web analytics

LUNA IS DUS EIGENLIJK HARTSTIKKE ONZEKER

Sinds ik online kenbaar maakte dat ik single ben krijg ik bijna dagelijks verzoekjes van mannen. Mannen die me kennen van mijn werk als sekstoy-tester, mannen die mij kennen van Climaximaal.nl, mannen die ineens een op zich nog best lekkere vrouw van middelbare leeftijd weer op de dating-markt zien. Mannen sturen gedichten. Mannen sturen geinige, quasi-geile plaatjes. En mannen sturen nog meer dick pics dan in alle jaren daarvoor. Er zijn ook mannen die juist hele lieve, berichtjes sturen waarin ze me alle sterkte wensen in de toekomst en als ik ze ooit nodig heb, een luisterend oor, nou ja, wat dan ook, dan hoef ik maar te mailen, of te bellen; hier heb je alvast m’n nummer. En, als ik een keer af wil spreken, nou, dan horen ze het wel hè?

Nou. Nee.

Luna, de geile slet die ze in bed denken te treffen? Die is er niet. Die bestaat niet. Of misschien wel na een paar wijntjes, laat ik het eerlijk houden, maar dit soort mannen denken een date met ‘Luna’ te hebben, maar uiteindelijk is het gewoon ‘Chantall’ die de deur opendoet. En bijna iedere man die, op mijn initiatief, voor mijn deur stond kreeg te maken met een best wel onzekere vrouw van 45 die eventjes totaal niet meer wist wat ze aan het doen was.

Want ja, online klinkt het allemaal geil en de bedoeling, maar als het ineens echt wordt, als je blijkbaar iemand gewoon bij je thuis kan laten komen, als je ineens een nieuwe man kan ontmoeten, ja, Jesus, dat is dan toch ook wel weer heel erg spannend en tering, kut, nee, ik wil dit niet, ik wil dit wel. Ik wil het niet! Wel! Niet! Wel!

Ik voel me iedere keer de meest preutse sekstoy-tester ter wereld. Een ervaren vrouw van 45 van niks. Misschien ook wel een vrouw van niks. Goddomme wat voel ik me onzeker. Te oud. Te dik. Te druk. Te ADHD. Te veel. Te weinig. Te fluffy. Te roze. Te koekoek. Te veel bloemetjes. Te gecompliceerd. Te in m’n eigen hoofd. Te niet in dit moment, maar wel in alle andere momenten hiervoor of hierna, nou ja, welke momenten zijn er eigenlijk allemaal? Is het nu het hier en nu of zijn er nog veel meer momenten na dit moment? Wat is nu? Ik ben hier niet voor gemaakt. Oh! Lord, ik ben hier niet voor gemaakt. Ik ben niet geschikt voor dit hele Tinderen. Laat dat hele daten ook maar zitten ook. Ik blijf m’n hele leven wel alleen en seks is eigenlijk ook ontzettend overrated!!!!!! Doeiiiii! Hoe ga ik mijn hoofd uitzetten? Ik moet iemand hebben die m’n hoofd uitzet. Ik moet zelf m’n hoofd uitzetten. Aaaaaaargh!!!!

Voor me in de hal staat een prachtige man en het enige dat ik de hele dag voordat hij aanbelde heb gedaan is ijsberen door de huiskamer. Van de huiskamer naar de keuken en weer terug. Ik heb de hele dag niet kunnen werken van de zenuwen. Waarom zou ik met iemand afspreken als ik zo zenuwachtig ben? Dit is niet goed! Glaasje water. Kauwgom. Even zitten. Ik kan nu nog afbellen. Maar nee, we zijn al een paar weken aan het chatten. En ik wil dit. Denk ik. Ik ben gewoon fysiek misselijk van deze hele date. Deze hele toestand. Wat een gedoe! Ik heb niks kunnen eten, maar ik moet toch echt wat eten, maar ik krijg niks weg. Als ik wat eet, dan moet ik zeker weten kotsen. Oh God, wat als ik met dit gevoel ga pijpen? Oooooooh, nee, dat gaan we sowieso niet doen, dat wordt een partijtje kokhalzen, nee, kan niet, kan echt niet. Oh, wat doe ik mezelf aan!

“Hoi.”
“Hoi.”
Thank God begint hij meteen met zoenen. Niet praten. Zoenen is beter. En Thank God kan hij heel goed zoenen, of eerder; Thank God zijn we zoen-technisch een compatible setje.
“Oh, ik val om”, zeg ik terwijl we nog in de hal staan.
“Wat dan?’, vraagt hij, “ga je flauwvallen?”
“Nee, maar je moet me tegen de muur aan duwen, want ik heb geen balans meer, m’n knieën, echt, ik val gewoon om.”
Hij lacht.
“Ik meen het.”
“Wat dan?”
“Ik ben gewoon hartstikke zenuwachtig.”
“Waarom?”

Waarschijnlijk ben ik écht de meest preutse sekstoy-tester ter wereld.

2

LUNA VRAAGT VOOR HET EERST ZELF OM EEN DICK PIC

Tinder is de plek waar je lekker ongegeneerd mannen uit kan kiezen puur en alleen op uiterlijk. Mijn hart zegt; ja, maar dat is wel heel erg oppervlakkig allemaal, moet je niet doen, je bent zo’n leuke vrouw, waarom jezelf zo ten grabbel gooien? Kan je niet gewoon naar de lokale bibliotheek gaan en daar een intelligent, liefdevol exemplaar uitkiezen? Of misschien toch een keertje naar de sportschool, om te kijken of daar nog een integer type ergens op een fitnessapparaat ligt? Maar mijn kut zegt; you go for it girl! Kies de allerlekkerste, allerknapste, allergeilste man uit het volledige Tinder-assortiment en laat ‘m dezelfde avond nog langskomen! Meestal wint het hart. Heel soms wint de kut.

Op zich vind ik het wel prettig dat iemand ook wat dingen in z’n profiel schrijft, maar ach, als er een mooi exemplaar voorbijkomt en z’n enige profieltekst is ‘2 meter 4’, ach, why not dan ook gewoon niet naar rechts swipen! Baardtechnisch was het me allemaal wat te getrimd en netjes, doe mij maar woest en veel, maar hé, niks dat 2 meter 4 niet goed kon maken.

En zoals dat dan gaat; je chat wat, je appt wat, je stuurt een fotootje, je krijgt een fotootje terug.

En ik kreeg een fotootje terug van een bijna-naakte man van 2 meter 4 die vol zelfvertrouwen de spiegel in keek. Ik zag een lichaam als uit marmer gehakt door fucking Michelangelo himself! Holy shit. Meteen daarna de volgende gedachte; al die Griekse standbeelden hebben van die kleine piemeltjes. Als hij maar geen piemeltje uit de tijd van Michelangelo heeft. Want in die tijd werden juist kleine piemeltjes gezien als beter dan grotere exemplaren. En ik herinnerde me ineens een seksdate met een man van 2 meter 3 van jaren terug die dus echt een Michelangelo-piemeltje had.

En ik weet het, een grote pik is echt niet zaligmakend en als je van iemand houdt ja, dan heb je het maar te doen met wat je krijgt en er zijn altijd zat andere leuke dingen te doen. Maar als je dan toch alleen maar uit bent op wat gezellige en in Godsnaam hopelijk ook goede seks, ja, dan toch echt liever met een grote piemel. En ja, ik weet het, ook goede seks is zeker niet gegarandeerd met een grote piemel, want het gaat niet alleen maar om neuken, penis-in-vagina, maar soms denk je; laat maar lekker doorkomen; ik heb nu behoefte aan big-dick-energy!! Je hoeft ‘m alleen maar stijf te houden, verder nooooooo pressure at all, de rest is eigenlijk van ondergeschikt belang. En ik moet ook gewoon eerlijk zijn; een potje pijpen vind ik persoonlijk een stuk interessanter worden als het om een groot exemplaar gaat.

Beter een kleine die steigert dan een grote die weigert.
Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert.
It’s not the size of the boat, it’s the motion of the ocean.

Op zich allemaal waar, maar donder op, als ik mag kiezen, en hé, dat het is dus het toffe van Tinderen, one night stands (ONS), friends with benefits (FWB), dat is Godverdomme het geweldige van single zijn; ik mág en ik kán kiezen! En waarom dan niet voor een exemplaar van 2 meter 4 met matching pik? Maar zou deze gozer ook een matching pik hebben? Ik krijg dagelijks ongevraagd dick pics toegestuurd van divers allooi en als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het mannen die ongevraagd dick pics sturen en dan ook nog verwachten dat ik een reactie geef. Ongevraagd dick pics sturen is digitale aanranding en ik kan er de ene keer beter mee omgaan dan de andere keer. En eigenlijk vind ik een piemel zo in z’n uppie in z’n blootje ook helemaal niet aantrekkelijk, maar ja, ik wilde het dit keer tóch weten.

Dus; fuck it, dacht ik. Ik vraag er gewoon om. ‘Nee’ heb je, ‘ja’ kun je krijgen en als hij ‘nee’ zegt dan gaat hij mij niet krijgen, maar wordt het een ‘ja’ en stuurt-ie een dick pic en bevalt het plaatje me dan kan er zeker worden afgesproken. Het werd een ‘ja’.

Mijn mond viel zachtjes open. Dit zou een gevalletje ‘shower’ kunnen zijn, maar zelfs in dat geval zou ik hier zeker wel genoegen mee nemen. Zou het een gevalletje ‘grower’ zijn, dan was het helemaal een feestje.

‘Woensdag wat te doen?’
‘Ik kan om 20:00 bij jou zijn.’

Z’n piemel viel me niks tegen.

2

LUNA EN DE KLIKO’S

Ik vind het buiten zetten van de kliko’s een mannending. Of misschien vind ik het vooral niet mijn ding. Maar ja, er is geen man in dit huishouden aanwezig, dus ik zal het wel zelf moeten doen. En al hoef je in een 1-persoonshuishouden met 4 katers heus niet elke keer je kliko aan de straat te zetten als het ophaal-moment daar is, uiteindelijk geldt ‘vol is vol’ voor elke kliko en hij zal een kéér geleegd moeten worden.

Nu weet ik dat er app’s zijn om mij aan de ophaal-momenten te herinneren en ik krijg ook elk jaar keurig een ‘ophaal-kalender’ toegestuurd, maar zo werkt mijn brein gewoon niet. Pas als ik zie of hoor dat buren hun groene kliko ’s avonds naar buiten rollen denk ik; aaaaah, morgen wordt de groene kliko opgehaald, laat ik de mijne er ook maar even tussen zetten. Als de grijze kliko’s buiten worden gezet; tijd om de plastic-kliko aan te bieden aan de Avri! En als ik blauwe kliko’s buiten zie staan, dan is het tijd om het papier op te laten halen en ook mijn blauwe kliko van de achtertuin, door de garage, richting de straat te slepen.

Dit gaat uiteraard regelmatig mis, want hoe vaak kijkt een mens naar buiten om te checken of er kliko’s staan? En al staan ze er, soms registreer ik het gewoon niet. En als ik het wel heb geregistreerd en ernaar heb gehandeld, dan is mijn kliko bijna altijd de laatste die nog buiten staat om weer naar de achtertuin gesleept te worden als alle kliko’s geleegd zijn. Het hele kliko-gebeuren staat gewoon niet on top of my priority list.

Ik lig ’s ochtends in bed en hoor het typische geluid van de kliko-ophaal-vrachtwagen. Kut. Ik heb de dag ervoor de hele achtertuin gesnoeid, geknipt, gedingesd en de groene kliko zit tot aan de nok vol en moet dus écht wel aan de straat, want weer 2 weken wachten is te lang. Kut.

Ik kijk door de luxaflex en zie dat de vrachtwagen al in mijn straat is en dat de kliko’s van m’n buren al worden geleegd. Kut.

Ik heb waarschijnlijk net iets meer dan een minuut om m’n roze badjasje aan te schieten, slippers aan te trekken, naar beneden te rennen, achterdeur open, achterdeur weer goed dicht, anders gaan de poezen naar buiten, de kliko vanuit m’n achtertuin door de garage te slepen, door de voortuin, en naast de groene kliko’s van de buren te zetten. Maar! Nailed it! Living on the kliko-edge!

In m’n roze badjasje zwaai ik omhoog naar een lachende vrachtwagen-chauffeur terwijl ik m’n kliko omhooggetild zie worden.

En voor het eerst sinds forever ben ik de eerste in de straat die de kliko ook weer meteen van de straat afhaalt en in de achtertuin zet. Eat your heart out neighbours! Een vleug van trots overvalt me. Ik heb helemaal geen man nodig om de kliko buiten te zetten, doei!

Ik heb het wel een tijdje in m’n Tinder-bio gehad; ‘Ik zoek een man die de kliko’s buiten zet en een lamp kan ophangen.’

‘Is het niet veel fijner als je dit soort dingen gewoon zelf kan?’, vroeg een Tinder-dude.
‘Nee’, antwoordde ik, ‘ik kan het allemaal zelf, maar ik heb liever dat een man het doet.’

Nooit meer wat van ‘m gehoord.

Humor. Misschien een nog wel belangrijkere kwaliteit dan de kliko’s op tijd buiten kunnen zetten.

1

LUNA GAAT VAN B NAAR E

Omdat ik mezelf weer op de datingmarkt ging werpen leek het mij verstandig om ook eens een blik op de erbarmelijke staat van mijn ondergoedcollectie te werpen. Ik heb een enorme hoeveelheid lingerie mogen reviewen voor Climaximaal.nl, maar helaas past daar niks meer van door wat extra kilootjes hier en daar. Alle mooie, sexy beha’s en slipjes zijn van ‘kleedt zo mooi af’ naar ‘knelt zo mooi af’ gegaan, zodat ik al jaren dagelijks rondloop in zwarte boxershortjes van de Zeeman. Daarnaast wissel ik ook al jaren 2 beha’s in maatje 85B af, ooit een keertje bij de Primark gekocht, verwassen, versleten en echt heel goed, geil en lekker zijn ze eigenlijk nooit geweest.

Tijd voor verandering!

Ik wierp een meetlint onder m’n borsten (90 centimeter) en ik wierp het meetlint over m’n tepels, (105 centimeter) en als ik dat allemaal een beetje online ging Google’n kwam dat uit op een 90C! Dit verklaarde voor mij meteen waarom m’n huidige beha’s niet zo lekker zaten. Dacht ik.

Dus ik naar de Hunkemöller.

“Hoi, ik zoek een beha in maat 90C”, zei ik tegen een Hunkemöller-meisje.
“Oh, dat is niet zo’n gangbare maat eigenlijk”, zei het meisje dat ik inschatte op een 80A.
“Ik heb het net thuis opgemeten, het is echt zo.”
“Ja, misschien kunt u dan beter even online kijken, want hier in de winkel hebben we die maat niet.”

Zo’n ontzettend gek lijf heb ik nou ook weer niet. Gewoon Hollandse tieten met Hollandse heupen en een maatje 42, waarom heb je die maat als lingeriewinkel niet standaard in je assortiment zitten?

Dus ik naar de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam (HEMA), en daar hingen wel een paar 90C-exemplaren tussen, maar ja, geil was anders en ik had me toch echt een beetje ingesteld op goed-zittende, maar vooral ook Tinder-proof lingerie.

Dus ik naar de Livera.

“Hoi, ik zoek een sexy beha in maat 90C”, zei ik tegen een wat oudere Livera-mevrouw (80D).
“Zoek je nog een bepaalde kleur?”, vroeg de Livera-mevrouw terwijl ze me wat exemplaren liet zien.
“Nee hoor, ik ben allang blij als het past.”
De Livera-mevrouw gaf me een donkergroene, een bordeaux-rode en een knalrode beha mee en ik hees mezelf als eerste in het donkergroene exemplaar, maar er floepte aan alle kanten van alles uit. Zucht. Ik had hier professionele hulp bij nodig en de Livera-dame zag eruit alsof ze al veel borsten had gezien en wist waar ze het over had.
“Joehoe, kijk, ze komen er aan deze kant uit”, showde ik terwijl ik uit het pashokje stapte.
“Hmmm”, zei de Livera-mevrouw, terwijl ze wat aan het elastiek aan de achterkant trok, “ik denk niet dat je een 90C hebt hoor, maar eerder een 85D.”

Say what?

“Ik ga even een maatje groter halen”, zei ze.
Ik trok even later de 85D beha aan en het was beter, dat absoluut, maar nog steeds niet helemaal perfect.
“Kijk, ze komen er nog steeds aan de zijkant uit”, liet ik zien.
“Ja, ik zie het. Ik ga nog een maatje groter halen”, zei de Livera-mevrouw.

Say what???

Even later staarde ik naar mezelf en mijn borsten in een 85E-beha. Zowel links als rechts zat perfect in de verpakking. Nergens stak er een kwabje uit. Niks zat te strak. Ik schudde wat, ik sprong wat op en neer, en zag dat het goed was. Jesus, wat een goede tieten zo! Lekker wijf! Laat die Tinder-dates maar langskomen hoor! Hoe, in Godsnaam, heb ik de afgelopen jaren 85B-beha’s kunnen dragen, terwijl ik dus overduidelijk 3 cupmaten groter heb?

“Kijk nou, hoe geweldig!”, riep ik verrukt tegen de Livera-mevrouw, “had ik maar jaren eerder even wat professioneel advies gevraagd!”

Ik rekende een donkergroen setje en een bordeaux-rood setje af en al mag goede en mooie lingerie absoluut wat kosten, toch had ik zoiets van; 50 euro per setje, ja, jeetje, ze zijn prachtig en staan prachtig, maar ja, jeetje, 50 euro per setje! Ik ben niet alleen een vrouw met Hollandse heupen en Hollandse tieten, maar ook met een Hollandse mentaliteit, want ik heb liever veel voor weinig.

Dus ik naar de Zeeman. Dé winkel bij uitstek voor vrouwen met Hollandse heupen en tieten én een Hollandse portemonnee, want daar verkochten ze diverse, geweldige lingeriesetjes met beha’s in 85E en matching slipjes voor slechts 11 euro!

Ik heb ze allemaal gekocht.

7

LUNA EN DE GOEROE-TINDER-DUDE

Ik had een Tinder-match met iemand die een eigen yoga studio heeft. Een spiritueel type, maar ach, mannen met baard altijd; swipe naar rechts! En deze Goeroe-Tinder-dude met baard bleek gelukkig ook nog eens heel aangenaam chat-gezelschap. En hoewel we qua energielevel enorm verschilden hadden we ook veel overeenkomsten en nou ja, zoals dat kan gaan op het vluchtige Tinder en daarna op Whatsapp; we hadden best een leuke, eerste klik. We appten zo af en toe wat heen en weer. En we zouden misschien een keer gaan wandelen langs de Waal.

Maandag 23:45
‘Hé, ik ga slapen’, appt de Goeroe-Tinder-dude.
En daarna een foto van zichzelf in bed. Beetje geilig de camera in kijkend.
Ik weet het niet met mannen die ineens en ongevraagd quasi-erotische foto’s van zichzelf gaan sturen. Het was een knappe man. Goed lijf, goed hoofd, maar ik voelde me er toch wat ongemakkelijk bij.
‘Trusten.’

Donderdag 21:57
‘Wat ben je aan het doen?’, appt de Goeroe-Tinder-dude.
‘Ik zit lekker bij vrienden aan een wijntje en een kaasplankje’, app ik terug.
‘Ik lig al in bed.’
Daarna stuurt de Goeroe-Tinder-dude precies eenzelfde soort quasi-geilige foto van zichzelf in bed als een paar dagen eerder. Misschien een ander dekbedje, iets andere kadrering, maar zelfde houding, zelfde blik.
‘Trusten.’

Een dag na de dood van Nina (NOOIT MEER NINA) vraagt de Goeroe-Tinder-Dude hoe het met me gaat via Whatsapp. Ik app dat ik gisteren m’n hond in heb laten slapen en dat ik me superkut voel, dat het alleen maar huilen, huilen, huilen is, maar dat ik de kerstboom heb opgezet op de lege plek van haar mand, zodat ik toch een beetje blij word als ik beneden op de bank zit.

Daarna stuurt de Goeroe-Tinder-dude me een foto van mij, in lingerie, van mijn Climaximaal-Instagram-account gehaald, met de begeleidende tekst; ‘Hier word ik blij van.’

En dan ben je wat mij betreft af. Dan ben je gewoon een lul. Een eikel. Iemand die zich totaal niet in een ander in kan leven. En dan kan je een yoga-studio hebben, dan kun je 8 uur per dag mediteren, dan kun je lekker tantra aan je pik trekken, dan kun je leven met de standen van de maan, 100 edelstenen in je huis hebben staan, dan kun je elke week in een zweethutje zitten, maar als je niet snapt dat iemand die gisteren haar hond heeft in laten slapen 0,0 behoefte heeft aan seks of geiligheid of geile praatjes, dan ben je een spiritueel type van likmevestje. En ik had dit allemaal ook naar hem kunnen schrijven, maar dat deed ik niet. Ik reageerde niet. Deze Goeroe-Tinder-dude was mijn kosmische energie niet meer waard. Doei.

Twee, en ik ga dit even in kapitalen schrijven; TWEE MAANDEN later krijg ik een voiceberichtje op m’n telefoon.

‘Ja, hoi, met K., ja, ik dacht ik stuur je toch nog even een berichtje om je te laten weten dat ik iemand heb ontmoet. Niet via Tinder, maar via een andere weg en ik vond het wel netjes om je dat te laten weten, want we zouden toch misschien een keer gaan wandelen, maar ik hoop dat jij ook iemand gaat vinden of misschien al wel hebt gevonden.’

Ik ga het nog een keer schrijven, omdat ik het zelf ook niet helemaal geloofde; twee maanden na het laatste contact gaat iemand die mij nog nooit heeft gezien, die mij helemaal niet kent, wat zeg ik; iemand die ik zelf eigenlijk allang weer vergeten was, mij melden dat hij inmiddels voorzien is? Well, hip hip hurray for you dude! Wat jammer, dat jij als ontzettende integere, spirituele, mooie man aan mij voorbij bent gegaan! Het snoepje van de week, de klapper van de maand, helaas niet voor mij. Wat kut zeg. Ik moet dit nieuws even laten bezinken hoor! And let me cry you a fucking river, misschien wel de hele Jangtsekiang, maar thanks dat je zo eerlijk bent om het me te vertellen.

AHO!

Ik heb, denk ik, nog nooit zo lang in m’n eentje zitten lachen.

5

LUNA GAAT OP ZOEK NAAR HAAR FUCK-IT-MENTALITEIT

Ik ben m’n fuck-it-mentaliteit in de loop der schrijvende jaren een beetje kwijtgeraakt. En ik wil het terug. Ik wil weer schrijven zonder dat het me een ene reet kan schelen wat wie dan ook ervan vindt. Ik was altijd van de volledige, schaamteloze openheid en iedereen-mag-alles-van-me-lezen-en-weten, maar ik merk dat ik de afgelopen maanden schrijf-technisch tegen enorme bergen aanloop. Wil ik eigenlijk nog wel alles delen?

Want wat als die ene gozer van Tinder me gaat Google’en en dat ene stukje over die kale plek op m’n hoofd tegenkomt en me dan ineens niet meer aantrekkelijk vindt? Of wat als die andere man van Tinder wat stukjes van Climaximaal.nl gaat lezen en denkt dat ik in bed een supergeile slettebak ben en ineens allerlei verwachtingen heeft die ik niet waar kan maken? Wat als mensen bij deze 2 zinnetjes hierboven denken; zit ze op Tinder? Nu al? Wat als mensen vinden dat ik eerst maar eens even tijd voor mezelf moet nemen, of nog erger; eerst maar eens even van mezelf moet gaan leren houden? Maar fuck it, ik wil schrijven over hoe lekker m’n handen ruiken als ik voor het eerst met een nieuwe man heb gevreeën.

Wat als ik een stukje schrijf over die ene ex waarmee ik getrouwd ben geweest en dat het zo’n Godvergeten-takketyfus-klootzak is en dat ik door hem nog steeds issues heb met het vertrouwen van mannen? Wat als mensen daar wat van vinden? Wat als mensen dan gaan reageren dat ik eerst dat stukje van mezelf maar eens moet gaan ‘healen’ voordat ik überhaupt op Tinder ga, want vergeven doe je uiteindelijk voor jezelf toch? Nee, fuck it, ik wil schrijven over hoe ik helemaal niemand in m’n leven ook maar iets hoef te vergeven. Ik wil schrijven over hoe haat en boosheid ook gewoon prima naast al mijn geluk kunnen bestaan.

Wat als ik ga schrijven over m’n eenzaamheid? Over hoe kut ik het af en toe vind om ’s avonds alleen thuis te komen? Hoe confronterend ik het vind dat ik geen kinderen heb? Geen broers en zussen? Hoe moeilijk ik het vind om in m’n eentje een ritme te vinden? Als ZZP-ende ADHD-er? Vinden mensen me dan zwak? Ben ik zwak? Maakt het uit dat ik af en toe eenzaam en onzeker ben? Nee. Fuck it. Een fantastische dag kan worden afgewisseld door een enorme kutdag. En een heerlijk gevoel kan zomaar weer weg zijn. Binnen een uur. Binnen een minuut. Fuck it! Zo is het leven.

Wat als ik nooit meer monogaam wil zijn? Wat als ik van 5 mannen naast elkaar kan houden? Wil houden! Wat als ik het zelf ook allemaal niet weet? En wat als ik überhaupt ga schrijven over m’n Tinder-dates? Of m’n Tinder-gesprekken? Gaan mensen daar wat van vinden? Fuck it! Ik heb hilarische, leuke en minder leuke Tinder-verhalen te delen!

Wat ik wel weet is dat ik moet schrijven. En het delen van wat ik schrijf is zo ontzettend vergroeid met wie ik ben. Ik wil delen. Ik ben het zat dat ik mezelf beperkingen opleg in mijn eigen creativiteit door het eventuele oordeel van anderen. Schrijven is schaven. Niet alleen schaven aan de woorden en de zinnen, maar vooral schaven aan m’n eigen gedachten. Wat voel ik? Wat vind ik? Wat vind ik ergens nu écht van? Wat raakt me? Welke zinnen wil ik voor mezelf bewaren voor later? Welke woorden brengen mij dichter bij mij?

Ik kan het leven in m’n eentje af en toe niet aan.
Maar meestal wel.

En fuck it.
Fuck. It.

20

LUNA EN DE FOUTE REDACTEUR

Een paar weken terug kreeg ik via Instagram een berichtje van een redacteur. Of ik wel eens was benaderd voor een eigen serie op Youtube? Hij werkte in de media en wilde me graag helpen met een mediaplan. Hoewel ik in eerste instantie wat sceptisch was, checkte ik het CV van de redacteur en, ach, een keer een gesprek leek me best een goed idee. Want, hé, iemand met veel ingangen in de media! Ik werd beroemd! Nog beroemder! Hoera! TV! Film! President of the United States! World domination! We spraken af dat we zouden bellen na zijn vakantie.

En dat telefoongesprek, 2 weken later, was eigenlijk best gezellig. Maar ja, ik praat altijd makkelijk over seks, seksualiteit, dildo’s, vibrators, buttpluggen, ik gooi er een grapje tussendoor en ik ben niet onzeker over hoe ik overkom op radio of tv of op wie dan ook. Maar toen ik even later na het gesprek op de bank zat bekroop me ineens een Unheimisch gevoel. Waarom had de redacteur me verteld dat hij regelmatig op zaterdag richting ‘het Zuiden’ ging om daar naar de parenclub in Ammerzoden te gaan en dat hij voordat hij daar naartoe ging wel bij mij op de koffie kon komen? Waarom had hij gevraagd of ik ‘openminded’ was en niet of ik ‘openhartig’ was? In mijn naïviteit en enthousiasme was ik vergeten dat dit een zakelijk gesprek was en de redacteur had zich allesbehalve zakelijk naar mij opgesteld.

Ik belde iemand die met hem had samengewerkt en het eerste wat diegene zei toen ik zijn naam noemde was; ‘Nee.’ Dat gaf me de geruststelling dat mijn gevoel klopte.

Ik besloot de redacteur een appje te sturen met de vraag of hij echt een programma wilde maken, of dat hij iemand zocht om mee naar een parenclub te gaan. Dat ik z’n vragen allemaal wat ‘off balance’ vond.

Hij probeerde meteen weer te bellen, appte dat hij echt een programma wilde maken, sprak een bericht in, maar alles in mij zei ‘laat deze vent het even lekker bekijken met z’n praatjes’. Ik heb in mijn leven te vaak niet naar mijn onderbuikgevoel geluisterd. Te vaak dingen gedaan die niet goed voelden. M’n ‘foute-mannen-radar’ begon te knipperen als een stroboscoop en ik besloot de redacteur verder te negeren. Doei.

Hij liet mij echter niet met rust.

[09:07, 28-09-2021] Heb ik je kunnen overtuigen dat mijn bedoelingen oprecht zijn?
[09:49, 30-09-2021] Hi Chantall is alles ok? Ik hoor niks meer van je. Nogmaals ik zoek niemand voor sex of als parenclub maatje. Vind je het leuk een keer koffie te drinken? Liefs (…)
[10:01, 30-09-2021] Maar als je niks meer wilt afspreken laat het me weten. Ik wil echt een leuke serie maken!
[17:30, 01-10-2021] Jammer dat ik niks meer hoor
[17:30, 01-10-2021] Wens je het allerbeste
[17:31, 01-10-2021] Je hebt mijn woorden verkeerd geïnterpreteerd in ieder geval.
[17:31, 01-10-2021] Spijtig
[10:14, 02-10-2021] Waarom hoor ik niks meer? Beledigd? Ik ben overigens bisexueel om die reden ben ik niet direct uit op sex met een vrouw.

Wat? Omdat je biseksueel bent, ben je niet uit op seks met een vrouw? Of niet direct? Dit soort informatie wil ik helemaal niet weten van iemand met wie ik eventueel ga samenwerken. En zeker niet op zaterdagochtend om 10 uur. Omdat ik het gevoel kreeg dat hij niet uit zichzelf zou stoppen met appen, stuurde ik hem toch maar een berichtje terug.

[10:20, 02-10-2021] Bedankt voor je interesse om met mij te gaan samenwerken… ik kies ervoor om dat niet te doen… groetjes, Chantall

De redacteur kon blijkbaar niet zo goed met deze zakelijke afwijzing omgaan.

[10:22, 02-10-2021] Beetje suf! (…) zeker geluld
[10:22, 02-10-2021] Klaar met jouw soort

Wat hij precies bedoelde met ‘jouw soort’ weet ik niet. Vrouwen in het algemeen? Vrouwen die niet met hem willen samenwerken? Vrouwen die ‘nee’ zeggen? Vrouwen die hun grens aangeven?
Wat ik wel weet is dat de redacteur mij nog even een laatste berichtje stuurde via m’n Instagram-DM, voordat hij me blokkeerde op alle social media-kanalen en Whatsapp. En dat berichtje liet me zien dat mijn voorgevoel over hem precies klopte.

‘Jammer je had wel geweldig grote tieten! Wat een geile grote kanjers’

En toen werd ik boos. Pissig. Furieus. Wie dacht hij godverdomme wel dat hij was? Mij ‘verleiden’ met een programma? Maar eigenlijk helemaal niet zulke professionele plannen hebben? Ik maakte screenshots van al onze gesprekken en ik zou ‘m wel even met naam en toenaam gaan exposen op internet. Fuck you, you fucking zielig mannetje.

Maar daarna kwam de twijfel. Want straks is het een gekkie? Een mafkees met te veel tijd die straks voor m’n deur staat? Een seksueel gefrustreerde sukkel die me gaat stalken? Die me de komende weken blijft lastigvallen, online of offline? Daar zat ik helemaal niet op te wachten. Als ik daaraan dacht werd ik zelfs een beetje bang. En dat, die angst, het fysieke overwicht dat een man heeft, of bij deze redacteur in kwestie de ‘meer macht in medialand’, maakt dat je zwijgt.

En dat is dus precies waardoor dit soort klootzakken met dit foute gedrag weg kunnen komen.

Deze tekst verscheen gisteren op www.climaximaal.nl, maar omdat ik weer vaker wil gaan bloggen op Maanisch.com, plaats ik ‘m ook hier!

4

NOOIT MEER NINA

Ik wilde nooit een hond. Toen niet. Nu niet. Nooit niet. Ik ben een kattenvrouwtje, maar mijn ex J. wilde een hond. Oh, wat wilde hij een hond. Hij wilde zo graag huisje, boompje, hondje en hij zou haar elke dag uitlaten, echt, heus, beloofd. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik haar elke dag moest uitlaten en dat hij een paar jaar later bij een andere vrouw introk, mij achterlatend met Nina.

Hoewel het voor mij waarschijnlijk niet zo verstandig was om meteen na J. aan een nieuwe relatie te beginnen is dit voor Nina een lot uit de loterij geweest. Mijn inmiddels ex M. was stapelgek op Nina en zij op hem. Met alle liefde heeft M. de afgelopen jaren, samen met mij, voor haar gezorgd. En hoe! You can know a man by how he treats his dog.

Een paar jaar terug kreeg Nina melkklierkanker. Heeft ze overleefd na een operatie waarbij 1 van haar tepels en een stuk oksel werd verwijderd.
Ze werd incontinent. Bleek prima te verhelpen met 2 maal daags een pilletje.
Ze scheurde de kniebanden van een achterpoot af waardoor ze dagelijks aan de pijnstilling moest.
Ze kon, en mocht, hierdoor eigenlijk niet meer rennen en spelen, maar zo af en toe gooide ik nog met een balletje of een stok, maar dat moest ze altijd bekopen met de volgende dag een beetje mank lopen.
Waar ze vroeger altijd voor me uit liep, liep ze de afgelopen maanden steeds langzamer. Ze liep steeds vaker achter mij aan en ik moest mijn tempo aan haar aanpassen. Sjok. Sjok. En de vraag is dan; heeft ze pijn? Of is het gewoon ouderdom?
Ze kreeg steeds vaker darmklachten en darmklachten bij een hond van 45 kilo kwamen er in het geval van Nina op neer dat diverse plekken in huis per ongeluk werden ondergescheten en dat ze om de 2 uur uitgelaten moest worden.
Ze was moe. Zo moe. Van een klein stukje lopen van 10 minuten moest ze een half uur uithijgen.

En ik was ook moe.

Het is niet eerlijk als ik zeg dat ik nooit een hond wilde.
Want dat wilde ik wel.
Elke dag van de afgelopen 9,5 jaar wilde ik dat Nina bij me was.
En omdat ik thuiswerk kan ik zeggen dat we ook bijna 24 uur per dag samen zijn geweest.
Ook ’s nachts, want ze mocht de afgelopen jaren op bed slapen.
Ik koos 9,5 jaar geleden óók voor Nina.

Vandaag moest ik ervoor kiezen om haar te laten gaan.

Ik wilde nooit een hond.
Maar ik wilde Nina wel.

20

GEZIEN LUNA’S LEEFTIJD

“Ja, hallo met Luna, ik wil graag een herhaalrecept voor de anticonceptiepil, maar de laatste keer dat ik ‘m had is 5 jaar geleden.”
“Oh, wat is je geboortedatum?”
“17 november 1975.”
“Oh, en menstrueer je nog regelmatig?”
“Nou, niet echt, ik hang denk ik wel tegen de overgang aan, maar ik zit ook in een nogal stressvolle periode, dus het kan eigenlijk van alles zijn.”
“Gezien je leeftijd mag ik geen herhaalrecept uitschrijven.”
“Gezien mijn leeftijd?”
“Ja.”
“Oh, okay, maar ik wil toch echt wel weer aan de pil.”
“Ik ga het even met de huisarts overleggen en dan kun je morgen bij de apotheek terecht.”
“Okay.”

De volgende dag lag er nog geen recept bij de apotheek. En 3 dagen later ook niet.

“Hoi, met Luna, 17 november 1975, jullie zouden een recept voor de anticonceptiepil doorsturen naar de apotheek, maar die ligt er nog niet.”
“Oh, ja, sorry, ik ben je vergeten terug te bellen, maar de huisarts geeft geen goedkeuring voor de anticonceptiepil.”
“Wat?”
“Ja, er is een verhoogd risico op trombose gezien je leeftijd.”
“Gezien m’n leeftijd?”
“Ja, we adviseren om een Mirena-spiraal te plaatsen.”
“Nee. Nee. Nee. Nee! Dat wil ik niet. Ik kan niet met de gedachte leven dat er iets in me zit dat er niet hoort. En zeker niet daar. Nee. Nee. Nee. Ik ben een sekstoy-tester en ik ken mezelf, dan denk ik er iedere keer dat ik een speeltje test dat ik die spiraal voel zitten en daar word ik helemaal zenuwachtig van. Dat gaat ‘m test-technisch voor mij niet worden. En alleen op een condoom vertrouwen doe ik ook niet, want daar word ik ook zenuwachtig van en dan kan ik me niet overgeven aan het moment en dan wordt het allemaal heel ingewikkeld en gewoon klote en kut.”
“Ehhhhhhhh, okay, dan kan ik je nu niet verder helpen.”
“Ik ga dit even laten bezinken.”

Het is echt niet dat ik onwijs om een stijve pik sta te springen, nou ja, misschien een klein beetje, maar het leek me wel verstandig om alvast wat na te denken over de eventuele gevolgen van een avondje seks met de een of de ander. Dus ik heb keurig een paar doosjes condooms gehaald, maar de kans op een zwangerschap is daarmee alsnog tussen de 2% en 5%. Dus ik wil, naast condooms, graag nog een ander soort anticonceptie te gebruiken. Better double safe than sorry! Want ik durf te wedden; de paar eitjes die ik nog ergens links of rechts heb zitten willen waarschijnlijk dusdanig graag bevrucht worden dat ze spontaan een condoom laten scheuren zodat ik van de eerste de beste one night stand zwanger raak.

En dat lijkt mij, gezien mijn leeftijd, al helemáál geen goed idee.

18

AIN’T GOT NO – I GOT LIFE

Ik ben sinds 2,5 maand vrijgezel en ik ben de afgelopen 20 jaar nog nooit zo lang vrijgezel geweest. Ik kreeg al vrij snel een nieuwe relatie na een vorige relatie en hoewel dat op dat moment de allerbeste, fijnste, lekkerste beslissing leek kan ik nu wel zeggen; dat was het niet. Op de ruïnes van de ene relatie kun je geen andere bouwen.

Ik doe momenteel pogingen om mijn eigen fundament weer een beetje stevig op te zetten, maar dat gaat niet zo snel en gemakkelijk als ik zou willen.

Het gemis is groot en de focus gaat al snel naar dat wat je niet hebt.

Ik heb geen relatie.
Ik ga nooit een gouden huwelijk vieren.
Ik ben helemaal alleen.
Ik heb niemand om tegenaan te liggen.
Ik heb niemand die van me houdt.
Ik heb niemand die het vuilnis aan de weg zet.
Ik heb niemand die thuis op me wacht.

Of de focus gaat naar dat wat anderen wél hebben.

Zij hebben wel samen een huis gekocht.
Zij zijn nu lekker met z’n tweetjes op vakantie.
Zij zijn opa en oma geworden.
Zij zitten samen romantisch aan een cocktail.
Zij zijn wél gelukkig.
Zij hebben het wél leuk.

Toen mijn moeder net was overleden zag ik overal het woordje ‘mama’ of ‘moeder’ staan. Ik hoefde maar een krant of tijdschrift open te slaan en het was het eerste woord dat ik zag. Hetzelfde geldt voor televisieprogramma’s of films. Iedereen had ineens een moeder en het moest er ook iedere keer over gaan als ik de televisie aanzette. En ook op Facebook of Instagram zag ik alleen maar foto’s van moeders met dochters, dochters met moeders, gezellig uit eten, gezellig een dagje winkelen, gezellig, proost, cheers.

Zij wel.
En ik nooit meer.
Verdriet. Jaloezie. Au.
Kutwijven.

Maar de focus is in 1,5 jaar gegaan van dat wat ik niet meer heb, naar dat wat ik wél heb gehad. En ik heb een geweldige moeder gehad.

Ik had er misschien een cursusje mindfulness of mediteren tegenaan kunnen gooien, of een paar yogaklasjes kunnen volgen, psycholoog, psychiater, pastoraal medewerker misschien, maar ik vertrouw er nu op dat mijn liefdesverdriet, net als het verdriet om m’n moeder, vanzelf minder wordt. Verdriet hoort bij het leven en krampachtig proberen om maar geen verdriet te hebben, om het weg te stoppen, geen pijn te hebben, dat doet uiteindelijk meer kwaad dan goed. Ik vertrouw op mijn verdriet, ik geef me eraan over, zet gewoon wél die zielige liedjes op, kijk gewoon wel naar die foto’s van vroeger, en ik huil en ik huil en ik huil en ik ga ervan uit dat al dat huilen uiteindelijk stopt.

Al is dat vertrouwen de afgelopen weken ook wel een paar keer dusdanig weggeweest dat ik echt dacht dat het nooit meer goed zou komen. Laat maar zitten. Ik doe niet meer mee. Ik ga in bed liggen en misschien verplaatst ik me van het bed naar de bank, maar dat is het voor vandaag en als het aan mij ligt voor de rest van m’n leven. Doei!

Maar de volgende dag sta je toch gewoon weer op, je kleedt je aan, je laat de hond uit en ach, dan gaat het ook wel weer. Je doet de boodschappen, je kookt, de ene dag wat gezonder dan de ander, je eet, je drinkt, je spreekt met vriendinnen af, je belt huilend naar je ex, je knuffelt je 4 katers, je probeert toch weer wat te werken, je gaat weer een keertje naar de kroeg, je gaat weer eens een keertje dansen. De focus van dat wat je niet hebt gaat heel langzaam naar dat wat je wel hebt.

En zo word je ineens op een dag wakker met het liedje van Nina Simone in je hoofd.

‘I got my tongue, I got my chin
I got my neck, I got my boobs
I got my heart, I got my soul
I got my back, I got my sex

I’ve got life, I’ve got my freedom
I’ve got life, I’m gonna keep it.’

10