web analytics

Auteur: admin

LEGO-RINGEN

Helemaal kek en handgemaakt (door mij natuurlijk) deze LEGO-ringen! Je vindt ze in de Ploesie-shop: HIER.

4

LUNA DESIGNT EEN DESIGNSTOEL

Ik weet niet precies bij welke hoeveelheid katten de term crazy cat lady begint, maar ik zie mezelf nog niet als een crazy cat lady. Anderen wel trouwens, maar ik weet heus wel wie ik ben, diep van binnen dan, en dat is een kek poezenvrouwtje. Nog geen crazy cat lady! Echt niet! Nog niet. Okay, misschien dan. Er is in ieder geval 1 ding wat mijn huis gemeen heeft met de huizen van de échte crazy cat ladies en dat is dat mijn meubels er weinig toe doen. Geen dure design meubels dus, want hoe vaak ik ook tegen de katten zou gillen dat ze er vanaf moeten blijven, hoeveel plantenspuiten ik ook op ze leeg zou spuiten, katten zijn er nou eenmaal op gemaakt om net op het moment dat je niet kijkt, hun nageltjes toch eventjes in die lievelingsstoel te zetten. Zo rent Bruce Lee zo gauw ik ’s ochtends de deur van m’n kantoortje opendoe naar mijn bureaustoel om daar z’n klauwen aan te scherpen. Geen probleem, want ik vond de bureaustoel ooit langs de straat. Gratis en voor niks. Ook hadden onze 3 katers het binnen een klein maandje voor elkaar om alle hoeken van onze bijzetpoef vakkundig te demonteren. En sinds de komst van sphynx Oprah heeft de loungebank eraan moeten geloven; Oprah rent regelmatig als een manische ADHD-poes door het huis en komt dan tot stilstand op de bank. Om dan eventjes haar nageltjes te manicuren op de kussens van de bank, en dan vervolgens weer weg te rennen. Zonde van de bank, want hij kwam puntgaaf binnen, maar het is een Marktplaatsje van nog geen € 300,-. Wanneer we het echt niet meer aan kunnen zien, waarschijnlijk pas na een jaar of 5, halen we gewoon een nieuw Marktplaatsje. Ook onze jaren ’50 eetkamerstoelen met groenig fluweel mogen de katten zien als een kattenvijl, want die waren maar € 5,- bij de Tielse tweede ronde-winkel. In mijn huis dus geen fancy design. Geen Italiaans kalfslederen bankje, geen handgeweven kussentjes uit Guatamala en al helemaal geen witte, vilten stoelhoezen. Ik weet na 15 jaar mijn huis delen met poezen wel beter. Dus toen de designstoel met de naam Ridge Rib in mijn huis arriveerde, een stoel die ik als kunstenaar helemaal mocht pimpen, designen, verbeteren, versieren, was mijn eerste indruk; mooie stoel, zit lekker ook, maar ja, met 4 katten gaat dat ‘m dus never nooit worden. En daarmee had ik meteen een totaalconcept dat ik alleen nog even uit moest gaan werken. Ik maakte de eerste 3D-PloesiePoesie, ik voorzag de stoel van de tekst ‘CATS AND NICE FURRRRNITURE DON’T MATCH’ en, voor het échte poezengevoel, gaf ik de stoel wat nep-kattenkrabben. LIKE!

Ik LIKE de stoel zelfs so much dat ik ‘m het allerliefst zelf zou houden (weet je hoelang ik over die 3D-kat heb gedaan????), maar dat kan dus niet. De stoel is te winnen (net als 4 andere stoelen die andere kunstenaars hebben gepimpt) door deze Facebook-pagina van de Ridge Rib te LIKEN.

14

LUNA EN FANTOOMJEUK

“Met Luna.”
“Met dochter S., hé, hé, we dachten toch dat ik allergisch was voor die haarverf die jij erin had gedaan, hè, maar weet je, ik heb…”
“Hé, zou je me niet eerst feliciteren met m’n schoonmoeder?”
“Ja, ja, gefeliciteerd met oma.”
“Jij ook gefelicteerd met je oma.”
“Maar ik heb dus luizen.”

Ik krab me achter m’n oren.

“Want er was een luizenmoeder op school, zo noemen we ze, en ik zat helemaal onder, met wel 200 luizen en die is mamma er nu allemaal met de hand aan het uithalen, want die shampoos die helpen niet, daar kunnen ze gewoon tegen, en mamma is al 5 uur bezig.”
“Oh, gatverdamme.”
“Ja, maar ik heb het pas gekregen nadat ik bij jullie was geweest, dus misschien komt het wel van oppasmeisje M., dus kan je dat even bij haar gaan vragen?”
“Die is nog op school nu, maar ik ga straks wel even langs.”
“Ja, ik mag 2 dagen niet naar school.”
“Dat is dan wel weer een prettige bijkomstigheid, of niet?”
“Ja, maar ik ga weer verder hier.”
“Nou, doei!”

Ik krab me in m’n nek.

En dan knalt de realiteit er in.

Dochter S. heeft vorige week vrijdag nog in mijn armen naar The Voice of Holland liggen kijken! En aangezien zij een enorme kop met krullen heeft en ik zelf ook een behoorlijke bos haar is de kans dat er wat luizen over zijn gelopen van de ene naar de andere kant toch zeker wel 100%! De horror! De bloody fucking horror!!!! Jeuk! Jeuk! En dochter S. en oppasmeisje M. en haar zus hebben allemaal bij elkaar in 1 bed geslapen, dus, dus, dus, dus!

In lichte paniek vlieg ik dus naar de apotheek om een luizenkam te halen en eenmaal thuis ros ik die kam van voor naar achter en van links naar rechts. Niks te zien. Toch? Want hoe ziet een luizenei eruit? En een luis? Want die luizenplaatjes op internet, dat lijken allemaal mini-versies van die insecten uit ‘Starship Troopers’ en van de gedachte dat die op mijn hoofd kunnen rondlopen, al is het in mini-versie, moet ik vreselijk kokhalzen, dus aan die informatie heb ik eigenlijk niks en daardoor lijkt alles wat er in die luizenkam blijft zitten in mijn ogen op een luizenei. Ik heb luizeneieren! Ik heb ze! Ik heb ze! Ik kom er nooit meer vanaf! Ik moet m’n haar eraf scheren! Ik word een lelijke en oude en dikke Sinead O’Connor! Dit komt nooit meer goed!

Een paar uur later zit ik met m’n hoofd voorover op een stoel bij de moeder van oppasmeisje M.: “Nee, Luun, je hebt echt niks, echt niet. Je hebt wel je hele hoofdhuid opengehaald met die luizenkam, tot bloedens toe, maar je hebt echt niks, echt niet.”

En ook haar 3 kinderen blijken na een grondige inspectie nergens last van te hebben.

Maar toch heb ik overal jeuk.

8

LUNA IS DUS HELEMAAL GEEN MILF HÈ

Ik wil graag bij deze, postuum en per direct, al mijn gebitch, al mijn gezeik en al mijn vooroordelen die ik had over moeders en vooral de moeder als MILF (Mother I’d Like to Fuck) weer terugdraaien. Ik vond altijd dat vrouwen niet zo moesten zeiken en klagen, maar hét gewoon moesten doen. Gewoon als hun man er om vroeg een beetje spuug op de vingers, hop tussen de benen ermee om een instant geilheid te fingeren en dan bovenop die kerel, want je man tevreden houden, dat is belangrijk. Want als hij happy is, dan maakt hij jou ook wel happy. Beetje het vuurtje warm houden binnen de relatie, daar gaat het om. Dacht ik. Want ik neem het terug. Echt. Allemaal. Want ik heb nu een week lang dagelijks en bijna elke nacht verschillende meisjes over de vloer gehad, dochter S. (11) van de verkering, oppasmeisje M. (10) en het wat grotere zusje (12) van dat oppasmeisje M. en verschillende combinaties van die 3; dus soms met z’n tweetjes, soms met z’n drietjes. En het ging eigenlijk over het algemeen heel erg goed, maar bloody fucking hell; hoe doen 24/7 moeders dit? Ik had ze donderdag alledrie tegelijk over de vloer en ze dachten dat ze met z’n drietjes heus wel cupcakes konden bakken zonder mij daarbij nodig te hebben, maar uiteindelijk vielen ze me om de 5 minuten lastig met verschillende edoch simpele vragen, terwijl ik ze toch echt had gevraagd om mij aan m’n eigen werk te laten, want hoe dachten ze dat ik al die cupcake-materialen kon betalen eigenlijk? Dat leuke fondant-bloemetjes-uitstekertje kan ik alleen maar betalen als ik ook aan m’n eigen werk toekom. Snappen jullie dat? Ja, dat snappen we. Maar eh, Luna, waar ligt de witte basterdsuiker? En bakpoeder, wat is dat? Vanille-extract, heb je dat? Hoe krijg jij dan zo’n mooi schuimpje op de cupcake? Mogen we die zilveren parels gebruiken? En na meer dan 4 uur aankutten en -kloten en mij van m’n werk afhouden moest ik steeds strenger gaan kijken en bozer gaan praten en toen de meisjes onderling ook nog eens ruzie gingen maken over weet ik veel wat en ook nog gingen huilen en puber-bitchen en chagrijnig doen heb ik het oppasmeisje en haar zus naar huis gestuurd en dochter S. zeer vermanend toegesproken. Foei! Foei! Foei! “Je mag zoveel van mij en er mag zoveel hier in huis, maar je bent vandaag te ver gegaan. En je mag ook geen televisie meer kijken.” Foei! Maar het erge is; je weet nooit of je het goed hebt gedaan. Was ik te hard? Of uiteindelijk toch te soft? Heeft ze nu een soortement van traumaatje gekregen door mijn harde optreden? En daar lig je dan ’s nachts wakker van. En probeer dan nog maar eens lekker mindfull de pik van je man in je mond te nemen.

7

LUNA EN HET VALLEI-ORGASME

Ik kan clitoraal klaarkomen (kan ik zelfs tijdens de afwas, koud kunstje). Ik kan vaginaal klaarkomen (moet hij iets harder z’n best voor doen en ik iets minder aan de afwas denken), ik kan een G-spot-orgasme krijgen (dan is de afwas het allerlaatste waar ik aan zou willen denken). En ik kan een spuitorgasme krijgen (dan denk ik dus aan helemaal niks, behalve dan misschien aan een soort van Goddelijke interventie (vind de verkering trouwens ook fijn, als ik denk dat hij God is)). Daarnaast kan ik ook meerdere orgasmes door elkaar en naast elkaar en dat dan ook nog eens meer dan een minuut lang. Hiep, hiep, hoera voor mij! Ik ben gezegend met een gezond lichaam en een perverse geest en ik heb alles volledig onder controle! Dacht ik. Want ik kwam er gisteren achter dat er dus een orgasme bestaat dat nóg beter is dan al het bovenstaande.

Ik bevond me op de site www.vallei-orgasme.nl, een site die geheel gewijd is aan het vallei-orgasme en aan de cursussen en seminars die je kunt gaan volgen om zo’n orgasme te bereiken. Ook zijn er e-books, video’s en artikelen te vinden die je op de hoogte gaan houden van de intense dieptes van zo’n vallei-orgasme. De kosten voor zo’n pakketje e-books en seminars bedragen € 47,-. Maar dan heb je uiteindelijk alleen nog maar de verkennende online cursus gevolgd, dus de cursus waarbij je maar een klein beetje in contact komt met je kut. De échte online cursus, die waar je de technieken leert om zo’n dieper-dan-diep-vallei-orgasme te beleven, begint pas in februari volgend jaar. En de prijs daarvan staat niet op de site.

Zo’n vallei-orgasme is trouwens een orgasme dat ‘uren door je lichaam golft en uren kan duren’ en ‘het zorgt niet alleen voor meer genot, het geeft ook veel energie, waardoor je bergen kunt verzetten.’ Mijn eerste reactie, als multi-orgastische en megageile vrouw, na het lezen van de site, was; wil ik ook! Lekker uren en uren achter elkaar klaarkomen, net als Sting en z’n vrouw, every little thing you do is magic, I’m walking on the moon, and you don’t have to put on the red light, maar, yes, but no, but yes, het is dus géén tantra-seks, volgens de cursusleidster. Ze gaan wél dingen doen die op tantra lijken, maar het is lichamelijker en praktischer dan tantra. Okay!

De dame die deze cursussen gaat geven heeft zelf nog nooit zo’n vallei-orgasme ervaren trouwens: ‘Nee, zover ben ik niet in de scholing. Maar het gaat gebeuren en jullie kunnen het ook leren.’ Eh… Say what? Je krijgt een cursus waarbij je geleerd wordt een vallei-orgasme te krijgen, maar de cursusleidster is zelf nog nooit in de vallei geweest? Dus dan gaan we gezellig met z’n allen in een kringetje zitten met een spiegeltje voor onze kut en dan wordt er uitgelegd dat hier je klitje zit en dit zijn je schaamlippen en dat als je maar heel diep ademhaalt en het in je ruggengraat voelt, ja, zo ja, lekker diep inademen, dat je dan dus, als je maar heel hard oefent en mediteert, dat je dan zo’n vallei-orgasme kunt krijgen? Lukt het niet, ach, wat jammer nou, geeft niks, je mag je volgende maand gewoon weer inschrijven voor de vervolgcursus hoor. Die kost ietsje meer, maar dan krijg je wel een extra e-book toegestuurd. Met een stickertje van de juf. Of misschien heb je wel wat aan deze cd, kost 20 euro, maar er staan geluiden op van parende witflank-dolfijnen, die werken op de frequenties van je hersengolven, schijnen heel veel cursisten in Amerika baat bij te hebben gehad.

Hou op! Hou op! Hou op!

Aan seks en seksualiteit wordt verdiend. Doe ik ook al meer dan 10 jaar met m’n artikelen voor de FOXY. Ik zou me dus helemaal niet druk moeten maken om zo’n vallei-orgasme-cursus, want hoeveel van dit soort cursussen zijn er al niet en ze komen uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer en als ik heel eerlijk ben word ik al moe als ik aan zo’n uren-durend vallei-orgasme denk.

Dus ik geef het maar gewoon toe: ik ben jaloers dat ík niet op het idee van zo’n vallei-orgasme ben gekomen. Daarom… sorry lieve lezers! Dit was de laatste column van 2011! Ik sluit mij de komende maanden met de verkering op in de slaapkamer… Eens kijken of wij met wat vertalingen van de Kamasutra, wat yoga, het boekje ‘Tao van Poeh’, beetje mediteren, paar boeken van Paulo Coelho, paar boeken met tips over hoe de Social Media in te zetten om je bedrijf tot een succes te maken, paar uitzendingen ‘Meiden van Holland’, paar afleveringen van ‘Lassie’ en een paar afleveringen ‘Help Mijn Man is Klusser’ tot een mooi en haalbaar verdienmodel kunnen komen.

15

DOCHTER S., LUNA EN EEN TAARTENWORKSHOP

Je moet als moeder wat doen om je kind rustig en tevreden te houden. Ik vroeg K. om dochter S. en mij een workshop ‘taarten bakken’ te geven, daar had ik zelf tenminste ook wat aan. Want je kan dan wel gaan tekenen of schilderen of knippen en plakken, maar dat doen ik al elke dag. En eigenlijk kan ik ook al heel goed taarten bakken, dus zo’n workshop is totally overbodig, want ik ben meer van het autodidact en wat boekjes en internet checken, maar K. had me verteld dat zij héél veel kekke bakspullen had. En bij de woorden ‘kekke bakspullen’ in combinatie met de woorden ‘héél veel’ was mijn hartje sneller gaan kloppen. Het hartje van K. was sneller gaan kloppen toen ze hoorde dat ik een knalroze Kitchenaid had die ze dan een keertje kon laten draaien. Dus het was een win-win-win-situatie voor K., dochter S. en mij! Een win-win-win-situatie die uiteindelijk wél 5 uur duurde. Want in het bakken van 3 taarten, het maken van de fondant en het uitrollen van die fondant en daarna het kleien en vormen van die fondant gaat veel tijd zitten. Heel veel tijd. Maar als je van die handige én kekke bakspulletjes hebt, dan wordt alles toch nog veel makkelijker gemaakt. Dus zo bakte ik een geweldige PloesiePoesie-taart en ondertussen maakte ik foto’s van alles, maar toen ik uiteindelijk klaar was met mijn eigen taart, was ik zo in m’n nopjes dat ik helemaal ben vergeten om foto’s te maken van de make-up-taart van dochter S. en de bloempot-taart van K. Of misschien ben ik toen gewoon lekker met een wijntje van een afstandje gaan kijken hoe dochter S. in de weer was met het draaien van fondantballetjes, het uitrollen van de fondant en het boetseren van make-up-kwastjes. Of heel misschien ben ik toen gaan afwassen, omdat de hele keuken onder de poedersuiker en cakekruimels zat. Want ik mag dan wel een slechte huisvrouw zijn; een schone keuken heb ik wél altijd. Ik was in ieder geval bezig met veel belangrijkere zaken dan alles fotograferen, want mijn taart was af en die was lekker toch de mooiste van allemaal! En ik denk dat dat het verschil is tussen fulltime-moeders en deeltijd-moeders, want de echte moeder van S. maakte thuis meteen een filmpje van de zelfgemaakte taart van S., zodat-ie toch nog ergens is vastgelegd voor het nageslacht. Maar dochter S. liet tijdens het maken van het filmpje weten dat ze het ‘echt gaaf’ had gevonden en dat ze het ‘heel gezellig’ had gehad. Ikzelf kon alleen maar denken aan het aanschaffen van zoveel mogelijk kekke bakspullen.

10

LUNA IS EEN MOEDER 2.0

Waarschijnlijk kom ik hier later van terug, maar de normen en waarden uit de jaren ’50 en ’60, daar heb ik wel wat mee. Ik bedoel, dat hele feminisme, hartstikke leuk, maar het moet je maar net uitkomen. In de jaren ´50 was het allemaal zo lekker duidelijk: hij verdient het geld, zij regelt het huishouden en de kinderen. Hij is de baas in huis en zij dus niet. Net zoals God het bedoelt heeft. Easy does it. Niks geen parttime werken, niks geen carrière voor haar, niks geen co-ouderschap, niks geen scheiden, niks geen pappa-dagen voor hem, niks niet het ’30 Minutes Meals’-boek van Jamie Oliver aanschaffen zodat er gezonde, maar ook snelle maaltijden op tafel verschijnen. Gewoon ’s ochtends de braadlapjes al opzetten, zodat ze 8 uur later volledig uit elkaar vallen en dat dan met een lekkere vleesjus en gekookte aardappeltjes en een bloemkooltje! Want laten we eerlijk zijn; het huishouden en de kinderen; je hebt er een bloody fucking dagtaak aan! En dat valt niet te combineren met een fulltime baan. Er zullen vast vrouwen zijn die het 24/7 kunnen, al mijn petjes af voor hen, maar mij zou het never nooit niet lukken. Want ik heb nu al zo’n 2 jaar om de 2 weken dochter S. een weekend in mijn leven, maar het is niet alleen een weekend, want ook doordeweeks gaan die zorgen eigenlijk gewoon door. Niet dat ik in de weekenden dat ze er niet is nog wel eens lekker uit mijn panty knal, maar toch. Ik heb haar wel in m’n achterhoofd. Allways. En met de 2 dagen per week dat ik voor oppasmeisje M. zorg, komen er weer heel andere verantwoordelijkheden. Zo haal ik haar 3 dagen per week uit school en dat hele moeders-op-het-schoolplein is so not my cup of tea! Om dan toch gewoon met je petticoat het schoolplein op te huppelen en er schijt aan te hebben en vriendelijk naar iedereen te lachen om vervolgens te versmelten met Wordfeud op je iPhone en te doen alsof je hele belangrijke dingen leest; een gave is het! Een gave! En het kost plenty energie! Momenteel heb ik dus 4 banen, allemaal vanuit huis, en ik moet eerlijk zeggen; ze gaan me alle 4 prima af. En ik laat af en toe heus wel wat steekjes vallen, maar zo over het algemeen is everybody happy met dat wat ik betaald doe. En nu had ik eigenlijk een soort van punt willen maken met deze column, maar ik moet over een uurtje oppasmeisje M. weer uit school halen. En ik daarvoor toch echt nog even die nieuwe vibrator voor de FOXY hebben getest. Maar als ik in de jaren ’50 of ’60 had geleefd, dan had ik vandaag dus niets anders hoeven doen dan mooi zitten wezen in m’n petticoat, een runderrollade bereiden met een lekker port-knoflook-sausje en de sokken van m’n man wassen en strijken. Een tip voor alle vrouwen die snappen dat die prachtige jaren ’50 en ’60 nooit meer terugkomen: zie jezelf nooit als moeder, maar als MILF.

9

LUNA HARTJE PETTICOATS

Nog even over die petticoats. Ik ben er namelijk nogal extreem gelukkig mee. En iedere vrouw die ooit getrouwd is in een ‘echte’ trouwjurk, dus zoeentje met een hoelahoep-ding eronder of een petticoat en heel veel kant, of gewoon eigenlijk misschien wel elk vrouw die in wat voor kickass trouwjurk trouwde moet het gevoel herkennen; in zo’n jurk voel je je geweldig! Helemaal vrouw! Helemaal swing-it-baby! Bij elke stap die je doet hobbelt de jurk zo lekker licht om je heen en met elke stap die je doet wordt je eraan herinnert dat je een feestjurk aanhebt! En dat het leven eigenlijk een feestje is, maar dat je zelf die fucking slingers niet op moet hangen, maar aan moet trekken. En trouwens, het hoeft niet eens een petticoat-jurkje te zijn, maar het dragen van wat voor feestjurk dan ook doet wonderen voor je humeur, je vrouwelijkheid en je sexy-ness! Vanaf het moment dat ik de eerste petticoat aantrok riep ik al tegen de verkering; “Ik doe nooit meer iets anders aan! Ik wil alleen nog maar petticoats en ik wil hier ook in begraven worden. Echt. Dit is het beste wat me ooit is overkomen, na de uitvinding van de pil en de tampon en de vibrator, ik zweer het je. En ik wil nu alleen nog maar petticoat-jurkjes bestellen en petticoats in alle kleuren en nu hoef ik niet meer die 10 kilo af te vallen, want kijk, die petticoats vallen gewoon precies over alle chubby plekken heen en ze doen wonderen voor m’n figuur!” De verkering dacht waarschijnlijk; het zal wel, want ik roep wel vaker overenthousiaste dingen; zo heb ik ‘m ooit elke avond seks beloofd, maar na onze seksmarathon van vorige week heb ik er wel weer even genoeg van voor een hele maand. Maar… ik loop nu al wél 2 weken dagelijks in een petticoat en I’m loving every minute of it. Want… het allerbeste van het hele petticoat-gebeuren moest nog komen! De petticoats pasten namelijk ook precies onder zo ongeveer 1/4 van mijn megacollectie van 150 vintage jurkjes! En door een petticoat te dragen onder die jurkjes is mijn collectie ineens uitgebreid met wel 100 nieuwe outfits, want je kan natuurlijk kiezen voor een witte of een zwarte petticoat! En dat komt zo ongeveer neer op een besparing van 1000 euro en daar kan ik dan weer nieuwe schoenen van gaan kopen! En matching tasjes! Geweldig! En dan heb je altijd van die zeikerds die zeggen dat geluk niet in materiële zaken zit. Die mensen hebben overduidelijk nog nooit een petticoat aangehad.

Links: een jurkje van 1 euro, gekocht tijdens Koninginnedag 2011. Niks mis mee. Leuk. Beetje simpel.
Rechts: datzelfde jurkje maar dan met een witte petticoat eronder. Meteen een outfit van 100.000 punten.

10

LUNA HOUDT VAN DE TIELSE POSTBODES

“Nee! Kut, kut, kut”, roep ik terwijl ik beteuterd naar een papiertje van SelektVracht staar.
“Wat is er, wat is?, vraagt oppasmeisje M. geschrokken.
“Ah, kut, kut, oh, nee, sorry, niet kut, heel vervelend, jij mag geen ‘kut’ zeggen en ik eigenlijk ook niet, maar ik baal een beetje.”
“Wat is er aan de hand dan?”
“Ik had jurkjes besteld via internet en die wilde ik zo ontzettend graag aantrekken en nu is de postbode net geweest terwijl wij bij de Albert Heijn waren.”
“Dus nou krijg je de jurkjes niet?”
“Jawel, de postbode komt morgen weer, dus er is helemaal niks aan de hand, maar ik wilde ze gewoon ontzettend graag nu al hebben. Nu. Nu. Nu. Ik kan niet wachten!”

De dag daarvoor had ik 4 jurken en 2 petticoats besteld bij www.attitudeholland.nl. Het was groter dan ik. Ik voelde ineens een extreme behoefte naar het dragen van petticoats. Jaren en jaren heb ik nooit meer dan 10 euro betaald voor mijn jurkjes en iets anders dan jurkjes draag ik niet of het moeten de pyjama’s zijn die ik aantrek op de dagen dat niemand behalve de verkering mij ziet. Al houd ik die pyjama ook aan als er dan toch iemand langs komt. En ik denk trouwens ook dat de postbodes die toch zeker 2 keer per week aanbellen voor pakketjes, zowel die van de TNT, Selektvracht en die van de DHL, mij nog nooit in iets anders dan een pyjama hebben gezien, iets wat mij normaal gesproken vreselijk zorgen zou baren, ik heb toch een soort van reputatie hoog te houden en het roddelcircuit in Tiel draait altijd op volle toeren, ware het niet dat ik kickass pyjama’s heb. Met Hello Kitty erop.

Om 20.30 die avond gaat de voordeurbel.
De postbode.

“Ja, ik dacht, ik kom even checken of je nu wel thuis bent, want je was er vanmorgen niet en je bent eigenlijk altijd wel thuis en ik reed toch door de straat.”
“Ik ben er nu hoor”, zeg ik met een grote glimlach, “heb je m’n pakketje?”
“Nee, die ga ik dan nu even ophalen, ben je er over een halfuurtje nog?”
“Ja! Maar ga je ‘m speciaal voor mij ophalen?”
“Ja, geen probleem hoor.”
“Echt waar?”
“Ja, ik zie je zo.”
“Dan maak jij me de gelukkigste vrouw van heel Tiel!”

Een half uur later sta ik in de woonkamer te shinen in m’n nieuwe jurkjes met petticoat.

Hebben al die keren de deur opendoen in m’n Hello Kitty-pyjama waarschijnlijk toch indruk gemaakt op de postbode.

13

FRUITCORSO & APPELPOP, THE AFTERMATH

De verkering en ik bekeken dinsdagmiddag de aftermath van het Appelpop- en Fruitcorso-weekend in onze slaapkamer.

Alle seksspeeltjes die tot ons gebruikelijke assortiment behoren liggen verspreid door de kamer. En alle seksspeeltjes die ik ooit nog zou moeten testen voor FOXY liggen geopend en dus getest op de grond of op 1 van onze nachtkastjes. Ik heb er geen blijvende herinnering van, dus die zullen we nog een keer moeten testen. Overal liggen batterijen en snoeren van opladers. Er liggen minstens 3 flessen glijmiddel op de grond. Op. Leeg. Ik krijg een flashback van die lege flessen glijmiddel en dat we toen op zoek zijn gegaan naar proefsachetjes met glijmiddel. Die sachetjes liggen ook op de grond en tussen de lakens. Her en der liggen flessen cola die we later gevuld hebben met water. Lege bierflesjes. Flessen wijn. Plastic bekertjes. En we vinden 4 pakjes sigaretten, 3 pakjes zakdoeken, 3 asbakken en nog veel meer ranzigheid.

“Wat erg”, zeg ik.
“Wat stinkt het hier”, zegt hij.
“Dat is jouw zweet.”
“Dat is echt niet alleen mijn zweet.”
“Ja, maar het was wel gezellig hè”, zeg ik terwijl ik ‘m aankijk met een big smile.
“Echt wel.”

Nadat we zondagavond om 23.00 de laatste vrienden uitzwaaiden na een supergezellig Appelpop-vrijdag, een nog gezelligere Fruitcorso-zaterdagmiddag en een nog steeds gezellige Appelpop-zaterdagavond en -nacht én zondagmiddag, hadden de verkering en ik het lumineuze plan om maandag de hele dag in bed te blijven. Why not? We waren allebei vrij maandag en dinsdag, we moesten bijkomen van het weekend en we verdienden allebei wel een beetje diepgaande quality time samen.

“Hier hebben we toch niks meegedaan?”, vraagt J. terwijl hij een kledinghanger onder de lakens vandaan vist.
“Nee…”, zeg ik, “toch?”
“Nee…”, dat hadden we wel onthouden, toch?”
“Jawel… toch?”

“Oh, maar liefie, die kussens, die gaan echt niet meer hoor”, zeg ik terwijl we de slaapkamer druk aan het opruimen zijn en m’n neus in ons beddengoed steek.
“Wat dan?”, vraagt hij.
“Moet je ruiken”, zeg ik en druk hem een kussen onder z’n neus.
“Oooooh.”
“Vies!”
“En nou?”

En in een vlaag van verstandsverbijstering rijden we naar de Leenbakker om daar een setje nieuwe kussens en molton-hoeslakens te halen en om daarna ons hele bed en matras en alles wat er voorhanden is dusdanig om te draaien en te voorzien van nieuw of schoon beddengoed, en alles wat er schoon te maken valt te schrobben, te stofzuigen of te dweilen.

Het was nogal nodig.
En na deze 2-uur-durende lichamelijke inspanning vallen we meteen weer in slaap.
Lepeltje-lepeltje.
Om 18.00.

6