web analytics

LUNA ONTMOET KAPPER PASQUALE

Vandaag zat ik binnen bij de bekendste herenkapper van Amsterdam: Pasquale Capone. Hij heeft een mini-kapsalon in de Begijnensteeg. Ik had nog nooit van hem gehoord en kwam puur toevallig langs zijn zaak. Ik bekeek de uitvergrote krantenknipsels en foto’s in zijn etalage tot het mannetje dat op de foto’s stond op het raam tikte en gebaarde dat ik naar binnen moest komen. Ik deed de deur open en werd hartelijk ontvangen door Pasquale. Pasquale bleek een echte Italiaan, want hij overlaadde me met complimentjes. “Je bent een klassieke schoonheid, zo’n mooie blanke huid, prachtig! En die tanden! Ies mooi, ies mooi”, zei Pasquale en hij gaf me een zoen. “Ga zitten”, zei hij dwingend. Hij rende meteen naar achter om een espresso voor mij en zijn klant te halen. Zijn kapperszaak leek wel een museum. Overal krantenknipsels, plakboeken en foto’s. Allemaal over hem natuurlijk. En over zijn klanten, want hij heeft heel wat bekende Nederlanders over de vloer gehad. De man was vroeger een echte beroemdheid in Amsterdam. Nu leek hij vooral een herhaling van zichzelf. Hij probeerde mij zijn levensfilosofieën uit te leggen, maar ik kon hem amper verstaan, want hij praatte snel en met een zwaar Italiaans accent. Hij was dan wel bijna 70, hij voelde zich niet te oud om mij een beetje te versieren, want tijdens zijn monoloog kwam hij steeds even naar me toe om over m’n arm te wrijven of over m’n haren. “Jij maakt dat ik me jong voel, ga je vanavond mee uit eten, met champagne?” vroeg Pasquale en kwam dichtbij me staan. “Eh, nee, ik moet echt weg, sorry”, mompelde ik. Ik gaf hem een zoen en bedankte voor de heerlijke espresso. Ik hou niet van mannen die alleen maar over zichzelf praten.

15

LUNA & BEN

Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn oude mobiele telefoon. Mijn gele Pocketline Swing had ik al een jaar of vijf. Ik hou niet zo van innovatie en hij deed het nog prima, dacht ik. “Met Luna.” “ ” “Ja, hallo met Luna, sorry, ik kan niet horen wie er belt, kun je straks even terugbellen? Over 10 minuutjes stap ik de tram uit.” “ ” Daarnaast bleek zo’n beltegoed ook niet echt handig. “Sorry, beltegoed is op, ik bel je straks terug als ik thuis ben.” Een nieuw mobieltje was dus nodig. Gisteren heb ik een Nokia 3310, met een groen en een paars frontje en een tweejarig Ben-abonnement gekocht voor precies 0,76 cent! Ik hoorde een Chinees mannetje de woorden ‘WAP’, ‘stand-by’, ‘PUK’, ‘SIM-kaart’ en ‘toegangscode’ zeggen. “Ja, ja, ja, dat geloof ik allemaal wel, kan dat leuke gifgroene frontje ook op deze?” vroeg ik het mannetje. “Ja hoor, dat kan, wilt u de telefoon zelf uit het plastic halen?” vroeg hij me. “Waarom?” vroeg ik. “Nou, sommige klanten willen de mobiele telefoon zelf als eerste aanraken”, zei de Chinees. “Dat meen je niet!” zei ik. “Ik vind het zelf ook een beetje raar hoor, maar ik moet het vragen”, zei hij. “Nou, regel jij maar dat dat apparaat het doet, en snel, want ik moet P. bellen!” Tien minuutjes later liep ik door de Kalverstraat en voelde m’n nieuwe aanwist trillen in m’n zak. Het was de Chinees: “Mevrouw, ik heb u een bonnetje meegegeven dat eigenlijk in onze administratie thuishoort, kunt u die nog even terug komen brengen?” Die Chinees mocht best de eerste zijn die m’n telefoontje aanraakte, maar niet de eerste die me belde. Ik had het besmette telefoontje bijna meteen teruggebracht, maar ik moest P. nog bellen.

27

LUNA EN HET BLOEMETJE

Het is leuk om mensen af te zeiken. Heerlijk. Onder webloggers en lifeloggers is het vooral leuk om elkaar af te zeiken. En dan het liefst in elkaars reactieforum. Nu ga ik een gezellige discussie niet uit de weg, maar elkaar keihard afmaken is niet aan mij besteed. Zo vond ik het regeltje: “Luna is een hoer”, niet echt gepast in mijn reactieforum. Ook heb ik ooit: “Fuck Luna”, gelezen. Daar hou ik niet van. Daar was ik een beetje boos om. Je kan iemand ook op een nette en vriendelijke manier iets duidelijk maken. Weblogs en lifelogs zijn gratis en voor iedereen toegankelijk. Vind je ze leuk, dan moet je ze lezen, vind je er niets aan, lees ze dan niet. Heel simpel. Nu is Ramon van http://ramon123.diaryland.com een actie opgestart. Een actie om nu eens lief tegen elkaar te zijn. Hij vraagt webloggers: “Lieve webloggers van Nederland, verenigt U! Kunnen we niet gewoon weer allemaal vriendjes zijn? Plaats een bloemetje op je site!” Ramon zegt stout = fout, lief = het devies. Ja, dat gaat natuurlijk niet vanzelf, dus heb ik om zijn actie wat kracht bij te zetten net in m’n eentje een xtc-pilletje geslikt. Gewoon omdat ik toch al verslaafd ben. En inderdaad. Via www.weblogger.nl ben ik alle weblogs afgegaan. De weblogs die me normaal geen fuck konden interesseren zagen er nu een stuk leuker uit. Hartstikke interessant allemaal. Mooie plaatjes ook. En vooral het werk dat in die sites zat! Jeetje. Mijn advies aan alle webloggers, lifeloggers en internetsurfers; slik eens een pilletje. Alles ziet er een stuk beter uit.

12

NU-MAN, PART 1


copyright @ franz wilhelm 2001

29

LUNA DOET DANKBAAR WERK

“Het lijkt me hartstikke zwaar hoor, werken in de zorg, maar het is ook zulk dankbaar werk”, zeggen mensen die nog nooit een stap over de drempel van een zorginstelling hebben gezet. Dankbaar? My ass! Vandaag heb ik voor het eerst sinds 5 jaar zitten janken van frustratie op m’n werk. Ik moest vandaag werken van 14.45 tot 22.45, met 2 andere collega’s. Onderbezetting vandaag, want eigenlijk zouden er 3 andere collega’s moeten staan. Nu is er bijna altijd sprake van onderbezetting, dus zo erg was het niet. Wat wel erg was, was dat we met 3 invallers stonden. Dit betekent 3 onbekende begeleiders op 12 bewoners. Kan goed gaan, kan ook misgaan. Vandaag ging het mis. Luna was nietsvermoedend de haren van een meisje aan het kammen tot een agressieve bewoner (formaat: dikke neger van 1.80) mij aan mijn haren trok en niet meer los wilde laten. Gevolg; ik mis een pluk haar. De bewoner gaf mij daarna een klap tegen mijn arm. Gevolg; een flinke blauwe plek. Deze bewoner werd daarna naar zijn kamer begeleid, maar kwam even later weer gezellig buurten in de keuken. Hij gooide met flinke kracht een aantal plastic bekers naar mijn hoofd om daarna een kan met limonade te pakken en te dreigen die naar mijn hoofd te gooien. Gevolg; een redelijk bange Luna die snel naar haar collega’s rent om hulp te halen. De agressieve bewoner rent achter haar aan, pakt haar vast en spuugt haar midden in haar gezicht. Gevolg; Luna vraagt zich af waar ze het allemaal voor doet.

22

LUNATIC, PART 6


copyright @ franz wilhelm 2001

11

CAN’T BUY ME LOVE

Hij was nu 35. Hij miste zijn hond, die was bij zijn ex-vrouw gebleven. Dat vond hij nog het ergste. Hij had een appartement in New York, maar woonde nu al 2 jaar in Amsterdam. Hij miste New York ook. Hij zag het meisje tijdens een borrel met jongens van de beurs. Hij had in die 2 jaar nog nooit moeite gedaan om Nederlands te leren. Dat vond het meisje raar. “Will you teach me?”, vroeg hij. Hij gaf het meisje zijn visitekaartje en een paar dagen later belde ze. Dat had hij niet verwacht. “I will teach you”, zei het meisje. Hij kocht een lesboek en het meisje lachte hem uit als hij bepaalde Nederlandse woorden verkeerd uitsprak. Dan liet ze hem expres die woorden 10 keer achter elkaar zeggen. Dat was hij niet gewend, op zijn werk was hij de baas. In ruil voor haar lessen nam hij het meisje graag uit eten in chique restaurants. Hij kwam daar iedere dag. Zij was nog oprecht verbaasd als er een nieuwe gang werd opgediend. “Just little presents on a plate!”, zei zij. Daar moest hij om lachen. Het meisje ging graag bij hem in bad, die had ze zelf niet. Hij had er 2. En als zij langskwam nam hij haar mee naar de wijnkelder om een fles wijn uit te zoeken. Het meisje had weinig verstand van wijnen en koos altijd de flessen met het mooiste etiket. Later hadden ze een paar keer seks. Hij wist wel dat het meisje het niet geweldig vond. Hij kon het niet meer zoals vroeger en hij wist niet hoe dat kwam. Op een dag moest hij voor zaken naar Milaan. Hij belde het meisje: “I’m going to Milan this weekend, do you wanna come with me?” Het bleef even stil. “No, I’m sorry,”, zei het meisje. “Why not?”, vroeg hij. “Because I’m not in love with you”, zei het meisje. Hij heeft haar nooit meer gezien.

15

GELD IS GEIL

Vandaag zat ik met collega M. in hotel Schiller ‘te vergaderen’. We hadden het over mannen. “Geld is geil”, zei collega M. Ik gaf haar gelijk. Vrouwen vallen op mannen met geld, macht of status. En het liefst alledrie. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven. Die 2 emancipatiegolven zijn mooi voor niets geweest. Ook ik ben in het verleden wel eens blind voor een man met geld gegaan. Zo’n man in pak. Hij werkte op de effectenbeurs. Een rijke Amerikaan met een grachtenpandje van 4 (!) verdiepingen, een dakterras en een wijnkelder. Gouden kranen, marmer en luxe spulletjes in de badkamer. Hij wilde me niet vertellen hoeveel hij precies verdiende. “I make enough”, zei hij. Hij vond het leuk om mij uit eten te nemen naar chique restaurants. “Because you’re not tainted”, zei hij. Een paar zomeravonden heb ik doorgebracht op zijn dakterras, met een wijntje en toastjes met Franse kaas, kijkend naar de rondvaartboten en dronken toeristen. Na de waardeloze seks kroop ik vaak snel uit bed om op zijn balkon nog een paar sigaretjes te roken en te genieten van het uitzicht. Op een dag belde hij me: “I’m going to Milan this weekend, do you wanna come with me?” Ik was nog nooit in Milaan geweest, maar ik zei ‘nee’. “Why not?”, vroeg de Amerikaan. “Because I’m not in love with you”, zei ik. Hij heeft nog een paar keer iets op m’n voicemail ingesproken, maar ik heb hem nooit meer teruggebeld. Geld is geil, maar ik kon er niet van houden.

53

LUNA SPREEKT 06-LIJN-DAME

Vandaag moest ik een vrouw interviewen die werkt bij een 06-lijn. Een vrouw die nergens meer van opkijkt, omdat ze alle soorten freaks al een keer aan de telefoon heeft gehad (“Behalve kinderen en dieren, daar doe ik niet aan.”). Deze vrouw werkt gewoon thuis; telefoontjes worden automatisch doorgeschakeld. Een gewone doorsnee, lieve huismoeder, die tijdens het strijken of afwassen mannen tot een hoogtepunt lult. En omdat deze dame van ver moest komen had ze voor het gemak haar man en kinderen meegenomen naar het interview, zodat ze er een dagje Amsterdam aan vast konden plakken (“Wij praten allemaal heel makkelijk over seks hoor, dat vinden ze helemaal niet erg.”). Vol oprechte verbazing luisterde ik naar haar anekdotes over mannen die kicken op wollen truien, satijnen lakens, ballonnen of tandenborstels. “Ik heb ook een aantal vaste klanten, die bellen iedere week. Eentje wil bijvoorbeeld dat ik hem uitscheld terwijl hij zichzelf aftrekt. Samen met m’n man heb ik een heel lijstje gemaakt met scheldwoorden en die roep ik dan tegen die beller, hij zegt dat hij advocaat is. Als hij dat lekker vindt.” Of: “Ik had een keer een man aan de telefoon die zei dat hij net z’n nichtje van 11 een beurt had gegeven. Daarna kreeg ik dat meisje aan de telefoon. Ik heb meteen gezegd dat ze het Riagg moest bellen.” Deze 06-lijn-dame vond mijn baan ook wel leuk: “Nou, we doen eigenlijk hetzelfde, jij schrijft over seks, ik praat over seks.” Nou, ik zou niet kunnen ruilen.

9

LUNA HEEFT BEHOEFTE AAN DRUGS

Ik voelde me sereen vandaag. Eigenlijk al een paar weken. Het maakt me allemaal niet zo veel uit. Ik voel me niet zo opgefokt. Ik ben de rust zelve. Ik begin burgerlijke gevoelens te kweken. Zo heb ik vorige week een overdosis Harry Potter gehad; twee boeken gelezen en de film gezien. Zo ben ik naar mijn ouders én naar mijn schoonfamilie geweest. Zo ben ik niet meegegaan naar Earth in de Melkweg en ook niet meegegaan naar Faithless, terwijl ik wel kaartjes had. Zo heb ik de laatste tijd meer dan 8 uur per dag geslapen. Zo heb ik een nette grijze broek met een zwarte coltrui gekocht. En zo heb ik een huis gekocht. Maar het dieptepunt van mijn gezonde bestaan had ik deze avond; ik stond een vers sapjes met mango en banaan te creëren in de nieuwe blender die ik van mijn ouders heb gekregen voor m’n verjaardag. Een blender! En het erge is; die had ik op m’n verlanglijstje staan! Dit niet normale gedrag is zeer gemakkelijk te verklaren; het gif is uit mijn lichaam. Ik heb al meer dan een maand geen drugs gebruikt, rustig aan gedaan met alcohol en veel geslapen. Maar ik ben mezelf niet meer. M’n hele zelfbeeld gaat naar de klote op deze manier. “Drugs is troep. Don’t fuck with your body and brain”, las ik net in een reactie op deze site. Nee, met een slager discussiëren over hoe je nou een ribkarbonaadje moet bakken, dat is goed voor je geest. Om het over Harry Potter, blenders, zwarte coltruien en hypotheken nog niet eens te hebben.

39