ik ben mijn ouders plotseling verloren. Ik kon niets meer vragen of zeggen dat ik veel van ze hield. Ik ben het met Irene eens. Een vriendin worstelde tien jaar en het laatste jaar was het een intense periode met veel kontakt. En inderdaad, zij was sterker dan haar naasten. Op haar begrafenis las haar beste vriendin een brief voor aan ons. Het was alsof ze zelf sprak, heel bijzonder.

Dan nog even on topic: Ik weet uit eigen ervaring hoe het is om een ouder er aan kanker onderdoor te zien gaan. Maar ondanks dat het een zware periode is geweest, voor alle betrokkenen, kijk ik er nu wel altijd op terug als iets moois. Het was de meest intieme periode die ik ooit met mijn vader heb beleefd, en soms denk ik weleens: Ik had hem niet anders willen verliezen…