web analytics

LUNA EN DE SIGARENBOER

“Ik kom m’n broeken ophalen. Zijn ze al klaar?” Voor me staat de dikke sigarenboer en ik geef hem mijn bonnetje. Hij pakt het bonnetje zwijgend aan, rommelt wat in een hokje en legt 5 minuten later de H&M-tas waarin ik mijn broeken bracht op de toonbank. “Kees heb er een briefje op geplakt, kijk”, zegt de dikke sigarenboer. Hij schuift de tas onder m’n neus en ik lees ‘katteharen eerst verweideren’. Kees? De man die verantwoordelijk is voor het wassen van mijn broeken heet Kees? Geen Emilio, Iggo of Doctor Cleanmachine? “Ja, maar daarvoor heb ik de broeken toch naar jullie gebracht? Omdat er kattenharen op zaten?”, vraag ik de dikke sigarenboer. “Ja, maar Kees ken ze niet wassen zo, met die haren, die moet je er eerst afhalen, anders komt z’n zeef vol met haren.” De dikke sigarenvrouw komt zich met het gesprek bemoeien: “Dat kun je gewoon met plakbank doen hoor.” Een opgetutte vrouw in een trainingspak geeft ook advies: “Je kan ook van die rollertjes kopen bij de Blokker, helemaal niet duur.” “Ja, maar dat zou Kees toch doen?”, probeer ik nog. “Nee, Kees doet het niet zo, eerst moet je die kattenharen verwijderen”, zegt de sigarenboer streng. “Eh, oke”, stamel ik. “Kan ik je verder nog ergens mee helpen”, vraagt de sigarenboer. “Nee, bedankt”, antwoord ik en loop met mijn H&M-tasje linea recta naar het cafetaria aan de overkant. “Twee pakjes gauloises rood alsjeblieft.”

8

LUNATIC, PART 5


copyright @ franz wilhelm 2001

1

IN DE AANBIEDING; JULIUS

Julius (12/11/2001) onder het reactieknopje van Luna: “Ik ben op zoek naar een meisje dat ik ergens heb gezien in Amsterdam, ze is rond een jaar of 22.” Onze Julius is 35 en vrijgezel, maar durft het meisje niet aan te spreken, omdat bitchy vrouwen als Luna dat voor hem verpest hebben. Julius: “Dus daar zit je dan, voorgoed terughoudend dankzij de stalker-paranoia en het slechte inschattingsvermogen van de gemiddelde jonge vrouw voor wat de nog wèl aardige mannen betreft.” Onze Julius is dus een aardige man, maar vrouwen vallen helemaal niet op aardige mannen schrijft hij zelf: “Vrouwen houden van vervelende agressieve klootzakken. Ben je lief en aardig en respecteer je vrouwen, dan moet er wel wat mis zijn, want zo zijn mannen niet.” Nu kots ik persoonlijk op mannen die zeggen: “Ik respecteer vrouwen”, maar daar gaat het hier niet om. Julius is namelijk niet zomaar een aardig man, nee, hij is een heuse celebrity, zo las ik een tijdje terug op www.whiskas.net. Hij zegt hierover zelf: “Ik heb in mijn leven behoorlijk in de spotlight gestaan. Ik had zelfs heel lang een eigen radioshow waar vrij veel naar geluisterd werd. Ik ben regelmatig uitgeweest met Fabienne in haar gloriedagen.” Oei, dat had Julius nou niet moeten zeggen. Met Fabienne? Ja, daar kan geen enkele vrouw aan tippen. Misschien dat hij daarom nog desperaat alleen thuis zit en zijn uren vult met het geven van ellenlange reacties op andere sites? Reacties waar hij zelf het meest mee in zijn nopjes is? Kijk, ik ben zelf al in het bezit van zo’n vervelende agressieve klootzak, dus ik laat lieve Julius even aan me voorbij gaan. Vrouwen die wel geïnteresseerd zijn kunnen zijn foto én telefoonnummer vinden op zijn site.
www.jult.net

45

DE KLEINE DINGEN

Door je moeder teruggebeld worden en dan horen dat ze zich zorgen maakt en dat ze van je houdt. Dagboeken van vroeger lezen en merken dat je heus wel verstandiger bent geworden. De cd ‘Aida the musical’ van vriendin R. tussen de post vinden: “Gefeliciteerd met je verjaardag. Dit zijn wel niet de stemmen van de Nederlandse musicalsterren, maar het is wel dezelfde muziek. Veel luisterplezier!” Merken dat je mascara echt waterproof is als je die cd luistert. Een telefoontje van een ex krijgen en horen dat hij je na 7 jaar nog steeds ‘meisje’ noemt. Het geboortekaartje van het kindje van vrienden nog eens bekijken. Er na 2 jaar achterkomen dat je je stomerijgoed ook bij de sigarettenwinkel om de hoek kan brengen. Een verjaardagskaart krijgen van groep 2 van de zorginstelling waar je werkt en zien dat een bewoner er een bloemetje op heeft getekend. Er achterkomen dat ze in het café beneden na 4 jaar eindelijk gauloises rood verkopen. Over een brug fietsen die, nadat jij aan de overkant bent, opengaat. In je pyjama in bed liggen kijken naar Jerry Springer en denken; gelukkig valt het met mij allemaal nog mee. Twee katten op de bank die voor 1 keertje doen alsof ze elkaar wél uit kunnen staan. De rozen die je van je vriendje kreeg in de vuilniszak doen, maar het kaartje eraf halen en voor altijd bewaren. Zingen we even allemaal mee: “Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen, die het doen!!! Het was even net als vroeger, en je kreeg weer een ballon. Het geeft je leven kleur, er is ineens een beetje zon!”

7

LUNA WEET NIETS TE SCHRIJVEN

Voordat ik aan dit weblog begon had ik mezelf voorgenomen om nooit te schrijven over een writersblock. Beter niets schrijven dan over een writersblock schrijven: “Ik heb een writersblock, ik weet niet waar ik over moet schrijven, maar als je een writersblock hebt, dan kun je altijd nog over je writersblock schrijven, dus dan heb je toch iets te schrijven, hihi.” Nee. Toch weet ik niets te schrijven. Ik ben nog steeds erg moe. Ik heb me ook voor deze week ziek gemeld. M’n verjaardag heb ik voor het grootste gedeelte in bed of op de bank doorgebracht. Ik ben wel samen met P. ergens een hapje gaan eten, maar tijdens het hoofdgerecht begon ik al te puffen en te steunen of we alsjeblieft naar huis konden gaan. Ik wil alleen maar liggen. Schrijven over seks? Ik word al moe als ik aan seks denk. Schrijven over drugs? Best zin in drugs, dan zou ik me meteen een stuk beter voelen, maar is niet echt verstandig nu. Schrijven over uitgaan? Best zin in uitgaan, maar fysiek onmogelijk. Schrijven over m’n werk? Heb al bijna 1,5 week niet gewerkt. Schrijven over een bezoekje aan de dokter? Zou kunnen, maar ik kan pas aanstaande vrijdag bij die man terecht. Schrijven over m’n moeder die me bestookt met teksten als; “Als je nou eens voor 1 keertje naar je moeder zou luisteren.”? Ook dat zou kunnen, maar dan schrijf ik liever over m’n writersblock.

7

LUNA IS JARIG

Ik ben jarig vandaag. Ik ben 26 geworden. Dat moest een keer gebeuren, dus het hoeft niet gevierd te worden. Vroeger keek ik een maand uit naar m’n verjaardag. Stiekem op zoek naar de cadeautjes. En de zaterdag na m’n verjaardag kwamen mijn ooms en tantes, want verjaardagen moesten altijd op zaterdag voor de familie worden gevierd. Zo hoorde dat, want dan kon iedereen de volgende dag uitslapen. Niet dat mijn familie het laat maakte. Iedereen was voor 1.00 al weer naar huis. En iedereen gaf altijd een tientje. Zo hoorde dat, want iedereen gaf altijd een tientje. Toen ik nog bij m’n ouders woonde voelde ik me altijd echt jarig op 17 november. Nu maakt het allemaal niet meer uit. Of het nou maandag is, of zaterdag, of kerstmis, of m’n verjaardag; het is allemaal hetzelfde. De volgende dag doet iedereen weer of er niets gebeurd is. Nee, sinds ik uit huis ben hou ik er niet van om m’n verjaardag te vieren. Allemaal gedoe. Het zint me ook niet. 26. Ik moet altijd een beetje wennen aan een nieuwe leeftijd en ik word de laatste jaren eerder melodramatisch van mijn verjaardag dan blij. Daarom denk ik dat het concept ‘cadeautjes geven als iemand jarig is’ moet blijven bestaan. Cadeautjes verzachten het leed van ouder worden. Gelukkig voelde P. dat haarfijn aan en kreeg ik stipt om 0.00 een dikke zoen, een echte kimono en de dichtbundel ‘Alle Goeds’ van Ingmar Heytze. En zolang ik nog geen anti-rimpelcrème krijg voor m’n verjaardag is er eigenlijk niks aan de hand. Die koop ik vanmiddag wel voor mezelf.

24

LUNA WINT EEN VIBRATOR

Vorige week kreeg ik een mailtje van Ellen, de dame die verantwoordelijk is voor de site nietvoordepoes.nl: “Gefeliciteerd! Jij bent de winnaar van de vibrator van ‘Niet voor de poes’! Zou je je naam en adres door willen geven, dan stuur ik de vibrator zo spoedig mogelijk op.” Een paar maanden terug had ik mijn e-mail opgegeven bij deze site, zodat ik kans maakte op een vibrator. Ik moest heel hard lachen toen ik dit mailtje kreeg. Luna wint een vibrator!! Die zal een mooi plaatsje krijgen tussen de andere twintig, dacht ik. Nu mag je een gegeven paard natuurlijk nooit in de bek kijken, maar het vibratortje dat vandaag door mijn brievenbus kwam mag de naam vibrator niet eens dragen. Een mini-mini-ding is het. Een apparaatje, niet groter dan een XL-tampon dat zelfs het maagdenvliesje van een meisje van 12 niet zal beschadigen. Er zaten niet eens batterijen bij! Daar heb ik als vibratorexpert helemaal niets aan! Ik zou dit apparaatje natuurlijk kunnen gebruiken als roerstaafje voor mijn koffie. Misschien is dit vibratortje ook wel geschikt als presse-papier. Ik zou dit apparaatje gewoon weg kunnen gooien of terug kunnen sturen. Maar ik heb een betere bestemming! Ik geef hem weer weg aan een lezer van deze site! Gesigneerd en wel (zie onderstaande foto)! Wat te doen? Stuur een mailtje naar luna@electricluna.nl en vertel me waarom jij vindt dat je deze vibrator zou moeten winnen. Over de uitslag wordt wel gecorrespondeerd.
www.nietvoordepoes.nl

12

MISSCHIEN

Onder het reactieknopje van mijn vorige column is een leuke discussie gaande. Charles vindt het ‘lekker bitchy en erg stoer (not)’ hoe ik reageerde op de jongen die vroeg of ik even wat met hem wilde gaan drinken. Hij denkt dat ik in elke man een gestoorde viezerik zie en dat de jongen het goed bedoelde. Charles zegt; “Er zijn genoeg manieren om iemand af te wimpelen dan door iemand compleet de grond in te boren. Op de manier van Luna creëer je alleen maar meer potentiële Pieter Baan-klanten.” Misschien is Charles nog nooit, terwijl hij op de fiets zat, een kwartier lang achtervolgd door een langzaam rijdende auto met een man achter het stuur. Misschien is Charles nog nooit herhaaldelijk opgebeld door een vreemde man (“Ik vind je leuk, ik wil met je afspreken”) die zijn nummer had achterhaald. Misschien heeft Charles nog nooit in een bus gestaan naast een man die ‘te dichtbij’ stond en fluisterde dat hij met hem mee naar huis wilde en die vervolgens op dezelfde halte uitstapte als hij en hem achtervolgde naar huis. Misschien heeft Charles nog nooit een man aan de telefoon gehad die alles van hem wist, inclusief welke tram hij nam en wanneer. Misschien is Charles ook nog nooit op straat aangesproken door een jongen die wel even met hem mee wilde lopen en dat ook deed, terwijl Charles dat helemaal niet wilde. Misschien is Charles toen hij 14 was nog nooit aangerand door 4 jongens. En misschien is Charles nog nooit aangesproken door een jongen die zijn auto uitstapte, daarna te dichtbij kwam staan en vroeg of hij even wat met hem wilde drinken. Misschien had de jongen die Luna aansprak inderdaad het beste met haar voor. Maar misschien ook niet.

46

TIJDEN VERANDEREN

“Mag ik jou misschien wat vragen?” Naast me was een auto gestopt en de bestuurder draaide zijn raampje naar beneden. Ik verstijfde van angst. Ik was een jaar of 8 en wilde het liefst hard wegrennen. Mijn ouders vertelden me dagelijks dat er kinderlokkers in de buurt waren en dat ik nooit, maar dan ook nooit met vreemden mocht praten. En dat ik nooit maar dan ook nooit snoepjes of cadeautjes van ze aan mocht nemen. Deze mannen deden namelijk dingen in bosjes die niet helemaal in orde waren. De man in de auto moest wel zo’n kinderlokker zijn, dacht ik. “Weet jij misschien waar het zwembad is?”, vroeg de man. Ik was iedere dag in het zwembad te vinden, maar schudde hard van nee. Pas toen de auto was weggereden kon ik mijn benen weer bewegen en rende snel naar huis. Vanmiddag liep ik naar buiten en zag een auto stoppen. “Mag ik jou misschien iets vragen”, vroeg de jongen in de auto. “Natuurlijk”, antwoordde ik en was in de veronderstelling dat hij een straat niet kon vinden. “Je ziet er goed uit”, zei de jongen. Ik bedankte hem voor het compliment en liep naar mijn fiets. De jongen reed met z’n auto richting mij en stapte uit. Hij kwam dichtbij me staan. Te dichtbij. “Ik vind je echt leuk weet je, misschien kunnen we ergens wat gaan drinken?”, vroeg de jongen. Het werd een beetje rood voor m’n ogen. “Wat denk jij nou? Dat ik nu bij jou in de auto stap om samen even een hotelletje te pakken en dat ik je daar even lekker ga pijpen? Had je dat gedacht?”, vroeg ik de jongen venijnig. Ik wachtte zijn antwoord niet af, haalde m’n fiets van het slot en schudde ondertussen van nee. “Je weet het nooit toch?”, probeerde de jongen nog, maar ik zat al op m’n fiets.

37