LUNA NAAR THUNDERDOME 2025

Het stond nooit op m’n bucketlist om naar Thunderdome te gaan, maar toch stond ik er dit weekend. In de Jaarbeurs in Utrecht. Samen met m’n 19-jarige nichtje. Op haar bucketlist stond een bezoekje aan Thunderdome dan wél weer een tijdje. Maar ja, de minimumleeftijd om naar Thunderdome te gaan is 18 en toen ze 19 werd vonden haar ouders dat ze er alleen naartoe mocht met een verstandige volwassene. Hoe het precies gekomen is dat ik mezelf heb opgeworpen als die verstandige volwassene en hoe het precies gekomen is dat haar ouders in mij een verstandige volwassene zagen; geen idee. Ik heb in m’n leven zoveel feesten en festivals bezocht en op die feesten zoveel drugs gebruikt dat ik niet eens meer weet welke feesten ik heb bezocht. Of waar. Of met wie.

Maar ik stapte met alle liefde met nichtje A. in de trein van Tiel naar Utrecht. Om 21:50. En dat is een tijd waarop ik normaal gesproken al op de bank lig om af te schakelen van de dag. Maar vaak ook al in bed lig.

De Thunderdome-slogan van dit jaar was ‘WE MOVE AS ONE’ en dat had net zo goed ‘WE DRESS AS ONE’ kunnen zijn, want tering! Ik had een zwart jurkje met allerlei hartjes in regenboogkleuren aangetrokken, maar de rest van de Thunderdome-bezoekers droeg zwart, of misschien een beetje grijs. Er kan ook wat wit in hebben gezeten, maar ik heb niks kleurrijks gezien. Vooruit, ik zag af en toe een rode Australian-trainingsbroek. Maar, niet geheel verbazingwekkend, ik heb de film ‘Hardcore Never Dies’ uit 2019 gezien; bijna iedereen droeg een trainingsbroek. Met daarop een shirt, trui, of andersoortig topje met heel groot ‘Thunderdome’ erop. Of achterop. Of alleen het logo. Of allebei, ik kon het allemaal niet meer uit elkaar houden; het was 1 grote homogene massa. Alle cliches over Thunderdome-bezoekers, gabbers, hakkers en hardcore-fans werden binnen 10 minuten na binnenkomst bevestigd. Ik voelde mij een kaketoe tussen de kraaien.

En Thunderdome bleek niet alleen visueel een spektakel, ook auditief moest ik wel heel even wennen, want tering; wat een teringherrie. Wat een takkeherrie. Wat een muziek zonder melodie. Nergens even een gezellig zangeresje tussen, neen, alleen maar beuken. En nog meer beuken. Het eerste uur heb ik met m’n mond open staan kijken en luisteren naar alles en iedereen.

Ik had de afgelopen maanden bedacht dat ik nog wilde leren hakken, zodat ik wel een beetje tussen de rest van het Thunderdome-publiek zou passen, maar ach, dat was niet gelukt. Maar dat maakte uiteindelijk niet uit, want toen ik eenmaal aan het harde en allesoverheersende gebeuk gewend was gebeurde wat er eigenlijk altijd gebeurt als ik op een festival ben; mijn hoofd wordt leeg en het enige dat nog telt is genieten. En dansen. En dat dat geen hakken was, viel niemand op en interesseerde ook niemand. In de volledig zwarte massa was ik geen kaketoe van 50, maar gewoon iemand die, net als de rest, op bizar hoge BPM aan het bewegen was.

“Ga je lekker?”, vroeg een meisje naast me, dat overduidelijk wél een pilletje van het een en een lijntje van het ander had geslikt.
“Ik ga geweldig”, zei ik.
“Wil je een slokje water?”
“Nee, ik ga helemaal perfect.”

Het was heerlijk. Maar dan wel met het besef dat ik dit in Godsnaam niet meer iedere week hoef. Of wil. Of kan. En op 3 biertjes na, was dit ook mijn eerste nuchtere festival ooit. Dus ik heb me als een keurige, verstandige volwassene gedragen.

Nichtje A. wilde om 4:00 naar huis, ik belde Ruud en om 4:45 stond hij met z’n auto voor de Jaarbeurs. Het had ook precies lang genoeg geduurd, want Thunderdome was niet alleen een visueel en auditief teringfeest, het was ook teringdruk. Ik lag om 6:00 in bed. Dat is een tijd waarop ik normaal gesproken al een uur of 2 wakker ben. En nu heb ik al 2 dagen spierpijn. En ik ben al 2 dagen moe.

Conclusie; zo’n nachtje Thunderdome hakt er behoorlijk in. Maar dat was precies de bedoeling.