web analytics

3

LUNA EN HET STATIEGELD

De voordeurbel ging. Nu wil ik gedurende deze kutherfst en de aankomende kutwinter het liefst de voordeur nooit meer open doen, maar er zou zomaar eens een mannetje met een leuk pakket aan de deur kunnen staan, want mijn man heeft in de afgelopen 2 jaar kennis genomen van mijn herfst- en winterdepressie en weet dat ik, voor toch tenminste een half uur, helemaal happy kan worden van een suprise-ei, een Hello Kitty-bal, een paar sokken met Tweety erop, of gewoon iets waar ik geen ene reet aan heb, maar waar mijn dopamine-level toch zeker effetjes van omhoog gaat.

Was niet het geval.

Voor me stonden 2 jochies van een jaar of 10.

Ik denk dat ze net zo hard van mij moesten schrikken als ik van hen.

Zij brachten geen suprise-ei, geen Hello Kitty-bal, geen sokken met Tweety, maar stonden met een grote, lege bigshopper-Albert Heijn-tas voor me.

En het duurde even voor ze aan een volwassen vrouw in een Elmo-pyjama durfden te vragen: “Heeft u misschien statiegeld voor ons?”

En het duurde bij mij ook even om te zeggen: “Nee.”

Ik deed de deur dicht en vroeg me af; vragen om statiegeld is toch eigenlijk een soort van bedelen? Ga lekker door de binnenstad van Tiel op zoek in de vuilnisbakken om blikjes te zoeken als je dan toch zo graag gratis geld wil.

Want ik heb zeker wel een paar lege blikjes liggen in de schuur. Nou ja, een paar, wel 50. Misschien wel 100. Misschien als ik echt m’n best doe; wel 200. En ik heb vast ook nog wel wat plastic flesjes liggen. Had ik best vanaf gewild. Maar deze jochies kwamen niet aan de deur vragen om een karweitje te doen: “Hé, mevrouw, zullen wij het onkruid in uw voortuin weghalen en mogen we dan uw lege statiegeld-blikjes en -flessen meenemen?” Had mij een topplan geleken vanaf m’n depressieve standje horizontaal in Elmo-pyjama op de bank. Maar nee, ze kwamen vragen om geld. Er zat niks in hun lege Albert Heijn-tas. Niks geen ruilmiddel. Ze wilden geen karweitje doen. Ik kreeg geen snoepje. En zeker geen Hello Kitty-bal.

Ik ben al blij dat ik de afgelopen weken alle lege blikjes en flesjes überhaupt naar de schuur heb gebracht en nu willen kinderen van 10 dat ik mijn blikjes van 15 cent per stuk vanuit de schuur in hun Albert Heijn-tas ga stoppen, zonder dat ze daar iets voor mij terug doen? Fucking Gen Alpha’s.

Nee.

Het is voor een Gen X’er als ik altijd een heitje voor een karweitje geweest. En van het statiegeld in de schuur kan ik waarschijnlijk een nieuwe Elmo-pyjama kopen.

Dit vind je misschien ook leuk...

3 reacties

  1. Hein schreef:

    Je leeft je zo wel lekker uit.

  2. Irene schreef:

    ​Wij hebben een parkeerterreintje naast ons huis. Wanneer de overbuurman zijn zoon en kleinkinderen op bezoek heeft worden die kinderen (jaar of 8-10) vaak naar buiten gestuurd, en die gaan dan voetballen op ons parkeerterrein. We werken thuis en zien dan vanuit het raam hoe de een na de andere zijspiegel van de geparkeerde auto’s steeds bijna geraakt wordt. Mijn vriend vond een oplossing: hij biedt ze een euro als ze het parkeerterrein schoonvegen. Die deal nemen ze graag, dus win-win. Maar moet je eens kijken hoe snel die vader dan naar buiten komt, als hij zijn kinderen aan het werk ziet. Blijkbaar is het geen probleem als die koters er een spiegel af zouden schoppen, maar heitje voor een karweitje, dat gaat te ver? 😂

  3. Joan schreef:

    Wat een gezellige blog weer.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *