LUNA NAAR DE VAN DER VALK TOCO IN TIEL

Ruud wilde vieren dat z’n huis verkocht was, dat al het papierwerk, het geld, het gedoe, dat alles achter de rug was én dat we nu dan echt ook officieel samenwonen in Tiel. Hij had al wat restaurantjes bedacht, maar ik zei: “Joh, laten we naar de Van der Valk gaan, daar is sinds vorig jaar een soort tapas-restaurant geopend. De menukaart van Toco ziet er lekker uit en voor € 39,95 kun je 3 uur lang alles bestellen wat je wil en we kunnen er lopend naartoe, dan kun jij ook een cocktailtje doen!”

Het duurde zo’n 10 minuten voordat ons gevraagd werd of we iets wilden drinken. Het duurde daarna nog eens 20 minuten voor onze mojito en gin-tonic voor ons werden neergezet.

Ik kan een gin-tonic maken in onder de minuut en dat is inclusief het uitsnijden van sterretjes, hartjes, konijntjes of kleine piemeltjes en kutjes uit een reep komkommer die ik in plakken heb gesneden met een kaasschaaf. Je gooit er een paar peperkorrels bij, een flinke scheut gin, een flesje superdeluxe tonic met een chique etiket, een paar ijsblokjes, een plastic rietje of een metalen rietje en je hoort niemand klagen. Mij niet.

Waar ik wel even over wil klagen is het eten van de Toco van de Van der Valk. Alle gerechtjes worden op de menukaart gepresenteerd als een soort van chique, maar zijn in werkelijkheid van een middelmatigheid waar een grijze muis nog van van kleur zou verschieten.

De ‘reuzengamba’s met honing-mosterdsaus, rettichsalade en zwart sesamzaad’ is in werkelijkheid 1 gefrituurde garnaal in een panko-jasje. En deze garnalen kun je gewoon kopen bij elke gemiddelde toko. Oh, wacht, misschien komt daar de naam ‘Toco’ vandaan? Want de inktvisringen waren ook gewoon ingekocht en te lang gefrituurd. En dat hoeft geen enkel probleem te zijn, als je er maar genoeg saus bij hebt om het allemaal weg te kauwen en slikken, maar onder de 3 inktvisringen zat zo’n ‘met een kwastje aangebrachte chique streep’ met net genoeg ‘aioli saus’ voor 1 hapje. De limoen die de menukaart me beloofde lag nergens bij.

De ‘little gem salad’ had geen jalapeñopepers, zoals belooft op de menukaart, maar gewone rode pepertjes en keiharde, smakeloze stukken avocado. De ‘tartaar van zalm, wasabimayonaise en kroepoek van inktvis’ had helemaal geen kroepoek van inktvis maar een gefrituurd nori-velletje en ik zou het geen ‘tartaar’ durven noemen maar meer een liefdeloos bij elkaar geduwd hapje van restjes zalm.

Over zalm gesproken; de ‘ceviche van zalm met citrussoorten, spaghetti van zoete aardappel en queso fresco’ was waar ik vooral op aansloeg om hier te gaan eten. Want; ceviche, in citrus gegaarde vis, staat toch zeker in mijn top 10 van snacks alle tijden! De ceviche van Toco zal ik ook niet snel vergeten, al komt die in mijn top 10 van culinaire teleurstellingen. Ik ben dan geen topchef, maar wel een connaisseur qua ceviche en dit gerecht leek op ontdooide diepvrieszalm met een shotje citroensap eroverheen gedrapeerd en een paar uur later geserveerd. En dan ook nog zonder de beloofde zoete aardappel en zonder de queso fresco. Wel met een blaadje rucola, hoera.

Ook de ‘geitenkaaskroketjes’ kregen weer zo’n streep saus, maar dan harissamayonaise en dit was eigenlijk best een lekker gerechtje, maar na even wat research van Ruud; deze geitenkaaskroketjes worden gewoon ingekocht bij de HANOS. Net als de ‘bitterbal van kreeft’ trouwens. Helemaal niks mis mee, maar waarom op je website koketteren met ‘geniet in tapas-stijl van verfijnde, seizoensgebonden gerechten, bereid door onze chefs in de open keuken. Van klassiekers tot verrassende creaties – steeds vers en met passie geserveerd’? Ik weet dat dat ook maar gewoon een lulverhaaltje is om gasten binnen te krijgen, maar ‘vers, seizoensgebonden, verrassend, verfijnd’, nou nee.

En die ‘open keuken’? Als ik naar links keek kon ik inderdaad 2 mannetjes bezig zien. Ik zag alleen hun hoofd, maar wat ze aan het doen waren? Geen idee, maar waarschijnlijk met het frituren van allerlei diepgevroren items. En ach, dat mag je best ‘het bereiden van gerechten’ noemen.

Mijn laatste gerechtje was een ‘mini slliptong, gebakken op de wijze van Van der Valk’ en Godallemachtig, ik moest nog net niet huilen. Wat een treurigheid. Het leek wel alsof het sliptongetje iets te lang gebakken, maar waarschijnlijk ‘op de Van der Valk-wijze’ gefrituurd was, en dat de kok daarna het zwarte velletje eraf had geschraapt. Het partje citroen kon het sliptongetje allang niet meer redden.

Middelmatige gerechtjes moet je over het algemeen gewoon wegspoelen met enorme hoeveelheden wijn, bier, of gin-tonics, maar hoewel de serveersters en serveerders bijna 2,5 uur linksom en rechtsom langs ons liepen en wij echt heel hard hebben gekeken en gezwaaid hebben we maar 2 keer een drankje kunnen bestellen. Ruud wilde weer een mojito, ik dit keer een gin-tonic met rood fruit.

“Vind u het erg als er geen rood fruit in de gin-tonic zit?”, vroeg een meisje nadat we onze bestelling al een kwartier daarvoor hadden doorgegeven..
“Eh, maar het is een gin-tonic met rood fruit”, zei ik.
“Ja, dat hebben we niet, we hebben wel citroen en komkommer.”
“Doe me dan maar gewoon dezelfde gin-tonic als ik hiervoor had.”

Vervolgens kreeg ik een gin-tonic zonder gin en met een paar plakjes komkommer. Ook in de mojito van Ruud was de rum ver, zeer ver, te zoeken. Of misschien ook wel niet aanwezig.

“Ik had nog makkelijk kunnen rijden”, zei Ruud toen we naar huis liepen.
“We hadden beter een fles gin, een fles rum, een bosje munt, een komkommer, een bak rood fruit en 3 flessen Spa rood en 3 flessen tonic kunnen kopen en een diepvries-pizza in de oven kunnen doen.”

www.hoteltiel.nl/restaurant/toco