LUNA EN EEN ONVERWACHTS VERJAARDAGSCADEAU

Voor m’n 50ste verjaardag besloot ik maar gewoon een uitnodiging op Facebook te zetten. Sommige mensen in m’n omgeving waren bang voor ‘Project X’-achtige toestanden, maar ik heb dit soort dingen wel vaker gedaan en het is altijd goed gekomen. De mensen die komen zijn vaak mensen die ik sowieso wel eens heb gezien en ik ben niet zo heel bang aangelegd.

Het feestje zou op zondag zijn, maar ik werd zaterdagochtend gebeld via Facebook Messenger. Het was Sammy.

“Hallo schat, ik wilde morgen wel komen, maar ik ben zelf ook jarig. Is het goed dat ik vandaag even langskom?”, vroeg ze.
“Eh, jawel hoor”, zei ik.
“En ik wilde saoto-soep voor je maken, maar dat is lastig met de trein, dus ik heb bami gemaakt.”
“Eh, wat?”
“Bami. Maar het is teveel om te dragen, kan iemand me van het station komen halen?”
“Ehhhhhh, natuurlijk, ik stuur je even mijn 06-nummer, dan kun je appen als je aankomt op het station.”

Sammy ontmoette ik een jaar eerder in de winkel in Amsterdam waar ik toen werkte. We hadden een leuk gesprek, ik hielp haar met haar aankopen en ik gaf haar een zelfgemaakt armbandje.

“Schatje, wat vind jij lekker”, vroeg ze daarna.
Ze doelde niet op wat ik lekker vond in bed.
“Ehhhhhh”, zei ik.
“Saoto, bami, nasi?”
“Eh, saoto-soep staat toch wel in mijn top 10 van lekkerste gerechten.”
“Ik ga dat voor je maken.”

En nu denk ik bij heel veel mensen die ik ontmoet; ach, het was een leuk gesprek, een leuke interactie en waarschijnlijk zie ik deze persoon nooit meer terug. En dat is helemaal okay. Maar dat gold niet voor Sammy. Die stond een week later in de winkel met 2 XXL porties homemade saoto-soep. De soep zelf in grote potten. Alle losse dingetjes op schaaltjes met een plastic folietje eromheen. Inclusief sambal in een klein bakje. En ook nog een groot stuk homemade rum-pruimen-cake. Ik moest ervan huilen. Zo lief.

Sinds dat moment zijn Sammy en ik Facebook-vrienden. En op de zaterdag voor mijn verjaardagsfeestje ging Sammy dus op weg van Amsterdam naar Tiel, met de trein, minstens 2 uur, met een bak bami. Ik was er compleet door overrompeld, maar toen had ik nog niet gezien waar Sammy mee de trein uitstapte. Deze bijzondere dame kwam met een trolley vol heerlijk, zelfgemaakt eten.

Eenmaal thuis stond er een bak van minstens 2,5 kilo bami, een grote bak kippenpootjes, een bak pom, diverse potjes sambal, een bak zoetzuur en nou ja, het was te veel om op te noemen, op m’n aanrecht. En ik kreeg ook nog een flesje Chanel-parfum!

Een paar uur later zaten Sammy, vriendin S., Ruud en ik te genieten van al het lekkers dat Sammy had meegenomen. Daarna bracht Ruud haar weer naar het station richting Amsterdam, inclusief een door mij gemaakte kerstkrans en een kerst-ketting. Ruud en ik hebben nog dagen, zowel ‘s ochtends als ‘s avonds kunnen genieten van allerlei heerlijke gerechten.

Sommige mensen brengen bloemen mee. Sammy bracht liefde in bakjes.