web analytics

12

HELLO DARKNESS, MY OLD FRIEND

“J. moet je eens voelen”, zei ik donderdagmiddag, “het topje van m’n middelvinger slaapt, echt raar.”
“Ja, daar kan ik toch niks aan voelen?”
“Ja, maar het is zo’n raar gevoel. Helemaal gevoelloos.”

Een gevoel dat de hele middag en avond bleef en ook naar wat andere vingers leek door te trekken en toen ik de volgende ochtend wakker werd was het er nog.

“Maak even een afspraak met de huisarts”, zei J., “misschien zit er ergens een zenuw klem.”

Dus ik maakte een afspraak voor het einde van die middag en ging vol goede moed eindelijk aan het werk. Eindelijk wat PloesiePoesies naaien.

Het dode, slapende gevoel leek van m’n middelvinger naar m’n onderarm en nu ook naar m’n bovenarm door te lopen.
Toen ik ging staan was ook m’n bovenbeen gevoelloos.
Maar was dat wel zo?
Ik liep een stukje, maar het voelde allemaal zo raar, alsof m’n linkerkant niet bij mij hoorde.
Ook de tenen in m’n linkervoet leken te slapen.
Liggen hielp niet.
Zitten niet.
Paniek!

“J. je moet nu naar huis komen, nu”, zei ik, “want m’n hele linkerkant slaapt en ik weet niet of het nou echt zo is, want ik kan wel lopen, maar het voelt helemaal verdoofd en ik word misselijk en duizelig en straks val ik flauw.”
Paniek!

Binnen 2 minuten was J. thuis en binnen 10 minuten zaten we voor een spoedafspraak bij de huisarts. Ik trillend op een stoeltje, J. de rust zelve.

“Dit voelt gewoon allemaal echt niet goed, echt niet, echt, ik word er helemaal bang van en dit is gewoon mijn lichaam niet”, ratelde ik.

Gelukkig heb ik dezelfde huisarts als mijn ouders en ze is van de situatie in het gezin Van den Heuvel op de hoogte.

De dochter van dit gezin had een paniekaanval.
En de dochter van dit gezin is geadviseerd om eens even wat rustiger aan te doen.
Met behulp van Diazepam.

The words of the prophets are whispered in the sound of silence…

Dit vind je misschien ook leuk...

12 reacties

  1. sandra schreef:

    je stort zelf pas in als alles om je heen weer beter/rustiger is, dan komt de klap. Dat je toch een vakkundige verpleegster trof bij je moeder gaf je rust, het was je teken dat je kon instorten volgens mij, maar je komt er wel weer bovenop. Adem in, adem uit. Sterkte.

  2. Jolein schreef:

    Lieve Luna, heel veel sterkte. Je bent een mooie zuivere liefdevolle intelligente getalenteerde SuperVrouw, die nu even is ingestort. Het aller-aller-beste en een knuffel.

  3. Dzjools schreef:

    Als ik je last lichter kon maken deed ik het. Je bent ontzettend sterk, al voel je dat momenteel misschien niet zo. Dikke knuffel.

  4. esther schreef:

    Nu de acute druk om te zorgen iets minder is gaat je lichaam reageren op de stress en vermoeidheid.. ik hoop dat je een beetje bijkomt en uitrust, en dat de mensen om je heen voor je zorgen en je verwennen. Liefs!

  5. Minca schreef:

    Sterkte meid! Goed voor jezelf zorgen en laten zorgen. Liefs xxx

  6. voyance schreef:

    I really love this post I will visit again to read your post in a very short time and I hope you will make more posts like this.

  7. Ivon schreef:

    Ik hoop dat je nu een beetje tot rust komt. Lijkt me verdomd moeilijk in deze situatie en heb geen idee of diazepam je daarbij gaat helpen.
    Sterkte!

  8. CiNNeR schreef:

    Is het vreemde gevoel nu weggetrokken, na het gesprek en de diazepam? Hopelijk lukt het wat vaker iets rust te krijgen, nu je moeder in betere handen is dan je bij voorbaat vreesde. Sterkte lieverd!

  9. Luna schreef:

    Ja, het vreemde gevoel is weg… al is er nog steeds een zenuw beklemd ergens in onderarm richting wijsvinger, maar dat is niet erg… Vooral het gesprek met de arts en dat ik geen hersenbloeding o.i.d. had en geen torenhoge bloeddruk, etc., was prettig… Diazepam doet ook eventjes goed… heel even wat meer rust in m’n hoofd…

    Iedereen; heel erg bedankt voor alle berichtjes en reacties… ik lees altijd alles, maar reageren lukt niet altijd… Maar; THANKS… helpt me echt door deze klotetijd heen… Nu opnieuw een poging tot het maken van wat PloesiePoesies… duty calls… :-)

  10. CiNNeR schreef:

    Gelukkig dat het meeste van het gevoel weg is getrokken, hopelijk lost de beklemde zenuw zich ook snel op. En rust in het hoofd is ook wel eens prettig (al zal het relatief zijn). Leef je uit op de PloesiePoesies (nou ja, creatief dan), xxx

  11. Micheline schreef:

    Ik houd het nog even op ‘sterkte’!

  12. esther schreef:

    Door spanning ga je anders ademhalen en kun je zelfs ongemerkt hyperventileren.. en daardoor het gevoel krijgen dat jij in je lichaam had- dat je hele delen mist. Met rust en minder stress zou dat goed meten komen. Dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *