Die sushi mis ik nog het meest, ben nu 19 weken en dus nog niet eens op de helft, maar al die dingetjes zoals de eerste echo’s, echt leven in je buik en dat ook langzaamaan gaan voelen, het voorbereiden van een kinderkamertje, de lieve reacties in je omgeving, blije oma’s en opa’s en -niet te vergeten- KADOOTJES maken dat bij mij -hoewel ik altijd twijfelde- de keuze uiteindelijk viel op ‘ja’. Ik ben 36 en heb altijd andere dingen leuker gevonden, een baan, sociaal leven etc. En nooit was de tijder goed voor, had ik een huis dat niet geschikt was voor kinderen of was mijn vriendje net niet helemaal de Man van mijn Dromen. En nu ben ik 36 en heb ik het allemaal en is het er toch van gekomen en vind ik het ineens wel erg tof (en stiekum ook een beetje eng en spannend) allemaal.

Soms gaat het leven gewoon zoals het gaat.

Een van de lastigste dingen als ‘bewust kinderloze’ vind ik dat je aan jezelf gaat twijfelen. Als de hele wereld vindt dat kinderen hebben een meerwaarde heeft en dat je zelf heus echt een goeie moeder zou zijn, zie ik het zelf dan wel goed? En er komen vast momenten dat ik heel even een seconde zal denken ‘had ik maar’. Net zoals veel, heel veel moeders, heel soms een seconde het gevoel hebben ‘stiekem wou ik dat ik niet…’. Je moet een knoop doorhakken op basis van alleen je eigen gevoel. (en dat ik in het kamp ‘bij twijfel Niet doen’ zit, daar heb jij niks aan want het is geen verkiezing…)

(Enne, wat de sex betreft. Ik weet niet wat bovenstaande mensen uitvoeren in bed maar bij ons is de sex alleen maar meer en nog beter geworden :P)