web analytics

11

NOU, EN HET IS DUS KANKER

Woensdag, 2 weken geleden, reed ik m’n doodzieke moeder in een rolstoeltje uit de spreekkamer van de internist. We hadden het slecht-nieuws-gesprek net achter de rug. Ik legde m’n hoofd in haar schoot en huilde en huilde en huilde. Haar hand op mijn hoofd, in mijn haren. Ze hoefde niets te zeggen, want alles was al gezegd, maar haar handen vertelden mij; komt wel goed, schatje. Niet dat het met haar goed zou komen, maar meer een groter iets. Het komt wel goed. Ook dit gaat over. Ook dit gaat voorbij.

De afgelopen 2 weken heb ik elke dag, 3 keer per dag, aan haar bed gestaan. Ik heb de dood gevoeld, gezien, bijna aangeraakt. Ik heb ook om de dood gesmeekt zelfs, ervoor gebeden, er kaarsjes voor aangestoken. Niet dat ik wil dat m’n moeder er niet meer is, integendeel, maar laten we het alsjeblieft een beetje menselijk houden. En ja, dat doet natuurlijk iedereen daar op de Intensive Care, I know, maar voor het personeel daar is ze een patiënt, volgende week weer een ander. Al zijn ze allemaal heel lief en zorgzaam en heel goed in hun vak en zij kunnen als de beste op alle knopjes drukken en alles wat er in en uit het lichaam van mijn moeder gaat checken en alle snoeren en stekkers controleren. Maar het is mijn moeder! Mijn moeder! Want hoeveel operaties, of vacuümwissels, of wat kan mij het schelen hoe ze het noemen, kan een mens hebben in zo’n korte tijd? Hoe vaak kun je onder narcose, aan de beademing, er weer vanaf, er weer aan? Wanneer breekt een mens? Wanneer breekt mijn moeder?

Nou, voorlopig niet.

Vandaag hadden we weer zo’n soort van slecht-nieuws-gesprek. Met zo ongeveer als conclusie: nou, en het is dus kanker, maar het is behandelbare kanker en de kanker in uw darmen is dezelfde gebleken als die in uw nier en die kanker valt te behandelen, maar ja, u moet eerst die buikinfectie maar eens te boven komen en ja, wij snappen ook niet hoe u het doet, maar u doet het wonderbaarlijk goed, alles ziet er wat dat betreft prima uit, dus dat is heel fijn en als u dan weer een beetje bent aangesterkt van die buikinfectie, dan gaan we met de kanker aan de gang.

Ik huilen.

En m’n moeder ligt in haar ziekenhuisbed en kijkt mij streng aan en schudt me haar hoofd. Want zij is weer strijdlustig. Heeft zoiets van; ja, hallo, ik ben bijna klaar met die buikinfectie en heb de dood al een paar keer in de ogen gekeken en laat die doktoren maar lekker lullen en krijg ik nou nog een perenijsje of niet?

Het komt wel goed.
Ook dit gaat over.
Ook dit gaat voorbij.

You may also like...

11 reacties

  1. Arnoud en Krista schreef:

    WAT EEN FANTASTISCH (je snapt wat ik bedoel) NIEUWS!!!!!!!!!!!!!!

    EN WAT IS JE MOEDER EEN KANJER!!!! Jullie allemaal!!!

    XXX

  2. Johannet schreef:

    En daar gaat hij weer, een rondje in de emotionele achtbaan. Maar ik voel je voorzichtige opluchting. En de voorzichtige hoop. Niet dat het uitmaakt maar ze heeft goede smaak, perenijsjes, mmmm

  3. Amiek schreef:

    Adem in, adem uit… Koester ook deze momenten.

  4. Bianca schreef:

    Het komt goed, positiviteit is het beste medicijn echt

  5. lien schreef:

    O wat een supermama! En wat een superdochter en vader en J. Wat een weken hebben jullie achter de rug! Wat ben ik blij dat er toch weer hoop is.

  6. Nicky schreef:

    Lieve Luna,
    Wat schrijf je prachtig mooi over deze verschrikkelijke tijden. Veel sterkte voor jou en je familie, veel beterschap voor je moeder. Ik denk aan jullie.

  7. patchwork schreef:

    Oef, een beetje lucht!

  8. CiNNeR schreef:

    Ben een tijdje niet hier geweest en schrik me nu rot van al dit nieuws. Heb dit twee jaar meegemaakt en weet hoe slopend het is, voor je moeder en iedereen die haar lief heeft. Al is dit laatste gesprek dan wel een lichtpuntje, iets om je aan vast te houden.

    Heel erg veel sterkte voor jullie.
    Liefs,
    Cindy

  9. Aukje schreef:

    Nu zeg ik ‘oef’ van opluchting. Sterkte!

  10. Gerard schreef:

    Volg intensief het gebeuren met je moeder en door jouw manier van verslag leef ik bijna net zo mee alsof het mijn eigen moeder is. Maar heb ook wel medelijden met al dat gepruts aan haar wilskrachtige lijf en moest direct aan haar denken (en ook aan mezelf in de toekomst) toen ik dit artikel las. Sorry als het ongepast is om het nu aan te halen. Liefs en op de goede afloop, Gerard.

    http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondheid/article/detail/3269970/2012/06/12/Geef-patient-de-keuze-over-doorbehandelen.dhtml

  11. Beppie schreef:

    Jezus wat een bikkel!
    Zet hem op mamma luna, de wereld laat jou niet los, en jij niet de wereld. Of je dochter. Of je perenijsje. Of je levenslust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *