LUNA EN DE WEKENDE PANNEN

Ik heb in m’n leven met een aantal mannen samengewoond en, hoe geëmancipeerd ik ook ben, het huishouden kwam, en komt, altijd grotendeels op mijn naam. Nu ben ik van origine eigenlijk helemaal geen goede huisvrouw en ik heb er ook een teringhekel aan, maar als het moet gebeuren, dan doe ik het. Al kan ik over het algemeen ook heel erg goed om rommel, kattenharen, rondvliegende stofwolken of een stapel was van 1,5 maand heen kijken. En ook door vieze ramen kun je, na 2 jaar geen sopje te hebben gehad, nog prima zien dat het buiten takkeweer is.

Waar ik wel heel goed in ben en ook altijd heb gedaan, zonder zeuren of zeiken, is het neerzetten van een overheerlijke maaltijd. Boodschappen doen vind ik leuk en koken vind ik leuk. Ik ben een hoarder van allerlei ingrediënten en met mijn goed gevulde koelkast en diepvries kan er dagelijks een heel voetbalelftal voor de deur staan en dan nog heeft iedereen genoeg te eten.

De afwas is een heel ander verhaal. Want ook daar heb ik een hekel aan, maar tijdens het koken probeer ik toch altijd alvast zoveel mogelijk bakjes, bestek, pannetjes, borden en glazen in de afwasmachine te zetten, omdat ik naast sta.

Nu deden de meeste mannen waarmee ik samenwoonde ook heus wel hun best door hun lege bordjes of lege glazen richting de keuken te brengen. Stond de vaatwasser dan nog vol met schone vaat, ja, dan moest die vaat eerst nog even heel, heel, heel goed drogen voordat alles in de kastjes geruimd kon worden. En als de afwasmachine nog niet gedraaid had, maar meestal werd dat niet eens gecheckt, dan belandde zo’n bordje of glas nog wel eens tussen de rest van de vuile vaat en… dan werd de afwasmachine aangezet! Hoera! Daarna moest ik natuurlijk van deze uitzonderlijke actie op de hoogte worden gebracht; “Ik heb de afwasmachine aangezet.”

Wow!! Ik ben de hele dag bezig met die afwasmachine volladen, meneer zet er een bordje of bakje bij en ‘tadaaaaaaa’; hij heeft een prestatie van wereldformaat geleverd. Denkt-ie. Want wie staat de volgende ochtend die volledige afwasmachine weer uit te ruimen? Ik! Terwijl ik bezig ben met het in elkaar draaien van een soepje, stamppot, Indiase maaltijd of vislasagne doe ik dat in- en uitladen er gewoon bij. Peanuts.

Het ergste, en ik weet het, not all men, maar alle mannen met wie ik heb geleefd deden en doen het; het laten weken van de pannen. De pannen worden niet leeggeschept in de vuilnisbak en daarna afgespoeld en in de vaatwasser gezet, neen. De pannen worden voorzien van een laagje water. Of in het ergste geval; volledig onder water gezet, alsof ze een religieuze doop ondergaan, zodat ze éxtra goed kunnen weken. Daarna worden de pannen vergeten, zodat ik ze alsnog de volgende ochtend of ‘s avonds kan schrobben, want The Lord knows dat zo’n laagje water, of laag, helemaal geen reet uitmaakt.

Gisteren maakte Ruud het wel heel bont door een ovenschaal met daarin nog een kwart van de ‘loaded fries’ onder water te zetten in de gootsteen.

“Ja, ik dacht; ik laat het even weken”, zegt hij.
“Maar dan haal je toch eerst alle frietjes eruit?”, zeg ik terwijl ik vol verbazing van de zwemmende frietjes in de ovenschaal en dan naar hem kijk.
“Oh, ja, dat was misschien wel handig geweest.”

Eén keer raden wie uiteindelijk die frietjes uit het gore, lauwe water stond te vissen om ze in de vuilnisbak te gooien en daarna de ovenschaal met een schuursponsje stond te schrobben.