Auteur: luna

DE DUTCH BLOGGIE MEDAILLES


Trots als een hond met 7 lullen was ik gisteren, toen alle winnaars van een Dutch Bloggie 2009 hun award kregen opgespeld. Elke medaille had een andere kleurcombinatie en was opgeleukt met pomponnetjes, balonnetjes, een stukje USB, een toetsenbord-toets, dingetjes uit een suprise-ei, gestempelde lintjes en een fijne Dutch Bloggie-button! Uren en uren werk zit er in elke medaille, en vooral ook veel gegodver, maar het zag er allemaal superfeestelijk uit. En dat was precies de bedoeling!

24

LUNA’S QUEESTE NAAR EEN NIEUWE BRIL

Mijn huidige bril heb ik al een jaar of 10. Het montuur is tijdloos, briljant, gevleugeld en hij staat me geweldig. Ik ben m’n bril. Mijn bril is mij. Deze bril is mijn basis, mijn thuis, mijn alles. En op precies deze bril is mijn huidige verkering gevallen toen hij me 5 jaar geleden voor het eerst ontmoette. M’n bril werkt dus ook nog eens als een grote mannenmagneet. En dat is een zeer prettige bijkomstigheid! Helaas vertoont het montuur al jaren wat slijtageplekken hier en daar en ik zoek daarom ook al jaren naar een nieuw montuur. Zonder succes. Ik ging in Amsterdam brillenwinkel in en brillenwinkel uit en ik zocht het hele internet af, maar vond nooit dat wat ik zocht. En ik achtte de kans dat ik hier in Tiel zou slagen voor een kek montuur zeer klein, maar je weet het niet, ook een brillenwinkel in Tiel verdient een kans. Een open blik. Dus ik naar de eerste de beste brillenwinkel in Tiel. "Ik wil een nieuwe bril", zei ik tegen de brillenman achter de counter, "en als het kan precies deze, maar als dat niet kan graag eentje die kek en funky en sexy is." De brillenman keek naar mijn huidige bril, liep naar de wand met brillen en overhandigde mij een montuur. "Eh… Dit is de bril van Youp van ’t Hek hoor", zei ik, "en daar is helemaal niks sexies aan." "Maar hij is wel open aan de onderkant", zei de brillenman. "Ja, maar hij is rond! Ik wil vleugels! Ik wil dat m’n bril zo kek omhoog wipt." Hij zette me na 10 pogingen een niet-onaardig zwart montuur op m’n neus. "Hmmm, deze zou kunnen", zei ik, "maar staat-ie sexy? De man keek moeilijk. "Niet?", vroeg ik. "Ja, daar kan ik niks over zeggen hoor", zei hij. Hij werd nog net niet rood. Hallo! Wou die man nou een bril verkopen of niet? Als hij had gezegd dat die bril me supergeil stond, dat-ie me in alle standjes tegen de wand met brillen had willen nemen en dat ik 10 jaar jonger leek, dan had ik er meteen 3 gekocht in alle kleuren. Inclusief een zonnebril op sterkte. Eikel. Ik verliet de brillenwinkel om thuis een allerlaatste Ebay-poging te doen. En ik zocht, vond, bestelde, betaalde € 25,- en ontving 5 dagen later uit de U. S. of A. de allerkekste, groene DKNY-vleugelbril ever seen! Ik zette ‘m op en aan de reactie van m’n verkering te merken, zag ik dat het goed was.

36

LUNA LUMMELT

"En… lukte het een beetje vandaag?", vraagt m’n verkering elke dag als hij uit z’n werk komt. "Nou, ik heb een heel klein beetje lopen lummelen", zeg ik meestal. Want ‘lummel’ is de laatste weken m’n middle name. Want het blijkt, na alle drama van het afgelopen jaar, toch iets moeilijker om in een goed werk- en leefritme te komen dan ik van tevoren in gedachten had. Dan begin ik aan iets en een paar uur later kom ik erachter dat ik nog geen reet ben opgeschoten. Maar ‘goed plannen’ is eigenlijk nooit mijn middle name geweest en misschien wordt het eens tijd om me daar bij neer te leggen. En om mezelf de tijd te gunnen om te wennen aan m’n nieuwe omgeving en m’n nieuwe leven. Om te reflecteren! Al zou het me eigenlijk beter uitkomen als ik in staat zou zijn om te reflecteren terwijl ik ondertussen het huishouden draaiende houd, m’n PloesiePoesies naai, m’n administratie bijhoud en m’n schrijfopdrachten schrijf. Tijdtechnisch gezien zou dat wel prettig zijn, maar dat lukt me gewoon niet. Dus ik lummel elke dag de halve dag een beetje weg met zitten, kijken, staren, poezen aaien, nadenken, surfen op het internet en F5-en. Vooral veel F5-en. En tussendoor ervaar ik veel hoogte- en dieptepunten die het beschrijven waard zouden zijn, ware het niet dat ik veel liever lummel. Zo zag ik de film ‘2012’ en daar vond ik heel veel van, maar ik lag de dag erna veel liever op de bank. En Oprah gaat stoppen met haar talkshow! Daar vind ik helemaal wat van! Ik bedoel; hoe moet dat nou met mij? Met mijn biologische ritme dat al jaren wordt gereguleerd door m’n dagelijks dosis Oprah in de middag! Ik ben verdomme helemaal naar Tiel verhuisd en het enige stabiele in m’n leven is de talkshow van Oprah en dan krijg ik te horen dat ze ermee gaat stoppen. Ik voel me weer helemaal terug bij af. En als je zulk nieuws hoort, dan is het logisch dat je de dagen erna gewoon tot niets meer in staat bent dan doelloos voor je uitstaren. Al een tijdje te vinden op m’n TO-DO-lijst: ‘kwalitatief hoogwaardig stukje voor maanisch.com schrijven’. Maar ‘lummelen’ klinkt me nog steeds net iets beter.

17

LUNA IS JARIG

"Wat wil je voor je verjaardag?", vroeg hij.
"Niks, echt, helemaal niks", zei ik.
"Maar er is toch wel iets wat je wil?"
"Nee, ik heb alles, ik ben helemaal gelukkig."
"Weet je het zeker?"
"Ik weet het heel zeker."
"Echt?"
"Ik wil wel slingers."

Ik kreeg slingers.
Ik kreeg 34 rode rozen.
En morgenochtend mogen de poezen een uurtje in bed.

Ik ben een hele blije vrouw van 34.

36

LUNA HEEFT HET NIET OP VERHUIZEN

Verhuizen veroorzaakt over het algemeen veel stress. En chaos. En algehele ellende. Verhuis 2 keer in 4 maanden met je bedrijf, je hele hebben en houden en de helft van je poezenkolonie en je bent rijp voor de sloop. Trust me. Ik loop nog regelmatig door m’n nieuwe huis, door m’n nieuwe, maar vertrouwde stad, naast een nieuwe man en dan denk ik; zo, ik heb het allemaal goed voor elkaar,maar doe me nu maar een paar Ritalinnetjes. Katers Bruce Lee en Sid Vicious daarentegen hebben nergens last van. Ik was op het ergste voorbereid; sproeien in huis, niet willen eten of drinken, veel gejank en gejengel, het slopen van meubels, ze eventueel toch naar een ander adres moeten brengen, alles! Maar het is dus niks van dat alles. De poezen waren hier eerder gewend dan ik. Die keken wat rond, die zagen dat het goed was en die gingen liggen op de nieuwe bank met een blik van; okay what’s next? En dat is dan eigenlijk 1 zorg minder voor mij, wat natuurlijk erg prettig is, maar wat wel een heel klein beetje lullig is, is het feit dat Bruce Lee, mijn muze-poes, momenteel vooral op m’n verkering is. Nu snap ik dat wel, want dat ben ik ook, maar ík ben hét vrouwtje! Ik ben al jaren bezig met het geven van liefde en aandacht en blikkieblikkies en nou gaat hij liever bij hém op schoot? Dat doet pijn. Dat steekt. Dus bovenop alle verhuis-ellende heb ik ook nog te maken met 2 overlopers van katers. Vanaf het moment dat m’n verkering op de bank zit springt Bruce Lee bovenop hem en geeft hem kopjes all over the place; ja, sukkel, jij wou zo graag een relatie met haar, mij krijg je er gratis bij, dus aaien en hard een beetje. Dan duwt hij z’n kop tegen de hand van m’n verkering die dan z’n hele kop moet omvatten. Vind-ie lekker, soort van baarmoedergevoel, maar nog lekkerder is het als m’n verkering dan langzaam, maar wel héél strak, over z’n kop aait. Met z’n oren naar achteren. En er was licht! Zoiets. Rebirthing. Zou ik ook wel eens willen trouwens. Al kan je een verhuizing eigenlijk ook wel een soort van rebirthing noemen. Want het is een heel emotioneel proces, verhuizen. Ook voor de poezenboys. Heus wel. Want als Bruce bij m’n verkering ligt kijkt hij me heel schuldbewust aan.

33

LUNA IS GENETISCH GEPROGRAMMEERD

"Ik heb honger", zegt hij.
"Dan moet je even wat pakken", zeg ik.
"Wat is er in huis?"
"Van alles, kijk maar."
"Kan jij niet even wat lekkers voor me maken?"
"Waarom?"
"Dan is het lekkerder."
"Mankeer je wat aan je handjes dan?"
"Nee, maar jij kan dat zo goed."
"Ja, doei!"

En dan sta ik toch op natuurlijk.
Het zit in m’n genen.
Ik kan er niks aan doen.
Niet voor een man zorgen voelt tegennatuurlijk.

"Schatje, sta jij nou echt voor mij een croissantje met kaas in de oven te maken?"
"Ja, natuurlijk."
"Wat ben je toch een goede vrouw."
"Maar ik ben een feministe van niks."
"Lievie, maar jij wordt vanavond lekker geneukt en al die feministen zitten zichzelf dan te vingeren op de bank met een bakje rechtsdraaiende yoghurt."

Daar viel inderdaad wat voor te zeggen.

15

LUNA ONTWERPT DE DUTCH BLOGGIE AWARD 2009

Een maand geleden kreeg ik een mailtje van Ton en Roswitha, van de Dutch Bloggies: ‘Zou jij ’t leuk vinden om iets te ontwerpen dat als bijvoorbeeld medaille/oorkonde kan dienen voor mensen die een Dutch Bloggie hebben gewonnen?’ Eh, de Dutch Bloggie ontwerpen? Dat zijn toch die prijzen die volledig uit elkaar vielen voorgaande jaren? En waar de hele weblog-wereld over loopt te zeiken altijd? Of ik die prijs wil ontwerpen en daarmee het risico wil lopen dat ik volledig online wordt afgezeken op dat wat ik heb gemaakt? Natuurlijk wil ik dat wel! Kom maar op! Dus ik aan de slag met vilt en naald en draad en lintjes en stempels en ik lief Franse knoopjes borduren en nog allerlei vernuftigs en ondertussen rekening houden met het publiek. Het is tenslotte wel een prijs voor nerds. En die moet je niet teveel prikkelen, die hebben het al moeilijk genoeg zo. Dacht ik. "Eh, nou, eh, we hadden van jou eigenlijk iets heftigers verwacht", zei Ton toen ik hem een foto stuurde van m’n ontwerp. "Hoe bedoel je?", vroeg ik. "Nou, eh, ja, nou, gewoon, feestelijker", zei hij, "uitbundiger." Wat? Al jaren is zo’n Dutch Bloggie vooral heel saai en instabiel te noemen, men neme een computermuis en spuit die goud en dat dan op een stokje en een sokkeltje en nu maak ik iets heel anders en geinigs en nou willen ze daar bij de Dutch Bloggies ineens helemáál over de top gaan? "Ik heb rekening met het publiek gehouden hoor", zeg ik. "Veel grijs met een kleurtje en dat kleurtje vond ik al heel wat." "Ja, maar…", begint Ton. "Jullie willen dat ik eigenlijk gewoon helemaal m’n ding doe, helemaal woehoehoehoe, helemaal manisch", zei ik. Dat was precies de bedoeling. Dus ik weer aan de slag met nog meer kleurtjes, surprise-eieren, stukken toetsenbord, stukken USB-kabel, pomponnetjes, balonnetjes, veren, the whole shebang. "Ga je er nu nóg meer werk in stoppen?", vroeg m’n verkering. "Ja, ze wilden het uitbundiger", zei ik, "de bitches." "Krijg je er ook meer geld voor dan?", vroeg hij. "Nee, dat dan weer niet, maar het is nu een prestige-dingetje geworden", zei ik. "Je bent gek", zei hij. "Ja, maar ze worden wel héél kek nu, ik ga helemaal los. Wordt een mooi product. Ik ben trots." En of hij meteen even mee kon helpen met het dichtknopen van 500 mini-ballonnetjes. Dit jaar kunnen de Dutch Bloggies niet uit elkaar vallen. Ze kunnen wel in de fik.

www.dutchbloggies.nl

14

LUNA ZIT DUS IN DE JURY VAN DE DUTCH BLOGGIES

"Jij dacht zeker; naast Jeroen Mirck en Boris van der Ham interview ik Luna wel even, dan krijg ik vast wel wat geinige antwoorden?", vraag ik aan Michael die een korte sfeerimpressie komt maken tijdens het jury-overleg van de Dutch Bloggies. "Nee hoor, ik neem je heel serieus", zegt hij. Nam je me maar serieus, dat zou een stuk interessantere internettelevisie opleveren dan zo’n interview over de Dutch Bloggies, denk ik. Maar ik zeg niks, want ik moet om m’n reputatie denken. "Zegt zo’n Bloggie nou eigenlijk nog wat?", vraagt hij terwijl de camera draait. "Ehm, nou, ja, ik vind eigenlijk van niet, nou ja, ik heb ‘m zelf ook 3 keer gewonnen en zo achteraf vond ik het toch wel heel stoer. En het is een reden om te drinken natuurlijk." "In dat lijstje voor het meest populaire weblog staan 41 totaal verschillende sites en er staat een hoop bagger tussen", zegt hij. "Kun je nagaan hoeveel bagger wij als jury zijn tegengekomen", zeg ik, "ik heb meer dan 600 sites doorgenomen, ontzettend veel werk. Maar ik heb natuurlijk geen reet verstand van politiek en ook de categorieën ‘nieuws & opinie’, ‘marketing’, ‘onderwijs’ en ‘sport’ zijn niet aan mij besteed", zeg ik. "Wat doe jij dan in de jury?", vraagt hij. Ja, dat heb ik mezelf de afgelopen weken ook afgevraagd tijdens het doornemen van die honderden sites. "Ik ben er vooral voor de categorieën ‘persoonlijk’ en ‘lifestyle’", zeg ik. "Dus die Dutch Bloggies zijn nogal arbitrair", vraagt hij. "Eh, nou, eh, ja, nou, dat was eigenlijk wat ik wilde zeggen inderdaad, maar er wordt echt wel vergaderd over alle genomineerden hoor, ik bedoel, nee, zij niet. En zij ook niet, want haar haar zit altijd stom. En zij heeft ooit een keertje iets heel naars over mij getwitterd, dus die ook niet, en die ook niet, en nee, die ook niet, maar die, die wel, want zij heeft een hele leuke poes en ook hele leuke poezenfoto’s af en toe. We zitten hier niet voor niks de hele dag te jureren hoor." "Moeten we de Dutch Bloggies serieus nemen?", vraagt het cameramannetje tenslotte. "Eh, nou", zeg ik terwijl ik zoek naar een enigszins correct antwoord, "ik vind eigenlijk dat de hele wereld zichzelf wat minder serieus zou moeten nemen."

16

LUNA ZIET NIET ALLES

Hoewel m’n deeltijd-dochtertje wel ongeveer weet dat ik voor de FOXY schrijf (Ik: "Dat is een blad met plaatjes van blote mensen."), weet ze natuurlijk niet precies wat het allemaal inhoudt (Zij: "Oh, dat is heel normaal hoor, vroeger liepen de mensen allemaal bloot, ik heb net les gehad over de prehistorie."). Aan mij de taak om FOXY’s en alles wat daarmee te maken heeft goed op te bergen als zij een weekendje bij pappa komt logeren. En dat lukt allemaal prima en keurig en netjes en ze vindt mijn PloesiePoesie-bezigheden natuurlijk toch een stuk interessanter.

Hoewel.

Ik open per ongeluk een mailtje en er verschijnt een plaatje van een naakte kerstvrouw die subtiel, edoch luid en duidelijk laat zien wat Mariah Carey bedoelt met ‘all I want for Christmas is you’.

Oh, fuck.
Ik klik snel weg, maar aan de glunderende oogjes van m’n deeltijd-dochter is overduidelijk te zien wat ze net zag.
"Dat was eigenlijk niet voor jouw ogen bedoelt", zeg ik.
"Oh, dat is niet erg, dat heb ik wel vaker gezien."
"Daar geloof ik helemaal niks van."
"Jawel hoor, ik zag een keer een plaatje van een mevrouw en die lag zo."
Ze buigt haar hele lijf achterover.
"En toen moest je raden wat er fout was aan het plaatje en ik dacht dat ze geen onderbroek aan had, maar ze had eigenlijk 6 tenen."
"Oh, nee, daar klopt natuurlijk helemaal niks van."

Deeltijd-dochter lijkt dit hele gebeuren eigenlijk meteen weer vergeten en gaat verder met het bestuderen van al m’n poezenansichtkaarten, maar beneden bij pappa op de bank klikt ze natuurlijk meteen door wat ze even daarvoor zag. Zou ik ook doen.

"Pap."
"Ja, lieverd."
"Er stond bij Luna een plaatje op de computer."
"Oh, wat dan?"
"Nee, dat kan ik niet zeggen."
Grinnik de grinnik.
"Oh?"
Hij kijkt mij aan.
"Nee, ik kan het ook niet zeggen", lach ik.
"Nee! Ik ook niet!", giert ze.
"Het was een plaatje van een blote mevrouw", zeg ik dan maar toch.
"Ja, en je zag alles!", giert ze nog harder.
"Ze zat met haar billen naar achter", zeg ik schuldbewust.
"Ja, en er stond een meneer achter!!!"

Ik zal branden in de hel.

8

LUNA MOET OP TIJD AANGIFTE DOEN

"Schatje!", zeg ik wanneer ik gebeld word door een ‘geblokkeerd’ nummer. "Eh, spreek ik met mevrouw Van den Heuvel?", vraagt een dame. "Ja, daar spreekt u mee", zeg ik lachend. "U spreekt met iemand van De Belastingdienst Amsterdam", zegt de dame, "ik bel u over uw aangifte omzetbelasting." Oh. Fuck. "Ja, die heb ik nog niet gedaan", zeg ik ietwat minder enthousiast. "Ja, u heeft uw aangifte over het eerste kwartaal 2009 te laat gedaan en die van het tweede kwartaal 2009 nog niet en ik belde u om te vragen of alles wel goed met u gaat", zegt de belastingdame. "Nou!", zeg ik, "breek me de bek niet open." "Het gaat niet zo goed dus?", vraagt de belastingdame. "Ik heb nogal een kutjaar achter de rug", zeg ik. "Ja, ik wilde u toch eigenlijk vragen of u volgende week uw aangiftes kunt doen?, vraagt de belastingdame. "Dat kunt u wel vragen, maar echt, er staan wat andere dingen bovenaan mijn to-do-lijstje", zeg ik. "Het is echt heel belangrijk dat u uw aangifte omzetbelasting op tijd doet", zegt de belastingdame streng, "zo voorkomt u ook boetes." "Het doen van m’n belastingaangifte is écht the least of my problems. Ik heb een enorme chaos in m’n hele leven en m’n werk en m’n administratie, maar het gaat weer goed met me en ik heb alle bonnetjes en facturen weer terug gevonden, dus ook met die aangifte gaat het helemaal goed komen. Het staat op m’n lijstje." "Het is echt belangrijk dit op tijd te doen", herhaalt de belastingdame. "Ja, I know, want jullie schatten nu steeds mijn omzet en de daarbij horende omzetbelasting die ik zou moeten afdragen en ik weet niet waar jullie het vandaan halen, maar ik heb nog nooit omzetbelasting af hoeven dragen omdat ik al jaren in de kleine ondernemersregeling val, dus we hebben het hier over een paar tientjes." "Ja, maar u bent verplicht elk kwartaal aangifte te doen", zegt de belastingdame voor de derde keer. "Ja, dat begrijp ik, maar ik mocht eerst mijn aangifte per jaar doen en dit jaar moest ik het ineens per kwartaal doen en ik vraag me af waarom." "Ja, dat doen we om het u moeilijker te maken", zegt de belastingdame, "zodat u op tijd aangifte doet." "Om het mij moeilijker te maken?, vraag ik. "Ik dacht dat jullie slogan was ‘leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’."

11