LUNA EN EEN BLOEDERIGE TOESTAND
Het is vrijdag en die dag kook ik vaak voor 2 of 3 dagen. Voor vandaag staat er een zuurkoolschotel op de planning, voor zaterdag een cottage pie en voor zondag, op verzoek van de bewoners en ondanks het warme weer, een bruine bonensoep. En omdat ik bijna alles altijd vers bereid, is er een hoop te doen. Showtime!
Tjop.
Oh, kut.
Kut.
Dat was geen ui, maar een stukje van mijn vinger. Geen paniek! Geen paniek! Rustig blijven. Ik wikkel m’n vinger in 10 vellen huishoudpapier en maak ondertussen het aanrecht en de vloer schoon van het bloed. Ik heb wel vaker wat incidentjes gehad in de keuken, waaronder een stukje van m’n linkerduim gesneden, brandplekjes van de oven op diverse vingers en pols en ik heb ooit een stuk van m’n rechterduim geschaafd, maar niks wat met een blauwe HACCP-pleister niet op te lossen was. Vandaag voelt het toch iets minder prettig en het bloed komt na een minuut alweer door het huishoudpapier. Oh, kut.
Ik loop naar het kantoor waar 2 collega’s en de zorgmanager zitten. “Meiden, ik heb een probleem”, zeg ik terwijl ik m’n inmiddels bebloede hand laat zien. Een collega die deze week net haar verpleegkundige-diploma heeft gehaald springt meteen op om de boel te bekijken. Het ziet er allemaal niet zo lekker uit. Terwijl ze m’n vinger bestudeert en de bloeding probeert te stelpen, begint het toch ook wel een pijnlijke situatie te worden.
“Au”, zeg ik.
“Knijp maar in m’n hand”, zegt een andere collega die erbij is komen staan.
“Ik vind dit helemaal kut”, zeg ik.
M’n vinger wordt verbonden met gaasjes en pleisters, maar het blijft bloeden. De zorgmanager wordt erbij gehaald, er worden foto’s gemaakt, m’n vinger wordt nog een keer verbonden en ze vinden het toch verstandig dat ik even langs de huisarts ga, want het ziet er dus niet heel lekker uit. Oh, kut.
Even later geef ik m’n collega’s, een leerling en 2 bewoners instructies om de groenten te snijden, de aardappels te schillen en de zuurkoolschotel in elkaar te draaien, zodat er in ieder geval vanavond wat te eten is.
De huisarts concludeert dat het er inderdaad allemaal niet lekker uitziet, maar dat het niet gehecht kan worden. “Het is in ieder geval niet tot op het bot, maar als de rest van je vinger nou rood wordt, dan moet je dit weekend even terugkomen.” Oh, kut. M’n vinger wordt voor de derde keer verbonden en een half uurtje later sta ik weer in de keuken. Daar zie ik dat de meiden de zuurkoolschotel voor die avond al helemaal keurig klaar hebben staan in 5 ovenschalen. Hoera! Ik tik 2 paracetamolletjes weg, ik knip een stuk van een plastic handschoen en wikkel dat om het verband om m’n vinger en plak het vast. Een waterdichte constructie! Nog een keer showtime!
Een dochter van een bewoner helpt daarna mee met het uitserveren van de zuurkoolschotel, de dochter van een collega wordt gebeld om te helpen in de spoelkeuken en ondanks dat ik mijn linkerhand niet kan gebruiken lukt het om alsnog voor de zaterdag en de zondag te koken. ‘We benne op de wereld om mekaar om mekaar om mekaar om mekaar! Te hellepe nietwaar!’ Als alles klaar is krijg ik een koffie met een chocolaatje en word ik met een paar rolletjes verband en een setje pleisters naar huis gestuurd.
Laat ik het zo zeggen; er is geen betere plek op de wereld om een stuk van je vinger af te snijden dan in een zorginstelling.
