LUNA EN EEN LIEDJE EN EEN DANSJE

Het klinkt allemaal heel leuk en gezellig ‘koken voor 20 bejaarden’, maar in de realiteit is het keihard werken. Respect voor de meiden op de werkvloer die me elke dag helpen om het eten aan 20 bewoners uit te serveren, inclusief een toetje, en daarna alle pannen, borden, bakjes, schalen en bestek in een teringhete spoelkeuken weer schoon krijgen om alles daarna weer terug in de kasten te tillen. Ook respect voor mezelf, want ik werk inmiddels al 3 maanden 5 dagen per week ‘buiten de deur’, ‘voor een baas’ en ‘met collega’s’ terwijl ik 25 jaar in m’n eentje thuis heb gewerkt. Als je dagelijks met 20-liter-pannen loopt te slepen en minstens10.000 stappen maakt in 5 uur heb je geen sportschool meer nodig.

En respect voor iedereen die werkt in de zorg en dat, ondanks het vaak keiharde werken, met een glimlach blijft doen. Respect voor iedereen die een standje en tandje harder loopt dan eigenlijk de bedoeling is, omdat ze willen dat degenen voor wie ze zorgen een fijne dag hebben. Respect voor degenen die juist iets extra’s doen of regelen, ook al kost dat vaak ook extra tijd en wordt die tijd vaak niet doorbetaald.

Gisteren was er een jazz-duo geregeld om op te treden in de woonkamer en de keuken waar ik sta te koken bevindt zich in de woonkamer, dus ik had het beste uitzicht van allemaal. En al heb ik teringhekel aan jazz, toch was het heerlijk om bijna alle bewoners beneden te zien, in afwachting van het eerste liedje. Naast me stond een leerling van 16 die eigenlijk al naar huis had gemogen, maar toch nog even wilde blijven om te luisteren naar het jazz-duo.

De zangeres had nog geen 2 regels van ‘On the sunny side of the street’ gezongen of een bewoner stond op, vroeg een dame ten dans en binnen 10 seconden stonden ze samen te dansen. Oh, Lord. Bam. Raak. Recht in m’n hart.

“Ooooh, ik kan hier helemaal niet tegen hoor”, zeg ik tegen de leerling, “m’n hart, kijk nou toch hoe lief.” Ik loop de keuken uit om even een paar traantjes te laten. “Maar als jij gaat huilen, moet ik ook bijna huilen hoor”, zegt de leerling. “Maar dit is toch te lief! Zo schattig! Kijk nou!”, zeg ik.

Terwijl ik het avondeten verder aan het voorbereiden ben zie ik de bewoner bij elk liedje een andere dame ten dans vragen, maar ja, de meeste dames zijn niet zo goed ter been, behalve als ze achter hun rollator lopen, dus de bewoner krijgt ook een paar keer een beleefde ‘nee’ te horen. M’n hart! Oh. Mijn hart.

Laat me alsjeblieft nooit vergeten dat het in het leven om deze kleine dingen gaat.

Een dansje.
Een liedje.

Ik hoop dat de leerling dit moment ook nooit vergeet; een kok die staat te huilen van ontroering, de kookplaten lager zet en zelf ook even gaat dansen met een bewoner. Ik hoop dat zij elke dag genoeg kleine, lieve dingen in de zorg meemaakt en zich altijd blijft realiseren; oh ja… daarom wilde ik dit werk gaan doen.

p.s. De afbeelding is door AI gegenereerd…