web analytics

8

LUNA VERGEET 4 FEBRUARI NOOIT MEER

“En ik wil dan een mooie urn.” M’n vader zei dit al toen m’n moeder nog leefde en m’n moeders reactie was altijd; “Dat moet jij weten.” Mijn reactie was altijd: “Neeeeeeeeee, dat is echt freaky, dat is raar en dan staat ze daar en als jij er dan ooit ook niet meer bent dan zit ik met die urn opgescheept en die kan ik dan natuurlijk nooit weggooien of uitstrooien en dan zit ik de rest van m’n leven met zo’n urn waar ik tegenaan moet kijken!”

Maar toen het moment eenmaal daar was en m’n vader online naar wat urnen keek , wilde ik ineens ook een urn. Ik bedoel; hij een urn, ik een urn. Het voelde gewoon helemaal de bedoeling! Ik heb ook de as van al m’n katten in blikjes en de as van m’n moeder zou daar prima en gezellig bij kunnen staan.

We maakten een afspraak om bij de urnenwinkel van DELA te gaan kijken en m’n vader koos voor een stenen urn in 2 kleuren grijs en met een zilveren hartje in het midden. Ik kon in de urnenwinkel niks vinden, ik vond ze te vaasachtig, te pathetisch, te vlinderig, te kitsch, te stenig, te blauwig, te zwartig, te bruinig, te traditioneel, te saai, te decoratief, te keramisch, te druppelig, kortom, teveel op een urn lijken. Maar uiteindelijk werd ik online verliefd op een beeldschoon wit messing vogeltje met gesloten oogjes.

Het is voor een crematorium wettelijk verplicht om de as van een overleden persoon 1 maand en 1 dag te bewaren. Het mag ook langer, tot een half jaar, maar mijn vader wilde m’n moeder zo snel mogelijk weer in huis hebben. Mijn moeder’s crematie was op 3 januari, dus 4 februari mochten we haar halen.

Dingen waar m’n moeder een hekel aan had; mensen die op Facebook alles maar klakkeloos kopiëren en dan vooral berichtjes als ‘dit kaarsje brandt voor iedereen die iemand is verloren aan die vreselijke ziekte’, ‘kopieer dit bericht als je ook iemand kent die strijdt tegen kanker’ en ‘ik ben tegen kanker, wedden dat niet iedereen dit op z’n eigen timeline durft te zetten’. Maar het bericht dat haar het meeste irriteerde en dat op zo ongeveer alle dagen van het jaar wel eens voorbij kwam; ‘Vandaag is het Wereldkankerdag, ik brand dit kaarsje voor iedereen die tegen kanker strijdt en voor iedereen die het gevecht tegen deze ziekte heeft verloren.’ ‘Het is vandaag geen Wereldkankerdag’, reageerde m’n moeder dan.’ En er soms achteraan; ‘En kanker is geen strijd.’

Toen ik vanmorgen Facebook opende zag ik een foto van een 3 brandende kaarsen voorbij komen met de tekst: ‘VANDAAG IS HET WERELDKANKERDAG, EEN KAARSJE VOOR IEDEREEN DIE DE STRIJD TEGEN DEZE ZIEKTE HEEFT VERLOREN, EEN KAARSJE VOOR HEN DIE NU LEVEN TUSSEN HOOP EN VREES, EEN KAARSJE VOOR FAMILIE’S EN VRIENDEN DIE HET OOK ZO MOEILIJK HEBBEN, EEN KAARSJE IN DE HOOP DAT HET TOT STEUN MAG ZIJN’. Oh, lekker dan die kapitalen en lekker dan die kaarsen en lekker dan weer zo’n berichtje over strijden en verliezen, het is geen wedstrijd, Godverdomme, en het is vandaag ook geen Wereldkankerdag, hou toch op, dacht ik. Tot ik nog zo’n berichtje voorbij zag komen, en nog eentje. Ik Google’de en kwam erachter dat 4 februari, vandaag dus, écht Wereldkankerdag is. Zelfs ik, die bijna 8 jaar een moeder had met kanker, heb het nooit onthouden.

Maar vanaf vandaag zal ik het nooit meer vergeten, want vandaag is ook de dag dat we de as van m’n moeder hebben opgehaald. Ze is weer een soort van thuis.

Ze had het zelf niet beter kunnen plannen.

Dit vind je misschien ook leuk...

8 reacties

  1. Irene schreef:

    Ohw, ik voel de rillingen opkomen, nu… Welkom thuis, moeder van Luna.

  2. Martijn schreef:

    Ik heb ook nog een stuk of 10 blikjes kattenas :)
    Die mogen samen met mij uitgestrooid zei ik altijd😊

  3. Jaap schreef:

    Herkenbaar, mijn moeder was ook een maand later thuis bij pap. In een urn in terracota-kleur dat mijn moeder zo mooi vond.

    Welkom thuis mama van Chantall en Piet

  4. Tosca schreef:

    De mini urn is heel erg mooi, en het vogeltje past natuurlijk helemaal bij jouw moeder. Ken jouw moeder alleen door jouw verhalen en blogs en plogs en sinds haar overlijden kom ik aan de lopende band plaatjes en schilderijen en weet ik wat met roodborstjes tegen, en dan moet ik telkens even met een glimlach aan haar en jullie denken 💕

  5. Marjan schreef:

    Gek is dat he? Dat het dan toch een soort van ‘goed’ voelt dat je de as van je moeder in een beeldschone urn bij je thuis hebt staan. En ook metéén na die ene maand en die ene dag. En dat het dan ook als een welkom thuis voelt. (De as van mijn zoon staat ook een beetje verdeeld, beetje bij mijn ouders, beetje bij mijn broer, beetje bij mijn oudste zoon, beetje bij mij, allemaal in een door ons zelf gekozen mini-urn en de rest zit nog in de originele urn waarin het crematorium ons de as heeft megegeven…. in een rode cadeau-doos…. daar moet ik dan wel weer om lachen)

    Die FB-stukjes, ik kan me de weerstand levendig voorstellen, ik ken geen mens die vóór kanker is, en wie help je er mee door die postjes te gaan delen? Alleen FB zelf toch? Maar dat jouw moeder thuiskomt op Wereldkankerdag….. dát is wel weer een staaltje van jouw moeders humor eigenlijk….. Fijn dat ze weer bij Papa Piet is en bij jullie….

  6. Lotte schreef:

    ♥️
    Wat een mooi vogeltje. Sterkte! Lott

  7. San schreef:

    Niks geen wereld kanker dag, “Riet-is-weer-thuis”-dag, dat is het!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *