LUNA EN RUUD ZIJN VERSTANDIGE VOLWASSENEN

Als een vriendin zou zeggen dat ze na een paar maanden al zou gaan samenwonen, zou ik vragen: ‘Joh, is dat nou wel een verstandige beslissing?’ Mijn eigen ervaringen met te hard van stapel lopen zijn immers ook niet echt op succesjes uitgelopen. Maar nadat Ruud en ik een paar maanden een relatie hadden, besloten we toch on-officieel te gaan samenwonen. In mijn huis.

Tijdens een videocall had ik eerder nog geopperd om ergens in april 2025 een maandje te gaan proef-samenwonen, en vooral geen maanden eerder. Dan hoefde hij mijn winterdepressie niet meteen mee te maken. Je wil je toch van je beste kant laten zien, maar ook eerst samen alle seizoenen meemaken voordat je grote beslissingen neemt. Samenwonen. Trouwen. Een nieuwe kitten. Je haar afknippen. Een tatoeage in je nek.

Met ‘verstandig’ bedoelen mensen meestal: voorspelbaar. Volgens de planning. Zoals het hoort. Als ik alles wat ik in mijn leven heb gedaan eerst had laten goedkeuren door de categorie ‘verstandig’, dan had ik nu waarschijnlijk een rustiger leven gehad. Maar een stuk minder leuk. De dingen waar ik het meest van heb geleerd, begonnen niet per se verstandig. Ze begonnen impulsief en vaak tegen beter weten in. Niet al m’n relaties waren verstandige keuzes. De tatoeages op m’n vingers en handen waren misschien ook niet heel slim, maar ik heb er nooit spijt van gehad. De nachten vol drank en drugs; niet verstandig. Sommige Tinder-dates; niet verstandig. Naar bed gaan zonder je tanden te poetsen; niet verstandig. Maar verstandigheid is geen garantie voor geluk. Soms is het gewoon een excuus om niets te durven.

En omdat we na een paar maanden moesten toegeven dat we eigenlijk geen dag of nacht meer zonder elkaar wilden, besloten we al onze bezwaren van ons af te werpen. Dan maar onverstandig.

Het was ook niet heel handig gepland allemaal, want Ruud had net een nieuwe baan in Rotterdam en zijn eigen huis stond nog in Capelle aan den IJssel. Dat betekent voor hem bijna twee uur extra reistijd per dag. Al een jaar lang staat hij elke ochtend om 6:00 op om om 7:00 richting zijn werk te gaan. En al een jaar lang sta ik met hem op om koffie, ontbijt en lunch te maken. En als hij rond 19:00 thuiskomt, zorg ik voor het avondeten. Niet omdat dat moet, maar omdat ik dat wil. En als het me niet is gelukt om iets te koken, interesseert dat Ruud ook geen ene reet. Dan haalt hij wel een frietje op de terugweg.

Is het verstandig om na een relatie van iets meer dan een jaar te besluiten om je huis te verkopen? Ook dat zou ik geen enkele vriendin aanraden. Maar Ruud deed het wel. Hij zette een paar maanden geleden zijn huis in Capelle aan den IJssel te koop, omdat we geen zin hadden om nog jaren dubbele lasten te betalen. Hij daar, ik in Tiel. En dat hoeft ook niet meer. Zijn huis is verkocht en per 1 januari 2026 wonen we niet alleen on-officieel, maar ook officieel samen in Tiel.

Onverstandig. Werkt prima.