LUNA'S ANDERE SITES
ARCHIEF
Oktober 2008
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LAATSTE FLICKR-FOTO
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com
tip
Ik kreeg een mailtje van de meisjes achter Flavourites. Binnenkort komt er een boekje uit met daarin de 100 leukste webshops. En daar kom ik sowieso al tussen te staan! Maar ze hadden ook nóg een plekje in het boekje over voor ‘een leuke, originele, inspirerende en vrolijke webshop waar ze – samen met een fotograaf – een ‘kijkje in de keuken’ mochten komen nemen.’ Ja, dat wilde ik wel! Me! Me! Me! Dus ik mailde de meisjes wat foto’s van m’n huis, m’n atelier, m’n katten en ik stuurde ook een filmpje. Als ze een originele woon/werksituatie zochten, dan moesten ze toch echt bij mij zijn! En dat vonden zij na overleg ook! De Flavourites-meisjes mailden ook nog: ‘Schoonmaken hoeft niet, een opgeruimd huis is wél zo fijn!’ Oh! My! God! Inderdaad! Opruimen! Opruimen! Ik moest gaan opruimen, want ikzelf vind mijn atelier dan wel gezellig en druk en kleurrijk, een ander zou het ook best hysterisch kunnen vinden. Of over de top. Of iets teveel van het goede. En als een ruimte die getypeerd kan worden als ‘hysterisch’, ‘over de top’ en ‘teveel van het goede’ niet wordt opgeruimd, ja, dan kun je die hele fotosessie eigenlijk maar beter laten zitten. Want dat doet het dus niet goed op een foto. Of misschien wilde ik eigenlijk gewoon niet in een boekje te boek staan als ‘slordig en hysterisch’. Dus ik ging aan het opruimen. Dus. Reeds. Heel hard. En heel veel. En met resultaat! Want toen P. gisteravond thuiskwam en mij in een jurkje met m’n laptop op de bank zag zitten viel z’n mond open van verbazing. “Je hebt je pyjama niet aan”, zei hij. “Nee, ik had toch die fotoshoot van dat boekje vandaag?”, zei ik, “en ik heb de woonkamer, keuken het atelier opgeruimd en schoongemaakt.” “Echt waar?”, vroeg hij. “Ja, en ik heb 5 vuilniszakken weggegooid. Ga maar eens beneden kijken”, zei ik blij. Hij liep naar beneden en ik hoorde hem positieve kreten richting de bovenverdieping roepen. “Zo”, zei hij. “Netjes hoor, meisje”, zei hij. En ook: “Je kan het wel.” Ook: “We hebben een vloer!” Ook: “Ik kan eindelijk de tafel zien.” “Maar meisje”, begon P. toen hij even later boven kwam, “ik zal het maar eerlijk vertellen.” “Wat?”, vroeg ik. “Nou, die hele fotoshoot van vandaag had ik geregeld”, zei hij. “Hoe bedoel je?”, vroeg ik. “Connecties”, zei P., “en over 2 weken heb ik een fotoshoot van de Voetbal International en die wilden het graag in de badkamer doen.”
Is het geen schatje? Cute as hell! Ik ben zo verliefd!!! En omdat ik het leuk vind om m'n geluk te delen; een wedstrijd! De naam voor dit katertje wist ik al weken, misschien wel maanden geleden. En om de wedstrijd een beetje eerlijk en gezellig te houden, mag iedereen steeds 1 naam roepen in het reactieveld! Vrienden, familie, bekenden én medewerkers van het asiel zijn uitgesloten van deelname, want ik heb in al mijn enthousiasme z'n naam de laatste tijd al 100 keer geroepen natuurlijk! De winnaar/winnares ontvangt een PloesiePoesie-pakket met allerlei PloesiePoesie-merchandising... de inhoud van het pakket is afhankelijk van de 'gezinssamenstelling'! Dus qua aantal kids of cats! En om een klein beetje te helpen: het is de naam van een zanger!
Tip 1: Het is géén Nederlandse zanger!
Tip 2: De zanger leeft niet meer...
Tip 3: Eigenlijk was deze muzikant vooral de basgitarist van een band in de jaren '70.
Ik mailde vorige week met asielmeisje M. van dierenasiel Amsterdam. Ik had haar geheel vrijblijvend, want heus, natuurlijk, nee, echt, nee, echt niet, écht, écht niet, wilde ik een nieuw poesje, maar, mochten er eventueel, per ongeluk, zo, heel zielig alleen, nog wat kittens zitten, dan zou ik er, heel misschien dan, écht heel misschien, wel eentje willen. Ik bedoel, een nieuwe kitten in huis, ja, dat is toch wel een opgave. Gaat heel veel tijd in zitten. En of ik die wel had, daar moest ik toch nog even diep over nadenken. Asielmeisje M. mailde terug: “Joh, we komen om in de kittens. We hebben er nog een stuk of 50. Hoeveel wou je er hebben? Ze zijn alleen of nog niet oud genoeg of nog wat ziekjes. Ik laat ze je zaterdag wel even zien.” Ik mailde terug: “Ooooooh!! Ik wil zeker zaterdag even met je langs de kittens!! Ik wil er heel graag eentje bij! Ik wil het! Ik wil het! En ik heb ook al een naam!” Dus asielmeisje M. en ik lopen zaterdag langs alle hokken met kittens. Sommigen kittens zijn met moeder. Sommige zonder moeder. Sommigen zitten alleen. Sommigen met broertjes en zusjes. Ik raak lichtelijk in paniek. Want ik ben meteen verliefd op allemaal. En ik wil ze ook allemaal mee naar huis nemen. Ik weet het niet meer. Teveel! Teveel! Dus ik ga weer weg van de kittenkennels. Zonder te kiezen. Even weer rustig in- en uitademen. Maar ik mag later nog een keertje kijken. Verschillende kittens worden aangewezen of me in m’n handen gegeven. “Dit is een mannetje, dat is een vrouwtje, dit een mannetje, een vrouwtje, mannetje, vrouwtje.” Het is allemaal nog steeds iets te overweldigend. Teveel liefs. Teveel pluis. Maar tijdens m’n tweede kitten-adempauze kan ik eigenlijk nog maar aan 1 katertje denken. “Ik weet het hoor”, zeg ik tegen asielmeisje M. als de Open Dag is afgelopen. En even later steek ik m’n vinger door de tralies waar hij met z’n moeder en zusje achter zitten. De moederpoes geeft er al spinnend wat kopjes tegenaan. Het zwart-witte katertje van m’n keuze geeft me aarzelend, maar stoer, een tikje. “Dit wordt ‘m, ik weet het zeker, dit wordt ‘m, oh, kijk eens wat leuk-ie is”, zeg ik. “Nou, volgens mij heeft het ook zo moeten zijn”, zegt asielmeisje M. terwijl ze me even later het kaartje laat zien dat aan het hok hangt. De poezenmoeder van ons nieuwe katertje is bij haar aankomst door de medewerkers van het asiel ‘Luna’ gedoopt . No shit.
p.s.: Waar het hart vol van is, stroomt het weblog van over. Dus morgen een foto, inclusief een ‘raad z’n naam’-wedstrijd, van ons nieuwe katertje (hij moet nog een tijdje bij z’n poezenmoeder Luna blijven om te groeien).
De moeder van P. belt om te vertellen hoe ze het heeft gehad in Griekenland. Heerlijk natuurlijk. “Maar S. wil je ook nog even spreken”, zegt m’n schoonmoeder en 5 seconden later krijg ik m’n 8-jarige nichtje S. aan de telefoon. Huilend. “Hé, wat is er?”, vraag ik. “Ik vind het zo erg van Skinner”, huilt ze. Oh. Jeetje. Die zag ik niet aankomen. Die zag ik helemaal niet aankomen. “Ja, ik vind het ook heel erg dat Skinner er niet meer is”, zeg ik. “Ja, en toen ik bij jou was, toen heb ik ‘m nog geaaid”, zegt ze, “en nu kan ik ‘m nooit meer aaien.” Oh! Jeetje! Oooooh! Jeetje! Een huilend kind aan de telefoon! En nu? En nu? Wat moet ik zeggen? “Nee, dat kan niet meer”, zeg ik maar. Er volgt een hoop onverstaanbaars door de telefoon. Maar nichtje S. is overduidelijk heel verdrietig omdat Skinner dood is. En ja, dat ben ik ook. Maar ik kan nu niet gaan huilen aan de telefoon met m’n nichtje aan de andere kant. Als ik ‘m nu flip, dan flipt zij ‘m helemaal. Maar! Oh! Jeetje! Nee, lukt niet. “Ik mis ‘m ook heel erg”, zeg ik, en die zin komt er niet helemaal smoothly uit. Ik begin ook te huilen en stotteren. En ik ging zo goed de afgelopen dagen. Het verdriet wordt minder, al mis ik ‘m vreselijk. Maar een huilend nichtje, dat draagt niet echt bij aan het mezelf-in-de-hand houden. Jip en Janneke! Denk Jip en Janneke. “Maar soms is een poes gewoon heel ziek. En Skinner was heel ziek”, hoor ik mezelf zeggen. “En de dierenarts heeft toen heel veel pilletjes gegeven, maar die hielpen allemaal niet.” “Wat had Skinner dan precies?”, vraagt m’n nichtje enigszins gekalmeerd. “Heb jij wel eens diarree gehad?”, vraag ik. Had ze. “Niet fijn hè?”, vraag ik. Nee, niet fijn. “Nou, Skinner, die had dat al heel lang elke dag. En hij moest soms ook nog spugen. En als je elke dag diarree hebt en moet spugen, dan word je natuurlijk heel mager.” Snapte ze. “En toen was Skinner zo ziek en mager dat hij ook niet goed meer kon springen.” Snapte ze ook. “En toen kreeg hij ook nog eens heel veel pijn. En toen heeft de dierenarts hem een prikje gegeven waardoor hij heel diep ging slapen. En nu is hij dood en zit-ie in de poezenhemel.” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. En toen kwam er: “Nou, ik zit dus nu op turnen.”
“Tot zo”, zegt P. terwijl hij al richting de buitendeur loopt. “Waar ga je naartoe?”, vraag ik. “Boodschappen doen”, zegt hij. “Waarom?”, vraag ik. “Nou, we zullen toch moeten eten hè?”, zegt hij. “Eh, ja, maar jij weet toch niet wat ik wil gaan koken vanavond?”, vraag ik. “Nee, maar ík ga ook koken vanavond”, zegt P. vrolijk. Oh! Mijn! God! Wat nu te doen? Wat nu te doen? “Ga jij koken vanavond?”, vraag ik ietwat bezorgd. “Ja, dat wil je toch al jaren? Dat ik verander in een kokende man? Nou, hier heb je ‘m! Hier staat-ie!”, zegt P. en daarna volgt een overenthousiaste ‘tadaaaa’. Hij gaat er ook helemaal op z’n ‘tadaaaa’s’ bij staan. Ik vertrouw het zaakje niet. “Wat ga je koken dan?”, vraag ik. “Dat gaat je niks aan, spaghetti, aardappelpuree, een biefstukje in gorgonzola-saus, ik laat me inspireren door de producten die ik tegenkom”, zegt hij. “Maar jij kan niet koken”, zeg ik. “Ik heb 10 jaar voor mezelf kunnen zorgen voordat ik jou tegenkwam en het was allemaal niet te vreten, maar ik ben er niet aan doodgegaan”, zegt hij. “Maar als je wil dat ik kies, dan wordt het vanavond spaghetti.” “Oh, nee, uit zo’n zakje zeker”, zeg ik. “Okay, dan maak ik gebakken aardappeltjes”, zegt hij. “Eh, is goed”, zeg ik argwanend. “Met een blikje doperwtjes en worteltjes”, zegt hij. “Nee! Geen blikje of potje, dat vind ik vies”, zeg ik. “Wat dan? Wat dan?”, vraagt P. terwijl hij een beetje geïrriteerd, maar ook triomfantelijk begint te kijken. “Ik wil gewoon vérse groenten”, zeg ik. “Nou, dan heb je pech”, zegt P., “want dat kan ik niet. Of je eet wat ik voor je maak, of je maakt het maar zelf.” “Ja, maar, ja, maar, als ik kook, dan houd ik altijd rekening met jou, altijd”, zeg ik. “Ja, maar jij geeft me mixed messages”, begint P., “je wil dat ik initiatief neem in het huishouden, je wil dat ik voor je kook, maar eigenlijk wil je niet dat ik voor je kook, je wil dat ik kook wat jij wil dat ik kook, je wil dat ik dit, je wil dat ik dat, en een paar uur later wil je weer wat anders, nou, wat wil je nou van me?”, roept hij met een wapperende boodschappentas in z’n hand. Hij doet er ook nog een huppelend dansje bij. “Ik wil gewoon dat je precies doet wat ik zeg”, zeg ik pruilend. “Dus?”, vraagt hij. “Dus ga maar een flesje Prosecco halen”, zeg ik.
Ik kreeg een mailtje. Uit China. ‘Hi Friends! We are iidea Creativity Design Magazine, the first creativity design magazine in the mainland of China. Issued monthly. (…). We are interested in your work and want to introduce, could you sent some images and introductions? We also want to have an e-mail interview for you. After we use your information, we will send our magazine for you!’ Bij het mailtje zaten wat voorbeelden van pagina’s uit hun magazine en ik was helemaal extatisch! De PloesiePoesies in een Chinees design magazine! Dus ik mailde meteen terug: ‘I would love to be featured in your magazine! Wow! China! That’s cool! You can send me the questions for the interview and I will answer them! In the meanwhile I will gather some nice pictures of my work (I guess you need pictures of my look-a-like cats?). Please let me know!’ Een dag later krijg ik het volgende mailtje: ‘hi friends, i am lucy,thank you for reply and send you picture to me.i hope you can send you me picture to our ftp (en dan hier de inlogcodes) thank you very much.’ Ehm! Okay! Daar moest ik even over nadenken. Ik vertrouwde het hele zaakje ineens niet meer zo. Ftp-en naar een wildvreemde server? Kon dat geen gevaar voor mijn pc? Dat er ineens allerlei poorten openstonden? Ik besloot het de enige echte übernerd te vragen die ik vertrouwde en hij vertelde dat het geen kwaad kon om .jpg’s te uploaden. Fijn! Maar ik vond het handig om toch eerst even 3 .jpg’s van look-a-like PloesiePoesies via de gewone mail naar Lucy te sturen om te vragen of dit is wat ze bedoelt. Het antwoord: ‘hi friends, i am lucy,thank you for reply ,i want pictures,so please bother you to send me about 20 images,thank you very much.’ Eh? En nu? Wat wil ze nou? Blijkbaar leest Lucy mijn mail niet eens, maar kijkt ze alleen naar de bijlagen. Ik besluit 40 .jpg’s te uploaden naar hun server en ik stuur Lucy weer een mailtje. Met als antwoord:’ hi friends, i am lucy,sorry to bother you,i think it is not enough,i have told you that i need about 20pictures,so please send me more,ok?sorry to disturb you.have a nice day.’ En deze e-mailwisseling ging zo een paar dagen door. Na een week van totally lost in translation-zijn kreeg ik het mailtje: hi friends, i am lucy,thank you very much. Maar iets in mij zegt dat ik nooit meer iets van Lucy zal horen.
Ik dacht; dat doe ik wel even. Maandag was ik gebeld door het dierencrematorium met de mededeling dat ik woensdag de as van Skinner op kon komen halen. En ach, met de bus naar Amsterdam Noord en daar even een urntje ophalen, hoe moeilijk kon dat nou eigenlijk zijn? Erger dan vorige week donderdag kon het niet worden en op zich had ik mezelf al weer een paar dagen enigszins in de hand! Dus ik stapte monter in bus 92 en ik stapte ook monter het dierencrematorium binnen. “Ik kom de as van Skinner ophalen”, zeg ik. En ik houd me goed. En terwijl het crematorium-vrouwtje de urn van Skinner gaat opzoeken verbaas ik me over de lelijkheid van de inrichting van de receptie. ‘Waar het stil en mooi is’, had op het foldertje gestaan. Nou, mooi is anders. Stil is het dan weer wel. En ik hou me nog steeds prima. Het crematorium-vrouwtje komt terug met een wit potje. Ik had gedacht dat het terracotta zou zijn. “Hoe oud is-ie geworden?”, vraagt ze. “Dat is niet helemaal zeker, maar ergens tussen de 11 en 13”, zeg ik. “Ja, dat is eigenlijk veel te jong hè?”, zegt ze terwijl ze begint met haar inpak-procedure. En ja, dat was net het zinnetje dat ze niet moest zeggen. Want even later bedelf ik het crematorium-vrouwtje met verhalen en tranen en dat ik ook nog eens heel zielig ben dat ik elke dag poezen maak voor m’n beroep en dat ik Skinner zo mis en dat ik het eigenlijk niet eerlijk vind. En dan nog een snik en nog een traan. Ja, hallo! Ik betaal 140 euro voor zo’n crematie met urn, daar verwacht ik dan ook wat service voor! In ieder geval een luisterend oor en een zakdoekje. “Gelukkig kun je er wel over praten hè?”, zegt het crematorium-vrouwtje terwijl ze me een bronskleurig en trapeziumvormig papieren tasje met daarin de urn geeft. En bedankt! En de groetjes! Een minuut later zie ik de bus naar huis voor m’n neus wegrijden. En de volgende komt verdomme pas over een half uur. Ik kijk naar het tasje. Ik kijk naar de ingepakte urn. Ik pluk een paar kamille-bloemetjes en doe die in het tasje. Ik breek. En daarna bel ik naar vriendin L. om te vragen of ze me alsjeblieft kan komen halen om me naar huis te brengen.
Weten jullie al wat er met Skinner gaat gebeuren hierna?”, vroeg de dierenarts terwijl ik met een langzaam inslapende Skinner op schoot zat. “Ehm”, zei ik en ik keek haar betraand aan, “hoe bedoel je?” Ze vulde wat in op een computer. Even daarvoor had ik mijn eigen telefonische noodkreet ‘hij is aan het doodgaan’ teruggelezen op de monitor: ‘aan het doodgaan’. Ik nam aan dat de dierenarts nu iets invulde in de trant van; ‘kat overleden op 11 september 2008 om 14:32’ en daarna het hele dossier van Skinner afsloot. “Ja, wat willen jullie dat er met z’n lichaam gebeurd?”, vroeg de arts. “Oh, Jezus, daar moet natuurlijk ook over nagedacht worden”, zei ik. “Ja, dat hoort er allemaal bij”, zei ze en kwam even later met 2 foldertjes aan lopen. “Er zijn 2 dierenuitvaartcentra”, vertelde ze en ondertussen gaf ik Skinner nog maar een aai, al was hij al lang in een diepe coma, “je kunt zelf kiezen welke.” “Ja, ehm, jeetje”, zei ik. “Ik heb zelf het meeste ervaring met het U.D.C.”, zei ze. “Nou, doe die maar dan”, antwoordde ik en ze gaf mij het foldertje. Het leek wel de menukaart van een Italiaans restaurant. Ik las: ‘Kleine dieren, middelgrote honden, katten, konijnen, met urn, zonder urn, individueel, gezamenlijk, begraven inclusief 4 jaar onderhoud .’ En ja, wat doe je dan op zo’n moment? Waar kies je voor? Rationeel gezien snap ik ook wel dat na de dood alleen het lijf van Skinner overblijft en dat dat slechts omhulsel was, maar ja, op het moment dat hij nog halfwarm op je schoot ligt, wil je toch vasthouden aan het leven, vasthouden aan iets tastbaars. “Doe maar optie 3. Individueel met as retour, inclusief urn”, zei ik tegen de dierenarts. “Willen jullie ‘m zelf naar het crematorium brengen?”, vroeg ze. “Oh, nee, echt niet”, zei ik. Ik kon mezelf met een dode kat in een mandje en dan samen in de bus richting een dierencrematorium in Amsterdam Noord niet voorstellen. Dus momenteel ligt het lijkje van Skinner te wachten om maandag gecremeerd te worden. En ik heb even overwogen om met de as van Skinner een tatoeage van een grote indiaan met pijl en boog op m’n kont te laten tatoeëren, als een soort van Tribute to Skinner, maar heb toch besloten dat ik genoeg heb aan mijn herinneringen.
Donderdagmiddag vond ik Skinner weggedoken in een hoekje van m’n atelier. Heftig trillend met z’n magere lijf en met z’n kop maakte hij rare schokken. Paniek! Het was mij overduidelijk dat ik met een stervende kater te maken had. En daar zat ik dus net niet op te wachten! Ik belde de dierenarts dat ik eraan kwam en ik belde een taxi. Ik schoof Skinner voorzichtig in z’n vervoersmandje, trok een jas aan en ging alvast buiten op de taxi wachten. En toen ik daar zo buiten stond realiseerde ik me dat Skinner dus nooit meer thuis zou komen. Dat dit dus z’n laatste uur zou zijn. En van zo’n gedachte wordt een poezenvrouw als ik natuurlijk helemaal niet blij! Huilen! Huilen! Huilen! Zo hard huilen dat ik al bijna aan het hyperventileren was toen de taxi voor kwam rijden. “Sohohorry”, griende ik naar adem happend, “ik ben een beetje verdriehiehietig.” “Dat is niet erg”, zei de taxichauffeur en hij hield de deur voor me open. “Naar de dierenkliniek op de Weteringsschans”, zei ik tussen m’n tranen door. “Dat is tussen de Paradiso en het Weteringcircuit.” De taxichauffeur vroeg hoe hij moest rijden. “Eh, nou, dat maakt me niet uihuit”, snikte ik. En daarna kwam hij met een verhaal over de bouwwerkzaamheden in Amsterdam wat ik maar half kon verstaan en wat me op dat moment ook geen reet interesseerde. Hij keek me aan vanuit z’n achteruitkijkspiegel. En hij bleef maar praten. Shut up! Dude! Ik weet niet in of jij in dezelfde scene aanwezig bent als ik, maar het lijkt mij vrij duidelijk dat er iemand op jouw achterbank zit die het even helemaal niet meer trekt en jouw praatjes over de Noord-Zuid-lijn, de verzakkingen in de Vijzelstraat en over dat jij het als taxichauffeur zo moeilijk hebt dragen niet echt bij aan een goede sfeer! Fuck you! Fuck you! Shut the fuck up! Ook Skinner maakte vanuit z’n mandje een diepe brom, misschien van de pijn, maar ik denk eerder dat hij ook vond dat de chauffeur gewoon z’n bek moest houden en door moest rijden. Richting de verlossing! “Vind je niet?”, vroeg de chauffeur. “Huh?”, vroeg ik, maar toen hij z’n vraag herhaalde verstond ik ‘m weer niet. Whatever. Fuck ‘m. Maar dat ik geen antwoord gaf, was voor de chauffeur geen reden om te stoppen met ouwehoeren. En ondertussen ademde ik ihihin en ademde uit. En weer ihihin en uit. En weer ihihin en uit. Ihihin en uit. Ihihin en uit. En na die taxirit waren zowel Skinner als ik aan een spuitje toe.
Vanmiddag hebben P. en ik onze lieve Skinner in laten slapen bij de dierenarts... Omdat het echt niet meer ging... Omdat hij ineens heel veel complicaties kreeg... en ook ineens heel veel pijn had... en omdat ik zoveel van hem heb gehouden, doet het ook zoveel pijn om hem te moeten missen...
SID & LUNA
Hier is Sid met z'n poezenmoeder Luna!
klik voor grote foto
# | | Al 23 reacties
STRIKE A POSE!
Hier toont Abe, het zoontje van vrienden A. en M. eventjes hoe stoer zijn PloesiePoesie-shirt hem staat. Wat een lieffie!
klik voor grote foto
# | | Al 7 reacties
4 OKTOBER IS DE DAG!
Zaterdag 4 oktober, dierendag jawel, is er weer een Open Dag bij het dierenasiel in Amsterdam! En ook daar zal ik weer staan met m'n PloesiePoesie-merchandising! Waaronder ook eindelijk de T-shirtjes waarvoor ik nog steeds geen tijd heb gevonden om ze online te zetten! En het allerleukste is toch wel het feit dat ik ons nieuwe katertje ga ontmoeten! Er zitten momenteel zo'n 50 kittens (en 200 grotere poezen) in het asiel, dus keuze genoeg.
# | | Al 14 reacties
STAAT DIT?
Luna: "Liefje, maakt deze spijkerbroek me niet ongelooflijk slank?"
P.: "Het is voor het eerst sinds weken dat ik je in iets anders dan in je pyjama zie... en geloof me... alles staat beter dan een pyjama."
# | | Al 5 reacties
DAT SCHEELT
Wat dan wel weer een enorm voordeel is, is dat mijn werk echt helemaal niets met katten te maken heeft... Dan heb je toch een beetje afleiding op zo'n dag!
# | | Al 5 reacties
ANGEL IS ER WILD VAN
Mijn allereerste PloesiePoesie-klant is nog steeds fan van de PloesiePoesies! Dus toen ze ging trouwen bestelde ze een PloesiePoesie-bruidspaar! Hun kat Angel was er meteen wild van en deze briljante foto stuurde ze als bewijs! Ik vind 'm geweldig en ga er meteen ansichtkaarten van laten drukken!
klik voor grote foto
# | | Al 12 reacties
MUZE
Luna: "Liefje?"
P.: "Ja, meisje?"
Luna: "Ben ik jouw muze?"
P.: "Jij bent zo ontzettend mijn muze dat ik ’s ochtends zo vroeg mogelijk de deur uitren om reclame voor Kotex te gaan maken."
# | | Al 4 reacties
TIJD VOOR POSITIVITEIT
En dan nu het goede nieuws: ik krijg geld terug van De Belastingdienst! En niet zo weinig ook! En dat mag ook wel eens een keertje!
# | | Al 3 reacties
14 SEPTEMBER 2008
Zondag 14 september 2008 sta ik weer met een kraampje op de Pure Markt in Park Frankendael in Amsterdam... de markt is van 11.00 tot 17.30 en niet alleen ik ga daar mijn PloesiePoesie-merchandising verkopen, maar er zijn ook nog heel veel andere kraampjes met 'ambachtelijk en lekker eten en drinken, creativiteit, gezondheid en duurzaamheid.'
# | | Pas 1 reactie
CAT-A-LOG #5
Deze maand interviewde ik Aukje van aukje.net voor alweer de vijfde Cat-a-Log. En ik maakte 2 'Pimp Your Cat'-schilderijtjes van haar poezen Scooszi en Pixel... en omdat poes Holly van haar vriend anders zo zielig achterbleef kreeg zij ook een eigen schilderijtje. Het interview en een vergrootte versie van de schilderijtjes zijn te vinden op aboutblank.nl! En rechtstreeks: KLIK.
# | | Pas 1 reactie
Oktober 2008
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LAATSTE FLICKR-FOTO
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com
tip
09-10-2008
LUNA’S HUIS OP DE FOTOIk kreeg een mailtje van de meisjes achter Flavourites. Binnenkort komt er een boekje uit met daarin de 100 leukste webshops. En daar kom ik sowieso al tussen te staan! Maar ze hadden ook nóg een plekje in het boekje over voor ‘een leuke, originele, inspirerende en vrolijke webshop waar ze – samen met een fotograaf – een ‘kijkje in de keuken’ mochten komen nemen.’ Ja, dat wilde ik wel! Me! Me! Me! Dus ik mailde de meisjes wat foto’s van m’n huis, m’n atelier, m’n katten en ik stuurde ook een filmpje. Als ze een originele woon/werksituatie zochten, dan moesten ze toch echt bij mij zijn! En dat vonden zij na overleg ook! De Flavourites-meisjes mailden ook nog: ‘Schoonmaken hoeft niet, een opgeruimd huis is wél zo fijn!’ Oh! My! God! Inderdaad! Opruimen! Opruimen! Ik moest gaan opruimen, want ikzelf vind mijn atelier dan wel gezellig en druk en kleurrijk, een ander zou het ook best hysterisch kunnen vinden. Of over de top. Of iets teveel van het goede. En als een ruimte die getypeerd kan worden als ‘hysterisch’, ‘over de top’ en ‘teveel van het goede’ niet wordt opgeruimd, ja, dan kun je die hele fotosessie eigenlijk maar beter laten zitten. Want dat doet het dus niet goed op een foto. Of misschien wilde ik eigenlijk gewoon niet in een boekje te boek staan als ‘slordig en hysterisch’. Dus ik ging aan het opruimen. Dus. Reeds. Heel hard. En heel veel. En met resultaat! Want toen P. gisteravond thuiskwam en mij in een jurkje met m’n laptop op de bank zag zitten viel z’n mond open van verbazing. “Je hebt je pyjama niet aan”, zei hij. “Nee, ik had toch die fotoshoot van dat boekje vandaag?”, zei ik, “en ik heb de woonkamer, keuken het atelier opgeruimd en schoongemaakt.” “Echt waar?”, vroeg hij. “Ja, en ik heb 5 vuilniszakken weggegooid. Ga maar eens beneden kijken”, zei ik blij. Hij liep naar beneden en ik hoorde hem positieve kreten richting de bovenverdieping roepen. “Zo”, zei hij. “Netjes hoor, meisje”, zei hij. En ook: “Je kan het wel.” Ook: “We hebben een vloer!” Ook: “Ik kan eindelijk de tafel zien.” “Maar meisje”, begon P. toen hij even later boven kwam, “ik zal het maar eerlijk vertellen.” “Wat?”, vroeg ik. “Nou, die hele fotoshoot van vandaag had ik geregeld”, zei hij. “Hoe bedoel je?”, vroeg ik. “Connecties”, zei P., “en over 2 weken heb ik een fotoshoot van de Voetbal International en die wilden het graag in de badkamer doen.”
# | 11:43 | | Al 19 reacties
06-10-2008
HELLO! MY NAME IS... SID VICIOUS!Is het geen schatje? Cute as hell! Ik ben zo verliefd!!! En omdat ik het leuk vind om m'n geluk te delen; een wedstrijd! De naam voor dit katertje wist ik al weken, misschien wel maanden geleden. En om de wedstrijd een beetje eerlijk en gezellig te houden, mag iedereen steeds 1 naam roepen in het reactieveld! Vrienden, familie, bekenden én medewerkers van het asiel zijn uitgesloten van deelname, want ik heb in al mijn enthousiasme z'n naam de laatste tijd al 100 keer geroepen natuurlijk! De winnaar/winnares ontvangt een PloesiePoesie-pakket met allerlei PloesiePoesie-merchandising... de inhoud van het pakket is afhankelijk van de 'gezinssamenstelling'! Dus qua aantal kids of cats! En om een klein beetje te helpen: het is de naam van een zanger!
Tip 1: Het is géén Nederlandse zanger!
Tip 2: De zanger leeft niet meer...
Tip 3: Eigenlijk was deze muzikant vooral de basgitarist van een band in de jaren '70.
# | 10:26 | | Al 145 reacties
05-10-2008
THIS IS MEANT TO BEIk mailde vorige week met asielmeisje M. van dierenasiel Amsterdam. Ik had haar geheel vrijblijvend, want heus, natuurlijk, nee, echt, nee, echt niet, écht, écht niet, wilde ik een nieuw poesje, maar, mochten er eventueel, per ongeluk, zo, heel zielig alleen, nog wat kittens zitten, dan zou ik er, heel misschien dan, écht heel misschien, wel eentje willen. Ik bedoel, een nieuwe kitten in huis, ja, dat is toch wel een opgave. Gaat heel veel tijd in zitten. En of ik die wel had, daar moest ik toch nog even diep over nadenken. Asielmeisje M. mailde terug: “Joh, we komen om in de kittens. We hebben er nog een stuk of 50. Hoeveel wou je er hebben? Ze zijn alleen of nog niet oud genoeg of nog wat ziekjes. Ik laat ze je zaterdag wel even zien.” Ik mailde terug: “Ooooooh!! Ik wil zeker zaterdag even met je langs de kittens!! Ik wil er heel graag eentje bij! Ik wil het! Ik wil het! En ik heb ook al een naam!” Dus asielmeisje M. en ik lopen zaterdag langs alle hokken met kittens. Sommigen kittens zijn met moeder. Sommige zonder moeder. Sommigen zitten alleen. Sommigen met broertjes en zusjes. Ik raak lichtelijk in paniek. Want ik ben meteen verliefd op allemaal. En ik wil ze ook allemaal mee naar huis nemen. Ik weet het niet meer. Teveel! Teveel! Dus ik ga weer weg van de kittenkennels. Zonder te kiezen. Even weer rustig in- en uitademen. Maar ik mag later nog een keertje kijken. Verschillende kittens worden aangewezen of me in m’n handen gegeven. “Dit is een mannetje, dat is een vrouwtje, dit een mannetje, een vrouwtje, mannetje, vrouwtje.” Het is allemaal nog steeds iets te overweldigend. Teveel liefs. Teveel pluis. Maar tijdens m’n tweede kitten-adempauze kan ik eigenlijk nog maar aan 1 katertje denken. “Ik weet het hoor”, zeg ik tegen asielmeisje M. als de Open Dag is afgelopen. En even later steek ik m’n vinger door de tralies waar hij met z’n moeder en zusje achter zitten. De moederpoes geeft er al spinnend wat kopjes tegenaan. Het zwart-witte katertje van m’n keuze geeft me aarzelend, maar stoer, een tikje. “Dit wordt ‘m, ik weet het zeker, dit wordt ‘m, oh, kijk eens wat leuk-ie is”, zeg ik. “Nou, volgens mij heeft het ook zo moeten zijn”, zegt asielmeisje M. terwijl ze me even later het kaartje laat zien dat aan het hok hangt. De poezenmoeder van ons nieuwe katertje is bij haar aankomst door de medewerkers van het asiel ‘Luna’ gedoopt . No shit.
p.s.: Waar het hart vol van is, stroomt het weblog van over. Dus morgen een foto, inclusief een ‘raad z’n naam’-wedstrijd, van ons nieuwe katertje (hij moet nog een tijdje bij z’n poezenmoeder Luna blijven om te groeien).
# | 21:55 | | Al 10 reacties
01-10-2008
LUNA ZOU SOMS WILLEN DAT ZE NOG KIND WASDe moeder van P. belt om te vertellen hoe ze het heeft gehad in Griekenland. Heerlijk natuurlijk. “Maar S. wil je ook nog even spreken”, zegt m’n schoonmoeder en 5 seconden later krijg ik m’n 8-jarige nichtje S. aan de telefoon. Huilend. “Hé, wat is er?”, vraag ik. “Ik vind het zo erg van Skinner”, huilt ze. Oh. Jeetje. Die zag ik niet aankomen. Die zag ik helemaal niet aankomen. “Ja, ik vind het ook heel erg dat Skinner er niet meer is”, zeg ik. “Ja, en toen ik bij jou was, toen heb ik ‘m nog geaaid”, zegt ze, “en nu kan ik ‘m nooit meer aaien.” Oh! Jeetje! Oooooh! Jeetje! Een huilend kind aan de telefoon! En nu? En nu? Wat moet ik zeggen? “Nee, dat kan niet meer”, zeg ik maar. Er volgt een hoop onverstaanbaars door de telefoon. Maar nichtje S. is overduidelijk heel verdrietig omdat Skinner dood is. En ja, dat ben ik ook. Maar ik kan nu niet gaan huilen aan de telefoon met m’n nichtje aan de andere kant. Als ik ‘m nu flip, dan flipt zij ‘m helemaal. Maar! Oh! Jeetje! Nee, lukt niet. “Ik mis ‘m ook heel erg”, zeg ik, en die zin komt er niet helemaal smoothly uit. Ik begin ook te huilen en stotteren. En ik ging zo goed de afgelopen dagen. Het verdriet wordt minder, al mis ik ‘m vreselijk. Maar een huilend nichtje, dat draagt niet echt bij aan het mezelf-in-de-hand houden. Jip en Janneke! Denk Jip en Janneke. “Maar soms is een poes gewoon heel ziek. En Skinner was heel ziek”, hoor ik mezelf zeggen. “En de dierenarts heeft toen heel veel pilletjes gegeven, maar die hielpen allemaal niet.” “Wat had Skinner dan precies?”, vraagt m’n nichtje enigszins gekalmeerd. “Heb jij wel eens diarree gehad?”, vraag ik. Had ze. “Niet fijn hè?”, vraag ik. Nee, niet fijn. “Nou, Skinner, die had dat al heel lang elke dag. En hij moest soms ook nog spugen. En als je elke dag diarree hebt en moet spugen, dan word je natuurlijk heel mager.” Snapte ze. “En toen was Skinner zo ziek en mager dat hij ook niet goed meer kon springen.” Snapte ze ook. “En toen kreeg hij ook nog eens heel veel pijn. En toen heeft de dierenarts hem een prikje gegeven waardoor hij heel diep ging slapen. En nu is hij dood en zit-ie in de poezenhemel.” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. En toen kwam er: “Nou, ik zit dus nu op turnen.”
# | 22:31 | | Al 15 reacties
24-09-2008
LUNA IS LOST IN CONVERSATION“Tot zo”, zegt P. terwijl hij al richting de buitendeur loopt. “Waar ga je naartoe?”, vraag ik. “Boodschappen doen”, zegt hij. “Waarom?”, vraag ik. “Nou, we zullen toch moeten eten hè?”, zegt hij. “Eh, ja, maar jij weet toch niet wat ik wil gaan koken vanavond?”, vraag ik. “Nee, maar ík ga ook koken vanavond”, zegt P. vrolijk. Oh! Mijn! God! Wat nu te doen? Wat nu te doen? “Ga jij koken vanavond?”, vraag ik ietwat bezorgd. “Ja, dat wil je toch al jaren? Dat ik verander in een kokende man? Nou, hier heb je ‘m! Hier staat-ie!”, zegt P. en daarna volgt een overenthousiaste ‘tadaaaa’. Hij gaat er ook helemaal op z’n ‘tadaaaa’s’ bij staan. Ik vertrouw het zaakje niet. “Wat ga je koken dan?”, vraag ik. “Dat gaat je niks aan, spaghetti, aardappelpuree, een biefstukje in gorgonzola-saus, ik laat me inspireren door de producten die ik tegenkom”, zegt hij. “Maar jij kan niet koken”, zeg ik. “Ik heb 10 jaar voor mezelf kunnen zorgen voordat ik jou tegenkwam en het was allemaal niet te vreten, maar ik ben er niet aan doodgegaan”, zegt hij. “Maar als je wil dat ik kies, dan wordt het vanavond spaghetti.” “Oh, nee, uit zo’n zakje zeker”, zeg ik. “Okay, dan maak ik gebakken aardappeltjes”, zegt hij. “Eh, is goed”, zeg ik argwanend. “Met een blikje doperwtjes en worteltjes”, zegt hij. “Nee! Geen blikje of potje, dat vind ik vies”, zeg ik. “Wat dan? Wat dan?”, vraagt P. terwijl hij een beetje geïrriteerd, maar ook triomfantelijk begint te kijken. “Ik wil gewoon vérse groenten”, zeg ik. “Nou, dan heb je pech”, zegt P., “want dat kan ik niet. Of je eet wat ik voor je maak, of je maakt het maar zelf.” “Ja, maar, ja, maar, als ik kook, dan houd ik altijd rekening met jou, altijd”, zeg ik. “Ja, maar jij geeft me mixed messages”, begint P., “je wil dat ik initiatief neem in het huishouden, je wil dat ik voor je kook, maar eigenlijk wil je niet dat ik voor je kook, je wil dat ik kook wat jij wil dat ik kook, je wil dat ik dit, je wil dat ik dat, en een paar uur later wil je weer wat anders, nou, wat wil je nou van me?”, roept hij met een wapperende boodschappentas in z’n hand. Hij doet er ook nog een huppelend dansje bij. “Ik wil gewoon dat je precies doet wat ik zeg”, zeg ik pruilend. “Dus?”, vraagt hij. “Dus ga maar een flesje Prosecco halen”, zeg ik.
# | 08:22 | | Al 25 reacties
23-09-2008
‘HI FRIENDS!’Ik kreeg een mailtje. Uit China. ‘Hi Friends! We are iidea Creativity Design Magazine, the first creativity design magazine in the mainland of China. Issued monthly. (…). We are interested in your work and want to introduce, could you sent some images and introductions? We also want to have an e-mail interview for you. After we use your information, we will send our magazine for you!’ Bij het mailtje zaten wat voorbeelden van pagina’s uit hun magazine en ik was helemaal extatisch! De PloesiePoesies in een Chinees design magazine! Dus ik mailde meteen terug: ‘I would love to be featured in your magazine! Wow! China! That’s cool! You can send me the questions for the interview and I will answer them! In the meanwhile I will gather some nice pictures of my work (I guess you need pictures of my look-a-like cats?). Please let me know!’ Een dag later krijg ik het volgende mailtje: ‘hi friends, i am lucy,thank you for reply and send you picture to me.i hope you can send you me picture to our ftp (en dan hier de inlogcodes) thank you very much.’ Ehm! Okay! Daar moest ik even over nadenken. Ik vertrouwde het hele zaakje ineens niet meer zo. Ftp-en naar een wildvreemde server? Kon dat geen gevaar voor mijn pc? Dat er ineens allerlei poorten openstonden? Ik besloot het de enige echte übernerd te vragen die ik vertrouwde en hij vertelde dat het geen kwaad kon om .jpg’s te uploaden. Fijn! Maar ik vond het handig om toch eerst even 3 .jpg’s van look-a-like PloesiePoesies via de gewone mail naar Lucy te sturen om te vragen of dit is wat ze bedoelt. Het antwoord: ‘hi friends, i am lucy,thank you for reply ,i want pictures,so please bother you to send me about 20 images,thank you very much.’ Eh? En nu? Wat wil ze nou? Blijkbaar leest Lucy mijn mail niet eens, maar kijkt ze alleen naar de bijlagen. Ik besluit 40 .jpg’s te uploaden naar hun server en ik stuur Lucy weer een mailtje. Met als antwoord:’ hi friends, i am lucy,sorry to bother you,i think it is not enough,i have told you that i need about 20pictures,so please send me more,ok?sorry to disturb you.have a nice day.’ En deze e-mailwisseling ging zo een paar dagen door. Na een week van totally lost in translation-zijn kreeg ik het mailtje: hi friends, i am lucy,thank you very much. Maar iets in mij zegt dat ik nooit meer iets van Lucy zal horen.
# | 10:01 | | Al 11 reacties
17-09-2008
ASHES TO ASHESIk dacht; dat doe ik wel even. Maandag was ik gebeld door het dierencrematorium met de mededeling dat ik woensdag de as van Skinner op kon komen halen. En ach, met de bus naar Amsterdam Noord en daar even een urntje ophalen, hoe moeilijk kon dat nou eigenlijk zijn? Erger dan vorige week donderdag kon het niet worden en op zich had ik mezelf al weer een paar dagen enigszins in de hand! Dus ik stapte monter in bus 92 en ik stapte ook monter het dierencrematorium binnen. “Ik kom de as van Skinner ophalen”, zeg ik. En ik houd me goed. En terwijl het crematorium-vrouwtje de urn van Skinner gaat opzoeken verbaas ik me over de lelijkheid van de inrichting van de receptie. ‘Waar het stil en mooi is’, had op het foldertje gestaan. Nou, mooi is anders. Stil is het dan weer wel. En ik hou me nog steeds prima. Het crematorium-vrouwtje komt terug met een wit potje. Ik had gedacht dat het terracotta zou zijn. “Hoe oud is-ie geworden?”, vraagt ze. “Dat is niet helemaal zeker, maar ergens tussen de 11 en 13”, zeg ik. “Ja, dat is eigenlijk veel te jong hè?”, zegt ze terwijl ze begint met haar inpak-procedure. En ja, dat was net het zinnetje dat ze niet moest zeggen. Want even later bedelf ik het crematorium-vrouwtje met verhalen en tranen en dat ik ook nog eens heel zielig ben dat ik elke dag poezen maak voor m’n beroep en dat ik Skinner zo mis en dat ik het eigenlijk niet eerlijk vind. En dan nog een snik en nog een traan. Ja, hallo! Ik betaal 140 euro voor zo’n crematie met urn, daar verwacht ik dan ook wat service voor! In ieder geval een luisterend oor en een zakdoekje. “Gelukkig kun je er wel over praten hè?”, zegt het crematorium-vrouwtje terwijl ze me een bronskleurig en trapeziumvormig papieren tasje met daarin de urn geeft. En bedankt! En de groetjes! Een minuut later zie ik de bus naar huis voor m’n neus wegrijden. En de volgende komt verdomme pas over een half uur. Ik kijk naar het tasje. Ik kijk naar de ingepakte urn. Ik pluk een paar kamille-bloemetjes en doe die in het tasje. Ik breek. En daarna bel ik naar vriendin L. om te vragen of ze me alsjeblieft kan komen halen om me naar huis te brengen.
# | 15:09 | | Al 23 reacties
14-09-2008
OBLADI-OBLADAWeten jullie al wat er met Skinner gaat gebeuren hierna?”, vroeg de dierenarts terwijl ik met een langzaam inslapende Skinner op schoot zat. “Ehm”, zei ik en ik keek haar betraand aan, “hoe bedoel je?” Ze vulde wat in op een computer. Even daarvoor had ik mijn eigen telefonische noodkreet ‘hij is aan het doodgaan’ teruggelezen op de monitor: ‘aan het doodgaan’. Ik nam aan dat de dierenarts nu iets invulde in de trant van; ‘kat overleden op 11 september 2008 om 14:32’ en daarna het hele dossier van Skinner afsloot. “Ja, wat willen jullie dat er met z’n lichaam gebeurd?”, vroeg de arts. “Oh, Jezus, daar moet natuurlijk ook over nagedacht worden”, zei ik. “Ja, dat hoort er allemaal bij”, zei ze en kwam even later met 2 foldertjes aan lopen. “Er zijn 2 dierenuitvaartcentra”, vertelde ze en ondertussen gaf ik Skinner nog maar een aai, al was hij al lang in een diepe coma, “je kunt zelf kiezen welke.” “Ja, ehm, jeetje”, zei ik. “Ik heb zelf het meeste ervaring met het U.D.C.”, zei ze. “Nou, doe die maar dan”, antwoordde ik en ze gaf mij het foldertje. Het leek wel de menukaart van een Italiaans restaurant. Ik las: ‘Kleine dieren, middelgrote honden, katten, konijnen, met urn, zonder urn, individueel, gezamenlijk, begraven inclusief 4 jaar onderhoud .’ En ja, wat doe je dan op zo’n moment? Waar kies je voor? Rationeel gezien snap ik ook wel dat na de dood alleen het lijf van Skinner overblijft en dat dat slechts omhulsel was, maar ja, op het moment dat hij nog halfwarm op je schoot ligt, wil je toch vasthouden aan het leven, vasthouden aan iets tastbaars. “Doe maar optie 3. Individueel met as retour, inclusief urn”, zei ik tegen de dierenarts. “Willen jullie ‘m zelf naar het crematorium brengen?”, vroeg ze. “Oh, nee, echt niet”, zei ik. Ik kon mezelf met een dode kat in een mandje en dan samen in de bus richting een dierencrematorium in Amsterdam Noord niet voorstellen. Dus momenteel ligt het lijkje van Skinner te wachten om maandag gecremeerd te worden. En ik heb even overwogen om met de as van Skinner een tatoeage van een grote indiaan met pijl en boog op m’n kont te laten tatoeëren, als een soort van Tribute to Skinner, maar heb toch besloten dat ik genoeg heb aan mijn herinneringen.
# | 14:56 | | Al 9 reacties
13-09-2008
LUNA IS GEK OP TAXICHAUFFEURSDonderdagmiddag vond ik Skinner weggedoken in een hoekje van m’n atelier. Heftig trillend met z’n magere lijf en met z’n kop maakte hij rare schokken. Paniek! Het was mij overduidelijk dat ik met een stervende kater te maken had. En daar zat ik dus net niet op te wachten! Ik belde de dierenarts dat ik eraan kwam en ik belde een taxi. Ik schoof Skinner voorzichtig in z’n vervoersmandje, trok een jas aan en ging alvast buiten op de taxi wachten. En toen ik daar zo buiten stond realiseerde ik me dat Skinner dus nooit meer thuis zou komen. Dat dit dus z’n laatste uur zou zijn. En van zo’n gedachte wordt een poezenvrouw als ik natuurlijk helemaal niet blij! Huilen! Huilen! Huilen! Zo hard huilen dat ik al bijna aan het hyperventileren was toen de taxi voor kwam rijden. “Sohohorry”, griende ik naar adem happend, “ik ben een beetje verdriehiehietig.” “Dat is niet erg”, zei de taxichauffeur en hij hield de deur voor me open. “Naar de dierenkliniek op de Weteringsschans”, zei ik tussen m’n tranen door. “Dat is tussen de Paradiso en het Weteringcircuit.” De taxichauffeur vroeg hoe hij moest rijden. “Eh, nou, dat maakt me niet uihuit”, snikte ik. En daarna kwam hij met een verhaal over de bouwwerkzaamheden in Amsterdam wat ik maar half kon verstaan en wat me op dat moment ook geen reet interesseerde. Hij keek me aan vanuit z’n achteruitkijkspiegel. En hij bleef maar praten. Shut up! Dude! Ik weet niet in of jij in dezelfde scene aanwezig bent als ik, maar het lijkt mij vrij duidelijk dat er iemand op jouw achterbank zit die het even helemaal niet meer trekt en jouw praatjes over de Noord-Zuid-lijn, de verzakkingen in de Vijzelstraat en over dat jij het als taxichauffeur zo moeilijk hebt dragen niet echt bij aan een goede sfeer! Fuck you! Fuck you! Shut the fuck up! Ook Skinner maakte vanuit z’n mandje een diepe brom, misschien van de pijn, maar ik denk eerder dat hij ook vond dat de chauffeur gewoon z’n bek moest houden en door moest rijden. Richting de verlossing! “Vind je niet?”, vroeg de chauffeur. “Huh?”, vroeg ik, maar toen hij z’n vraag herhaalde verstond ik ‘m weer niet. Whatever. Fuck ‘m. Maar dat ik geen antwoord gaf, was voor de chauffeur geen reden om te stoppen met ouwehoeren. En ondertussen ademde ik ihihin en ademde uit. En weer ihihin en uit. En weer ihihin en uit. Ihihin en uit. Ihihin en uit. En na die taxirit waren zowel Skinner als ik aan een spuitje toe.
# | 14:30 | | Al 8 reacties
11-09-2008
DAG LIEVE SKINNERVanmiddag hebben P. en ik onze lieve Skinner in laten slapen bij de dierenarts... Omdat het echt niet meer ging... Omdat hij ineens heel veel complicaties kreeg... en ook ineens heel veel pijn had... en omdat ik zoveel van hem heb gehouden, doet het ook zoveel pijn om hem te moeten missen...
# | 23:02 | | Al 101 reacties
Hier is Sid met z'n poezenmoeder Luna!
klik voor grote foto
# | | Al 23 reacties
STRIKE A POSE!
Hier toont Abe, het zoontje van vrienden A. en M. eventjes hoe stoer zijn PloesiePoesie-shirt hem staat. Wat een lieffie!
klik voor grote foto
# | | Al 7 reacties
4 OKTOBER IS DE DAG!
Zaterdag 4 oktober, dierendag jawel, is er weer een Open Dag bij het dierenasiel in Amsterdam! En ook daar zal ik weer staan met m'n PloesiePoesie-merchandising! Waaronder ook eindelijk de T-shirtjes waarvoor ik nog steeds geen tijd heb gevonden om ze online te zetten! En het allerleukste is toch wel het feit dat ik ons nieuwe katertje ga ontmoeten! Er zitten momenteel zo'n 50 kittens (en 200 grotere poezen) in het asiel, dus keuze genoeg.
# | | Al 14 reacties
STAAT DIT?
Luna: "Liefje, maakt deze spijkerbroek me niet ongelooflijk slank?"
P.: "Het is voor het eerst sinds weken dat ik je in iets anders dan in je pyjama zie... en geloof me... alles staat beter dan een pyjama."
# | | Al 5 reacties
DAT SCHEELT
Wat dan wel weer een enorm voordeel is, is dat mijn werk echt helemaal niets met katten te maken heeft... Dan heb je toch een beetje afleiding op zo'n dag!
# | | Al 5 reacties
ANGEL IS ER WILD VAN
Mijn allereerste PloesiePoesie-klant is nog steeds fan van de PloesiePoesies! Dus toen ze ging trouwen bestelde ze een PloesiePoesie-bruidspaar! Hun kat Angel was er meteen wild van en deze briljante foto stuurde ze als bewijs! Ik vind 'm geweldig en ga er meteen ansichtkaarten van laten drukken!
klik voor grote foto
# | | Al 12 reacties
MUZE
Luna: "Liefje?"
P.: "Ja, meisje?"
Luna: "Ben ik jouw muze?"
P.: "Jij bent zo ontzettend mijn muze dat ik ’s ochtends zo vroeg mogelijk de deur uitren om reclame voor Kotex te gaan maken."
# | | Al 4 reacties
TIJD VOOR POSITIVITEIT
En dan nu het goede nieuws: ik krijg geld terug van De Belastingdienst! En niet zo weinig ook! En dat mag ook wel eens een keertje!
# | | Al 3 reacties
14 SEPTEMBER 2008
Zondag 14 september 2008 sta ik weer met een kraampje op de Pure Markt in Park Frankendael in Amsterdam... de markt is van 11.00 tot 17.30 en niet alleen ik ga daar mijn PloesiePoesie-merchandising verkopen, maar er zijn ook nog heel veel andere kraampjes met 'ambachtelijk en lekker eten en drinken, creativiteit, gezondheid en duurzaamheid.'
# | | Pas 1 reactie
CAT-A-LOG #5
Deze maand interviewde ik Aukje van aukje.net voor alweer de vijfde Cat-a-Log. En ik maakte 2 'Pimp Your Cat'-schilderijtjes van haar poezen Scooszi en Pixel... en omdat poes Holly van haar vriend anders zo zielig achterbleef kreeg zij ook een eigen schilderijtje. Het interview en een vergrootte versie van de schilderijtjes zijn te vinden op aboutblank.nl! En rechtstreeks: KLIK.
# | | Pas 1 reactie