LUNA EN EEN COMPLIMENTJE VOOR DE KOK

Sinds een week of 5 werk ik als kok in een particuliere zorginstelling. Ik wilde al jaren ‘terug de zorg in’, maar ik wist al die jaren niet dat een baan als dit bestond en dat dit eigenlijk de baan is waar ik al die jaren naar heb gezocht. In de tussentijd heb ik van alles geprobeerd, ik heb zelfs nog een maandje in een friettent gewerkt, maar deze baan, het koken voor zo’n 20 bewoners van toch wel gemiddeld 80+, is alles wat ik ervan verwacht had en alles wat ik hoopte.

Tijdens mijn eerste dagen werd ik gewaarschuwd dat ik wel met een kritisch publiek te maken zou hebben en dat ze heus niet alles lekker zouden vinden. “Daar ben ik wel op voorbereid hoor, je kan niet iedereen gelukkig maken”, zei ik, “en ik heb een brede rug en een grote glimlach en ik denk dat het daardoor allemaal wel goed zal komen.”

“De mensen aan die tafel zijn het meest kritisch”, hoorde ik vaak. En van de mensen aan die tafel was Joop, ik noem hem even Joop, degene die het meest kritisch zou zijn. Joop is 91.

Eergisteren vertelde Joop me dat hij de dag erna misschien niet op tijd zou zijn voor het avondeten, dus dat ik voor hem geen bordje klaar hoefde te zetten. “Maar zal ik wel even wat voor u apart houden dan?”, vroeg ik, “dan kan de avonddienst het misschien nog voor u opwarmen later op de avond?”

Dus ik zette gisteren een schaaltje met Boeuf Bourguignon apart die ik de dag ervoor al had laten stoven. Ik zette een schaaltje sperzieboontjes met een vleugje nootmuskaat apart, samen met een schaaltje zelfgemaakte aardappelpuree, uiteraard met een klontje roomboter. Ik had die middag een abrikozen-tiramisu gemaakt en ook dat deed ik in een schaaltje.

Terwijl ik de keuken aan het schoonmaken was na de avondmaaltijd kwam Joop binnen en ik vroeg of hij nog trek had en dat ik alles wel even voor ‘m in de magnetron zou zetten. Een paar minuten later bracht ik hem de bakjes aan tafel en liet hem rustig eten.

Toen hij klaar was ging ik bij hem zitten en vroeg of hij lekker had gegeten, want ik was zelf nogal behoorlijk verrukt geweest over m’n Boeuf Bourguignon.

“Nou, je hebt me echt verwend hoor, dankjewel”, zei Joop.
“Dat was ook de bedoeling”, zei ik.

“Jij bent een aanwinst in mijn leven”, ging hij verder, “en ik ben ontzettend blij dat je hier bent gekomen. Je bent niet alleen een aanwinst in mijn leven, maar ook voor deze locatie. Sinds jij hier kookt heb ik weer zin om naar beneden te komen om te eten en dat heb ik gisteren nog tegen m’n zoon gezegd. Ik heb altijd last van m’n darmen, maar sinds een maand niet meer en daardoor slaap ik ook een stuk beter. Mijn kwaliteit van leven is enorm vooruit gegaan en dat geeft me ook rust in m’n hoofd.”

Ik keek hem aan.

“U heeft me net misschien wel 1 van de mooiste complimenten ooit gegeven”, zei ik.
“Ik meen het echt hoor”, zei Joop, “en je bent ook nog eens een heel vrolijke verschijning.”