LUNA EN DE RING DOORBELL

Ruud, pragmatische man als hij is, kocht na de anonieme telefoontjes, die dus eigenlijk helemaal niet zo anoniem waren, meteen een ‘Ring doorbell’. Ik heb me nog nooit onveilig gevoeld in m’n eigen huis, op geen enkele plek waar ik heb gewoond, maar aangezien de dakloze vrouw zich waarschijnlijk niet begeeft tussen apothekersassistentes, pedicures, yoga-leraren of meisjes die vrijwilligerswerk doen bij het dierenasiel, leek het zowel Ruud als mij een goed idee om zo’n ‘Ring doorbell’ te installeren. Mocht er dan onverhoopt toch een vaag figuur voor de deur staan, dan hebben we meteen extra bewijs dat we aan de politie kunnen overhandigen.

Daarnaast blijkt zo’n ‘Ring doorbell’ ook zeer geschikt om op afstand met pakketbezorgers te communiceren. Als er wordt aangebeld, maar ik ben niet thuis, dan kan ik via een intercom-systeem wel roepen dat hij het pakketje gewoon voor de deur kan leggen. Het is een aanwinst voor dit volledige huishouden.

Het bleek echter geen aanwinst voor onze directe buren.

Nu moet zo’n ‘Ring doorbell’ natuurlijk goed afgesteld worden en er zullen vast wel regels en wetten zijn, maar onze deur en de deur van de directe buren staan tegenover elkaar. Onze voordeuren zitten niet, zoals bij de meeste huizen, aan de voorkant, maar aan de zijkant. Met onze opritten ertussen. En het is dus niet te vermijden dat onze ‘Ring doorbell’ ook aanslaat als de buren op hun oprit lopen. Nu interesseert het mij werkelijk geen hol wanneer zij de deur uitgaan om boodschappen te doen, of om een wandelingetje te maken of hun stoep aanvegen om de herfstbladeren of sneeuw weg te werken, maar de buren waren niet blij met het blauwe lichtje van de ‘Ring doorbell’ die aanging als ze langs liepen.

Dat zag ik op de beelden van de ‘Ring doorbell’.

Dus ik bel aan bij hun ouderwetse deurbel: “Hé, als jullie problemen hebben met onze nieuwe bel, of vragen hebben, waarom kom je dan niet gewoon even langs?”

De buurman wordt bijna meteen boos en ik kan nog steeds niet tegen boze mannen. Waar ik vroeger in de Bambi-modus schoot, ga ik momenteel meteen in de mij-maak-je-niks-en-je-moet-me-ook-niks-proberen-te-maken-modus. “Hoe zou jij het vinden als ik hier een heel groot apparaat neer zou zetten, op jouw voordeur gericht?”, vraagt de buurman. “Dat zou me geen ene reet interesseren”, zeg ik. Misschien schreeuwde ik het. “En ik ga nu naar binnen en ik kom morgen wel terug als we allemaal weer rustig zijn.” En ik ga naar binnen. Adem in en adem uit.

Tien minuten later staat de buurvrouw voor de deur. Net als ik aangedaan door de hele situatie. Ik vraag of ze binnenkomt, ik leg uit waarom we die ‘Ring doorbell’ hebben geïnstalleerd en ik begin te huilen. “Maar waarom vertel je ons dat niet eerder?”, vraagt ze. “Omdat ik jullie niet onnodig bang wil maken en omdat het niemand wat aangaat wat er in m’n privéleven gebeurt”, zeg ik. “En omdat ik me dom en stom voel over de hele situatie.”

De buurvrouw snapt het.

“Kom hier, geef me een knuffel”, zeg ik, “ik ben blij dat je even langs kwam.” Soms is een knuffel genoeg om te begrijpen wat woorden alleen niet oplossen. Dat was met de buurman niet gelukt.