LUNA EN DE ZELFSCAN-KASSA BIJ DE LIDL

Hé Channie, moeten we je even op komen halen om boodschappen te doen?”, vroeg m’n vader aan de telefoon. “Addy en ik gaan zo naar de LIDL, dan pikken we je even op.”
“Is goed”, zei ik, want op m’n fiets naar de supermarkt is momenteel niet te doen met al die sneeuw. En m’n vader had m’n stukje gelezen over m’n wandeling in de sneeuw richting de supermarkt. Ik haat sneeuw. Ik haat gladde straten. Ik haat kou. Ik haat naar buiten.

Ik was vergeten dat ik de nieuwe zelfscan-kassa’s van de LIDL ook haat en dat ik er daarom al maanden niet was geweest.

Ze hebben tegenwoordig bij alle supermarkten een zelfscan-kassa en ik vind ze eigenlijk allemaal kut. Er valt sowieso heel wat slechts van zelfscan-kassa’s te zeggen, maar bij de LIDL hebben ze het helemaal bont gemaakt. De zelfscan-kassa’s bij de LIDL werken namelijk op gewicht.

De eerste keer dat ik kennis maakte met de nieuwe zelfscan-kassa’s van de LIDL sloeg ik volledig op tilt. En ik was niet de enige, want de zelfscan-kassa sloeg ook op tilt. Het was een loopje waar we allebei niet uitkwamen en waar een persoon met een pasje meerdere keren aan te pas moest komen om mij en de kassa uit het loopje te halen. Het systeem van die nieuwe zelfscan-kassa’s op gewicht klinkt heel simpel; ‘je legt je tas op de weegschaal, je scant een product, je plaatst het product in die tas op de weegschaal en daarna scan je pas je volgende product’. En dit werkt misschien voor mensen zonder ADHD, mensen die precies doen wat de bedoeling is, maar het werkt niet voor mij. Het zelfscannen suggereert dat je het lekker allemaal zelf mag doen, autonomie, efficiëntie, maar het is een leugen. Niets maakt me zo opgejaagd en onhandig als de zelfscan-kassa van de LIDL die begint te piepen als ik een zak spruitjes niet op de weegschaal heb gelegd, maar nog steeds in m’n hand heb en alvast begonnen ben met het scannen van een zak afbakbroodjes.

‘Het geplaatste artikel is niet goedgekeurd door de weegschaal. Plaats het juiste artikel of vraag een medewerker om hulp.’

En ik weet dan niet meer of ik nu de spruitjes nog een keer moet scannen of de afbakbroodjes. Op tilt. Volledig op tilt.

Mijn stiefmoedertje Addy, die al 10 minuten met m’n vader met hun afgerekende boodschappen stond te wachten, zag het van een afstandje gebeuren en kwam me redden. Mijn licht-ontvlambare karakter heb ik van m’n vader en Addy zag die spruitjes en de afbakbroodjes al door de hele LIDL gaan. Addy scande uiteindelijk de spruitjes en de afbakbroodjes en er moest nog steeds meerdere keren een persoon met een pasje aan te pas komen om de rest van de boodschappen door de controle heen te krijgen, maar er zijn in ieder geval geen gewonden gevallen.

Ik hoef geen autonomie bij mijn boodschappen. Ik hoef geen technologie die mij opvoedt. Ik wil gewoon keurig betalen en naar huis. En als dat betekent dat ik weer netjes in de rij ga staan bij een kassa met een echt mens, dan voelt dat ineens verrassend modern.