web analytics

7

LUNA VERTELT EVEN HOE HET ZOU MOETEN

De telefoon gaat en het is een 0344-nummer.

“Met Luna”, zeg ik.
“Eh”, hoor ik.
“Met Van den Heuvel.”
“Ja, goedemorgen u spreekt met R. van afdeling M3, Ziekenhuis Rivierland”, zegt R. met een bloedserieuze stem.
“Spreek ik met de dochter van Riet van den Heuvel?”

Ik hou meteen m’n hart vast. Alle telefoontjes van 0344-nummers neem ik al 5 weken op met een soort van angst-en-beven en zowel m’n vaste telefoon als m’n iPhone liggen ’s nachts in bed, want je weet maar nooit wat er kan gebeuren. “Uw moeder is gestikt in een paasei.” “Uw moeder is er vannacht vandoor gegaan in haar duster.” “Uw moeder heeft een TIA gehad.” “Uw moeder wil graag naar het concert van Britney Spears.” “Uw moeder heeft een longontsteking.” “Uw moeder wil scheiden van uw vader en heeft een affaire met het hoofd oncologie.” Ik kijk nergens meer van op.

“Ja, dat ben ik, goedemorgen.”
“Ik bel u om u iets mede te delen”, zegt R. nog steeds serieus.
“Wat dan, wat dan?”, vraag ik.
“Ja, eh, er is hier iets misgegaan.”
“Wat?”
“En ik begrijp dat het een enorme teleurstelling is.”
“Wat?”
“Maar er is iets misgegaan met de transfer van uw moeder.”
“Wat dan?
“Ze zou vandaag naar het verpleeghuis gaan.”
“Ja.”
“Maar dat gaat niet lukken, want er is iets misgegaan met de transfer.”
“Wat dan?”
“Ze wordt vandaag niet overgeplaatst.”
“Maar met m’n moeder is alles in orde toch?”
“Ja, met haar gaat het goed, de transfer was niet goed ingeboekt.”
“Oh, is dat alles? Jesus, Christus.”
“Ik begrijp dat het een teleurstelling is.”
“Nou, dat valt wel mee hoor.”
“Ik kan nog niet vertellen wanneer de transfer wel plaatsvindt.”
“Nou, ik kan er geen nacht van wakker liggen.”
“Oh.”
“Ik heb de afgelopen weken van veel ergere dingen wakker gelegen.”
“Oh.”
“Dus, doei! Ik ga m’n vader bellen.”
“Dag.”

Een cursusje ‘communiceren met familie’ of misschien überhaupt een cursusje ‘communicatie’ zou volgens mij helemaal niet verkeerd zijn voor sommige verpleegkundigen. Fouten maken is menselijk. Snap ik. Begrijp ik. En ik ga ook zeker geen klacht indienen voor de hartstilstand die mamma een paar weken terug had, maar wat toch eigenlijk wel een soortement van medische-misser was. En ik ga ook niet zeuren over het feit dat m’n moeder maar 1 keer in de 2 weken heeft gedoucht, al wil ze dat dolgraag elke dag, en ik ga ook niet zeuren over die lekkende buikwond die maar blijft lekken, ook niet over het niet-smakende-ziekenhuis-eten, ook niet over het gezeik van die te hippe diëtiste die 1 keer per week een blik werpt op de niet-goed-bijgehouden-voedingslijst en daarna gewoon een A4-tje uitprint van het internet en dan zegt dat m’n moeder zich hieraan moet houden, en verder de groetjes! Ik ga ook niet zeuren over de fysiotherapie die m’n moeder moet krijgen, want ze kan niet lopen en moet dus opnieuw leren lopen, maar die krijgt ze dus niet in het weekend, want ja, jeetje, in het weekend, hebben we weekend!

Maar please, medische peoples! Kunnen jullie, als jullie mij bellen, misschien het gesprek beginnen met: “Hallo, met die en die van afdeling daar en daar van Ziekenhuis Rivierenland, met uw moeder is alles okay, ze leeft nog, maar ik bel voor het volgende.”

Dit vind je misschien ook leuk...

7 reacties

  1. Mariska schreef:

    Ja. Je hebt helemaal gelijk! Maar dat is te simpel voor die types.

  2. Irene schreef:

    Ja echt, daar geef ik je volmondig gelijk in! Iedere keer weer schrik op schrik als ze bellen.. Cursus menschelijk communiceren zou hier niet misstaan! ;)

  3. Arnoud schreef:

    Ach ja, sommigen zullen het nooit leren! En ik heb het idee dat er steeds meer komen die dat niet kunnen. Het is belangrijker om te kunnen kletsen met collega’s! Of zou het iets te maken hebben met de moderne technieken? Misschien ga je straks via Facebook op de hoogte gehouden worden of via Whatsapp?

  4. Puck schreef:

    “Het gaat heel slecht met papa”
    Huh? Hoezo??
    “Hij belde mij op, om te zeggen dat hij zich zo’n vreselijke zorgen maakte om Nadal”.

    En dat je dan zelf je vader een week of wat niet hebt gesproken, en dan die eerste zin zonder verdere inleiding van je moeder krijgt…

    (Oftewel: ik ben het volmondig met je eens)

  5. Kange Lees schreef:

    Volgens mij komen er veel in het verkeerde beroep terecht, er is geen bezieling of roeping meer. Zulke mensen moeten koekenbakker worden, dan kunnen ze opeten wat ze verprutsen. Heeft je vader zijn ontslag aangevochten? Ben er heel benieuwd naar. Sterkte met alles. Oh, ik heb een donatie gedaan. Hoe gaat dat met de inkomstenbelasting?

  6. Martine schreef:

    Stuur ze een linkje naar je blog, misschien leren ze nog iets…
    En zou je moeder het leuk vinden om nog een kaartje in het verpleeghuis te ontvangen?

  7. CiNNeR schreef:

    Ik begrijp dat dit voor jou persoonlijk even helemaal verkeerd aankwam. Maar reagluurders: vind de reacties er op dan weer erg hard over verplegend personeel. Je zal ze de kost geven, de mensen die woedend worden omdat zo’n transfer niet door gaat. Als je die mensen zou bellen en zou zeggen ‘met uw moeder is alles in orde, maar ik bel u met het volgende’, zouden ze vinden dat er wel lekker makkelijk gedaan wordt over zoiets. Deze R. had het wat anders aan kunnen pakken, maar zeggen dat er geen bezieling in zit of het om sukkels gaat, strekt mij weer wat ver.

    Is er ook al een behandelplan opgesteld eigenlijk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *