web analytics

30

LUNA EN DE LEGE COLAFLESSEN

Met oppaskind M. naar de supermarkt, altijd gezellig. “Zou jij de lege colaflessen even weg willen brengen?”, vroeg ik. Dat wou hij wel en hij vloog weg. Om 5 minuten weg te blijven. Ik werd ongerust. Best erg. Zoeken bij de snoepafdeling, zoeken bij de kaasafdeling, tot hij hijgend naar me toe kwam rennen. “Waar kom jij vandaan?”, vroeg ik. “Ik heb de colaflessen weggebracht”, zei hij. “Waar dan?”, vroeg ik streng. “Ik heb ze in de bosjes gegooid”, zei hij nonchalant. Dit kon lang gaan duren. Hij was de hele dag al erg vervelend geweest, maar dit was de limiet. Ik legde alle boodschappen terug, bracht de winkelwagen terug en liep met een kwaadkijkende M. naar buiten. Naar de bosjes. Aldaar hebben wij een ware machtsstrijd gevoerd. War of the Worlds. “Ik blijf hier net zolang staan tot jij ze uit de bosjes hebt gehaald”, zei ik. “Echt niet”, zei hij. “Echt wel”, zei ik, “moet jij eens opletten.” Oppaskind M. haalde alles uit de kast om maar niet de flessen uit de bosjes te hoeven halen. Huilen, schreeuwen, kwaad kijken, zwijgen. Heftig, maar ik wil als volwassene niet eerst zeggen dat iets niet mag en later handelen alsof het wel mocht. Dus die flessen moesten uit de bosjes. En ik ging het niet doen. Het duurde precies een uur. Toen besefte hij waarschijnlijk dat ik het echt meende. Hij stond een beetje treurig met de flessen in z’n hand. “Sjongejongejonge”, grapte ik, “moest je daar nou zo lang over doen? Ik kan het binnen een paar seconden!” Op zijn chagrijnige gezichtje verscheen een glimlach die hij met alle macht probeerde weg te drukken. “Gooi die flessen maar weer terug”, zei ik, “zal ik het je laten zien.” Vol ongeloof keek hij me aan. “Gooi dan!”, riep ik. Hij twijfelde, maar gooide de 2 colaflessen nog een keertje in de bosjes. Ik keek, worstelde me door de bosjes, pakte de flessen en duwde ze even later in oppaskind M.’s handen. Hij keek me aan met grote verbaasde ogen. Daarna hebben we lachend de boodschappen gedaan.

Dit vind je misschien ook leuk...

30 reacties

  1. De oppas schreef:

    Held!

  2. Kikkertje schreef:

    You RULEZ Luna!!!!!
    Het wordt tijd dat P. wat zaadjes plant :)

  3. samsara schreef:

    jeetje, wat moet ik toch altijd lachen om die oppas verhalen!

  4. novecento schreef:

    Tucht is goed als het leuk wordt opgediend.Dank U ,oh grote Meesteres :))

  5. Skar schreef:

    Vind het goed van je dat je een uur het staan wachten, alleen om je punt te kunnen maken. Denk dat je oppaskind M. voortaan wel twee keer nadenkt voordat hij de flessen weer weggooid. Alleen vraag ik me af waarom jij ze er toen zelf nogmaals uit hebt gehaald :-P

  6. eddy kledder schreef:

    Goed gedaan Luna!

  7. goblin schreef:

    dat is noggus pedagogisch verantwoord optreden!
    u go gurl!

  8. Pollie schreef:

    Heel leuk stukje. Goed geschreven. Ik zag het beeldend voor me. Heb moeten lachen. Heel goed gedaan;-) Leuk dat jullie daarna lachend samen de boodschappen haalden! Lof!!

  9. eliane schreef:

    Waarom doe je zelf geen kinderen? Je kunt het!

  10. Frank schreef:

    Luna, top!
    Een uur investeren maar met veel pedagogische waarde. Big up!

  11. max schreef:

    cool! heel grappig ook. heel erg goed luun! precies de goede methode. alles laten liggen in de winkel en meteen oplossen en vooral volhouden. de meeste ouders kappen al na een minuutje geschreeuw en gejank omdat ze zich schamen. denken dat andere mensen denken dat ze hun kind mishandelen ofzo. precies daar spelen ze op in. en als je het volhoud ben je de winnaar en daarna letten ze wel beter op. bravo!

  12. Menno schreef:

    Luna als pedagoochelaar. Now I’ve seen everything.

  13. els schreef:

    Weten zijn ouders eigenlijk wel wat jij ze allemaal uit handen neemt? Je houdt toch wel, net zoals ze bij mijn kleinkinderen op de crèche doen, een boekje bij met jullie belevenissen en jouw pedagogische aandeel daarin? Wat een geduld trouwens! ’n Uúr….

  14. Rick schreef:

    Allemaal ophouden met Luna kinderen aantepraten, zo leuk is het nou ook weer niet ;-)

  15. Suffie schreef:

    @Els: Die ouders hoeven uiteindelijk niets anders te doen dan even langs Maanisch te surfen…!

  16. Bart schreef:

    Nounou. Wat is iedereen het met elkaar eens.
    Pedagogisch verantwoord nog wel. Geloof ik niks van. Klap(je) voor de kop, kutkoter! mag niet! stout! En dan uitleggen hoe het wel moet. Kortom: ik ben geen voorstander van de Luna-methode.

  17. Suffie schreef:

    Bart, de door jou voorgestelde methode heeft vermoedelijk ook jou gevormd?

  18. Pedro uit Barcelona schreef:

    Goed gedaan Luna. Pedro wil iets liefs tegen je zeggen: iets liefs!

  19. Aliëtte schreef:

    Bewonderenswaardig!

  20. rudy schreef:

    die print ik uit.
    Dad-to-be Rudy

  21. Pascale schreef:

    die M heeft wel geluk. Een uur volhouden vind ik al heel wat, maar om daarna ook nog lachend verder te gaan vind ik heel knap.
    Maar waarom gooide hij ze nou in de bosjes??

  22. Luna schreef:

    M. is een heel bijzonder, maar wel moeilijk jongetje… hij doet af en toe vervelende dingen omdat hij moeilijk met z’n emoties om kan gaan… dus als hij verdrietig is, dan zal hij eerder gaan jennen, dan je vertellen wat er is…
    daarnaast moet hij natuurlijk mijn grenzen verkennen…
    maar ik wil trouwens wel nog even melden dat M. later die dag, uit zichzelf, zijn hele oprechte excuses heeft aangeboden…

  23. els schreef:

    @Suffie:Stom, had ik niet aan gedacht! Maar zo’n boékje zou later nog eens kunnen worden uitgegeven als pedagogisch handboek!

  24. Kwatsch schreef:

    Geweldig stukje, als je over M. schrijft ontroert en me dat echt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *