44

PLOG DINSDAG 20 JUNI 2017


Ik ben er om 5:00 uit en tref dit tafereeltje beneden op de bank aan. Ik laat haar nog maar even liggen en ga zelf aan het werk.


Om een uurtje of 7:00 laat ik Nina uit samen met M.


Weer door aan het werk tot 9:00 met de kantoorkater naast me. Hij heeft het warm. Ik ook.


Voor ploglezers die hier al wat jaartjes meelezen is dit waarschijnlijk een vertrouwd plaatje. Maar een plaatje waar ik zelf helemaal niet zo vertrouwd mee zou willen zijn. Ik zit met m’n ouders in de wachtkamer van de oncoloog te wachten op een, wat nu blijkt, slecht-nieuws-gesprek. We wisten eigenlijk al wel dat het niet helemaal goed ging met m’n moeder, maar dat was, blijkt nu, een lichte understatement, want de oncoloog gaat na het zien van de bloedwaarden en de check-up van m’n moeder meteen in de startblokken. Donderdag een CT-scan, donderdag een infuus, donderdag aan de Prednison, er zitten dingen niet lekker in de buik van m’n moeder, de nierwaarden zijn slecht en als de oncoloog je bij het verlaten van de spreekkamer een hand geeft en zegt ‘sterkte’, nou dan weet je wel genoeg. De kanker is terug. Dinsdag aan de chemopillen.


Terwijl m’n moeder en ik wachten om wat dingen te regelen voor de opname aanstaande donderdag, gaat m’n vader alvast de medicijnen halen. “Is weer eens wat anders dan een bosje bloemen”, lach ik tegen m’n moeder. Ze lacht terug. Maar eigenlijk valt er helemaal niks te lachen. Kut. Godverdomme.


Thuis tref ik dit tafereeltje op de bank aan.


Ik probeer wat te werken, maar dat lukt niet echt meer. Nina voelt aan dat ik niet helemaal happy ben en komt bij me op kantoor liggen. Ik kan me niet meer concentreren en ik weet dat dat niet gek is, na zulk nieuws, maar ik wil, nee, moet mezelf weer bij elkaar zien te rapen. Ik ben sterk. Ik ben sterker dan ik denk. En ik kan ook de komende periode aan. Come what may. Het is 5 jaar geleden dat m’n moeder voor de eerste keer de diagnose ‘kanker’ kreeg en bijna een half jaar in het ziekenhuis lag. Het is ook 5 jaar geleden dat m’n vader z’n ontslag kreeg en daarna in een hele nare ontslag-re-integratie-procedure terecht kwam. Wat verder maar weinigen weten is dat ik een maand voordat m’n moeder op de Intensive Care terecht kwam te horen kreeg dat mijn inmiddels ex-man zijn volledige maandsalaris had vergokt. Ik begreep niet eens hoe dat kon, want hij zat toch in de schuldsanering? En daar hielp ik hem toch al 2 jaar mee? Ik betaalde toch al 2 jaar bijna alles? Hij moest toch bijna zijn hele salaris afdragen aan de schuldeisers? Ik wist niet eens dat hij een gokker was. Maar hij huilde en huilde en vroeg me om hem niet alleen te laten en hij beloofde het nooit meer te doen en in therapie te gaan. Mijn keuze om toen bij hem te blijven, ál zijn gokschulden af te betalen, zijn leugens te vergeven en hem uit de schuldsanering te helpen was voor hem geen reden om nooit meer tegen me liegen. Of om nooit meer te gokken. Weet ik nu. ‘Achteraf kijk je een koe in de kont’, zou m’n moeder zeggen. En ze heeft gelijk. Achteraf is het allemaal makkelijk praten. Maar ik ben sterk. Ik ben sterker dan ik denk. Ik ben de afgelopen jaren keurig overeind blijven staan. Ik ben niet geknakt. Ik ben niet gebroken. En ik kan ook de komende periode aan. Come what may.


En even knuffelen met deze dikzak helpt tegen alle soorten verdriet.


Tussen de katers vandaag ook allemaal pure liefde!


M. komt gelukkig in de middag weer terug om mij te voorzien van wat knuffels én WiFi in de tuin! Nu kan ik heerlijk met m’n laptopje in de tuin zitten en dat maakt het werken toch net wat leuker. Want ik MOET werken. Niet werken betekent geen geld voor mij als ZZP-er. Ik ben niet verzekerd, dus dit is nu eenmaal zoals het is. En dat kan af en toe als een enorme druk voelen. Maar het is zoals het is. En vandaag schrijf ik keurig in de zon een review van een seksspeeltje dat lijkt op Barbapapa.


En omdat ik ook MOET eten, maak ik maar weer een pan Indiaas.


Nee hè, niet weer Indiaas?!


Jazeker wel. Ik zit in een Indiase fase en wil zoveel mogelijk verschillende recepten hebben geprobeerd! En… als je dus een batch samosa’s maakt en die in de diepvries stopt, dan heb je iedere keer dat je Indiaas eet een samosa erbij! Ik vind mezelf heel geniaal, kook-technisch gezien, want ik had ook nog Indiase Kip Tikka-spiesjes gemaakt. En heel gezond ook, dit allemaal.


Je gelooft het niet, maar ik héb gewoon een Barbapapa in huis die wel wilde poseren met de Ascend 4 van JimmyJane!


En hoe het me gelukt is, is het me gelukt, maar ik heb er vandaag, ondanks het kutnieuws, toch een keurige review uit weten te schrijven. Inclusief foto’s (VIBRATOR REVIEW #351: JIMMYJANE ASCEND 4).

You may also like...

44 reacties

  1. nono schreef:

    Ach jeej. Veel sterkte en gezondheid en liefs en…. ik weet het ook eigenlijk niet :(

  2. Anna schreef:

    Heel veel sterkte voor jou en je ouders!

  3. Anna schreef:

    Ik vind jou zo sterk! Heb zelf ook een rotperiode achter de rug/zit er nog middenin, en weet dat er soms slechte dagen (moeten) komen waar je heel erg tegen moet vechten. Als ik zie hoe jij daar telkens weer uit komt heb ik daar enorm bewondering voor en besef ik dat ik dat ook kan. Dat is pas kracht! Sterkte met alles.

  4. Ingrid schreef:

    Jeetje wat ontzettend veel balen voor mama Riet. En Piet en jij als dochter.
    Wat een verhaal weer over Narcistisch ingestelde aarts leugenaar.
    Wat gun ik je M. toch.

  5. Else schreef:

    Wat gaan we zeggen ? Wat kunnen we zeggen ? Verdorie. Veel sterkte, veel sterkte voor P&R en geef M een kookboek want als jullie die molen weer in gaan zal hij toch ook eens een ei moeten bakken.

    • Luna schreef:

      Hahahaha, nou, m’n diepvriesje is weer lekker vol… en iets in de magnetron stoppen, dat kan iedereen… hij kan heus wel iets koken hoor, maar ik doe het graag zelf :-)

  6. Bianca schreef:

    Come what may.. Jullie zijn beresterk dat bewijs is al geleverd.. en gaat nu weer geleverd worden. Heel veel sterkte voor de komende periode en zo fijn dat je nu wel iemand gevonden heb die jouw waard is.

  7. C.J. schreef:

    Sterkte!

  8. Dorien schreef:

    Ik lees jouw plogs graag maar deze had ik liever niet gezien. Wat een naar bericht voor jouw moeder en vader en jou. Ik ken de zin “heel veel sterkte” helaas ook maar dan was-ie gericht aan mijn vader. En je moet door ondanks wat je al gehad hebt en wat er nog gaat komen. Blijf rechtop staan, gelukkig heb je een lieve vriend, hou elkaar goed vast en heel veel sterkte.

  9. Liz schreef:

    Hou je haaks, kanjer. Ik stuur je heel veel liefde, kracht en sterkte!

  10. Natasja schreef:

    Je bent een super sterke vrouw, een topper! Ik wens jullie heel veel sterkte en liefde toe!

  11. Josje schreef:

    Oh wat een vreselijk k*t nieuws Luna
    :( Ik vind het heel heel erg voor jullie, weer dit hele circus.. Jullie zijn sowieso super sterk met- en voor elkaar! Ik duim voor jullie dat het allemaal goed gaat aanslaan <3

    En weer zo'n bizar verhaal over die psychopaat van een ex.. :( Hoe je dat toch jarenlang volgehouden hebt is een godswonder, wat een zieke kerel is dat!

    • Luna schreef:

      Het is een wonder inderdaad… Nou ja, niet echt… je kiest voor elkaar in voor- en tegenspoed… ik wel in ieder geval… en ik koos ook voornamelijk voor zijn dochter… die gunde ik een ‘stabiele’ en fijne gezinssituatie bij haar vader thuis…

  12. Liezetta schreef:

    Lieve Luna, wat een kut-nieuws! ik denk aan je!

  13. Marjan schreef:

    Ik weet niet eens wat ik zeggen moet, anders dan wat boven mij al geschreven is. Ik denk aan jullie, aan je lieve mam en pap, aan jou en M, aan die lieve dierentuin van je… maar bovenal aan jullie liefde voor elkaar.
    Alles sal reg kom, daar blijf ik in geloven.

    Liefs…

  14. menno schreef:

    Ouch. Sterkte. Geef je moeder een big hug, she did it before, she can do it again. Ik krijg net al mijn halfjaarlijke testjes, en mag weer zes maanden door, maar je moeder heeft nu zo’n week waarvan je hoopt dat ‘ie nooit (meer) komt – ik moest mezelf verleden week dwingen on mijn jaarlijkse CT scan te laten doen, want je hebt daar soms echt geen zin in (ook een jaar overgeslagen, om eerlijk te zijn). We’re rooting for y’all. Volhouweee :)

    • Luna schreef:

      Fijn dat jij weer 6 maanden in een redelijke zorgeloosheid mag verkeren! Het blijft iedere keer weer spannend en ik snap dat je soms liever een controle overslaat… ook m’n moeder zit er iedere keer van tevoren weer over in… deze keer wisten we allemaal dat het weer terug was, het was alleen afwachten in welke mate… hopelijk is er op de CT niks ernstigs te zien en slaan de prednison-pillen meteen aan vanavond… en hopelijk gaat ze nog 20 jaar mee op de chemopillen daarna… maar elk jaar is er eentje! Dikke kus!

  15. joop schreef:

    Lieve moeder van Luna, veel sterkte en beterschap.
    Jij ook sterkte Luun en je vader natuurlijk ook.

  16. Jessica schreef:

    Ontzettend klote. Veel sterkte voor jullie.

  17. Franka schreef:

    You’re not broken, you’re bent and you’ve learned to love again! (all credits go to Pink) Sterkte Luna, wat een kutnieuws!

  18. Adinda schreef:

    Oh nee…je bent ontzettend sterk maar je mag ook best een beetje knakken van zulk nieuws. Veel sterkte!

  19. isara schreef:

    Oh wat naar om te horen van je moeder… Heeeeeeeel veel sterkte en kracht.
    Mijn moeder heeft in oktober voor de tweede keer borstkanker gekregen. Het is ongelooflijk kut.
    Hang in there!

  20. Suuz schreef:

    Neeeeeeeeeeeeeee wat k.u.t. Chan… ik ben je plogs aan het bijlezen en schiet van geluksgevoel naar tranen… dikke kus

  21. Rob schreef:

    Sterkte in deze enerverende tijden! De vorige keer heb ik het ook via je blog meegelezen, ik hang hier ook al een tijdje rond…

  22. Linda schreef:

    Och lieve Chantall, wat een verschrikkelijke dag… Wat een kut nieuws. Ik wens mama Riet, papa Piet en jou heel veel sterkte de komende tijd… what may come. X

  23. Leischa schreef:

    Heel veel sterkte, wat n verschrikkelijk nieuws. En wat n verhaal weer over die vent… pfff.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *