Auteur: luna

POEZENTIP VAN DE WEEK

Nee! Dit mag dus niet meer!!! Klosjes zijn levensgevaarlijk voor katten en killing voor je portemonnee!

0

BIJ LUNA IS HET ALTIJD FEEST

De verkering en ik gaan vanavond naar de Kamasutra-beurs. Even kijken hoe m’n collega’s van de FOXY bezig zijn, hapje, drankje, rondje over de beurs, kijken of er nog nieuwe extremiteiten op het gebied van seks en erotiek zijn bijgekomen, beetje socializen, beetje netwerken en ondertussen een beetje halfgeil aan elkaar zitten en dan heel lief zeggen: "Hier hebben we elkaar 7 jaar geleden voor het eerst gekust, hè, schatje?" Dat soort dingen. En om dat soort dingen wat kracht bij te zetten had ik bedacht om kousen aan te trekken met jarretels en geen slipje en dan wel een jurkje en dat ik dan zo in de auto zou gaan zitten en dan m’n jurkje een beetje omhoog en dat hij dan zou zeggen: "Nou, nou." En dat hij dan de auto al richting vluchtstrook of parkeerplaats zou manoeuvreren, maar dat ik dan zou zeggen: "Nee, nee, schatje, kijken, kijken, maar niet aankomen." Dat soort dingen.

Dus ik richting de binnenstad van Tiel om jarretels aan te schaffen! En nu is Tiel nergens in de binnenstad een fatsoenlijke groenteboer te vinden, maar er zijn wel 4 lingeriewinkels. Vier! Vier! En bij geen van de 4 verkochten ze een chique, edoch sletterig lingeriesetje met jarretels en the whole shebang. Wat zeg ik; bij geen van de 4 lingeriezaken verkochten ze überhaupt jarretels!

"Mag ik u wat vragen?", vroeg ik aan lingeriedametje 4.
"Natuurlijk", zei ze.
"Verkopen jullie ook jarretels?"
"Nee, nee, die hebben we niet."
"Waarom eigenlijk niet?"
"Die verkopen we alleen rond de feestdagen."

Wat? Alleen rond de feestdagen? Alleen rond de feestdagen? Dus in Tiel worden er alleen maar sletterige setjes verkocht rond de feestdagen? Dat is hetzelfde als hem alleen op z’n verjaardag pijpen. Of alleen maar anaal als het Pasen is. Of alleen een trio rond de Kerst. Bullshit dus.

"Waarom?", vroeg ik, "het moet toch eigenlijk elke dag een feestje zijn in de slaapkamer?"

De verkoopster keek me aan alsof ze me niet begreep.

30

THE PLOESIEPOESIE-PARADE 100

Vorig jaar werd ik door www.corrosia.nl gevraagd of ik mee wilde werken aan hun kunst&kerst&carry-tentoonstelling. Of ik dus even een heleboel PloesiePoesies kon maken die ik daar dan kek mocht tentoonstellen en die dan ook eventueel verkocht zouden kunnen worden. Ja, dat wilde ik wel, heel, heel, erg graag zelfs, maar nee, ik kon mezelf er dus echt niet toe zetten toen. Ik zat midden in m’n hele verhuis- en verwerkingsproces en ik was blij dat ik nog leefde en elke ochtend weer wakker werd en vooral dat ik elke dag nog iets voor elkaar kreeg. De was bijvoorbeeld. Of de afwas. Of andere huishoudelijke klusjes. Dus ik ademde wat in en uit en zei dat het me niet ging lukken. En ik baalde stiekem toch wel een beetje. Want een kunst-iets! Tussen de andere kunst-dingen! Maar een paar weken terug vroegen ze me weer voor hun tentoonstelling van dit jaar. En eigenlijk zat ik met hetzelfde probleem. Het is toch wel heel veel werk en ik voel me net een beetje weer helemaal tiptop en ik ben bijna ook bij met m’n gewone PloesiePoesie-opdrachten, en, en, en! En ik had een heleboel bezwaren om het wéér niet te doen. Want, ja, dan maak je wel een heleboel leuke Deluxe PloesiePoesies, de kans dat ze uiteindelijk tijdens zo’n tentoonstelling verkocht worden is niet zo heel groot. M’n geld verdien ik toch het meest met de look-a-like PloesiePoesies. Maar, toch, maar toch. "Ik wil het zo graag liefie", pruilde ik tegen de verkering, "het lijkt me zo koel om heel veel PloesiePoesies tentoongesteld te zien en al verkoop ik er daar geen een, het lijkt me zo gaaf." En toen deed ik een soortement van snikje. "Ik vind het niet heel verstandig schatje", zei hij. "Ik ook niet", zei ik en toen keek ik hem aan met van die reeblauwe ogen, inclusief pruillipje en daarna m’n allerliefste glimlach. "Maar ik help je wel mee hoor", zei hij toen. En dat was net wat ik nodig had! Dus ik gaf de verkering een dikke knuffel en beloofde hem elke avond seks en heel diep pijpen en toen belde ik m’n moeder en die vond het ook heel gezellig om mee te helpen met poezen naaien en vullen. Ook de 3 echte katers helpen mee met m’n aanstaande ‘PloesiePoesie Parade 100’, waarvoor ik dus 100 PloesiePoesies aan het maken ben. Al zitten die meer in de weg.

13

‘T IS DE MANIER WAAROP DE DINGEN GAAN

Toen ik bij P. wegging wist ik; zijn vrienden ga ik niet meer zien en onze gezamenlijke vrienden waarschijnlijk ook niet. En dat was goed. Zo gaan die dingen. Daar hield ik rekening mee. Maar dat ik ook een aantal van mijn eigen vrienden nooit meer zou zien, dat had ik eigenlijk niet ingecalculeerd. En dat doet pijn. En daar heb ik heel veel en heel hard om gehuild de afgelopen tijd. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik contact had met mijn beste vriendinnetje. Zij is vorig jaar gestopt met praten, waarschijnlijk omdat ik in de jaren daarvoor nooit heb gepraat over mijn verdriet. Misschien vindt zij dat beste vriendinnetjes over alles moeten praten. Zelfs als de ander dat niet kan. Of misschien heb ik wel iets heel anders fout gedaan. Misschien vond ze m’n haar altijd al kut zitten. Misschien vindt ze m’n verkering niet zo leuk. Misschien vind ze Tiel niet leuk. Misschien snapt ze niet dat ik nu ineens wel af en toe voor een kind wil zorgen. Misschien is zij zelf vergeten hoe je je gedraagt als je stapelverliefd bent. Misschien is ze het niet eens met al mijn keuzes van de afgelopen jaren. En dat mag, maar het waren wel mijn keuzes. En ik sta achter every single one of them. En ik vind dat vriendinnen het niet altijd eens hoeven te zijn met elkaar. Het met elkaar eens zijn en van elkaar houden zijn 2 verschillende dingen. Maar ik heb me erbij neergelegd dat ik op geen een van mijn vragen ooit nog een antwoord krijg. Ik heb gebeld, gemaild, ge-sms’t, gevraagd om antwoorden, om een reactie, om iets. Maar ik kreeg niets. En ik zou het liefste haar de schuld geven van onze verbroken vriendschap, want dat is natuurlijk het makkelijkst voor mij. Want ja, hallo! Mijn hele leven stond totally op z’n kop en ik zat even totally in een survival-modus en dus, ja, hallo, dan doet een vrouw misschien wat gekke en domme dingen, maar ja, hallo, een vriendschap moet wel tegen een stootje kunnen. Maar dat kon de onze dus blijkbaar niet. Zelfs niet na 15 jaar. En opnieuw beginnen is moeilijk. Maar eigenlijk ben ik helemaal niet opnieuw begonnen. Ik ben niet ineens iemand anders geworden. Al denkt zij misschien van wel. Ik ben nog steeds dezelfde Luna. Alleen met een andere man. In een andere stad. En sommige vrienden zijn gelukkig wél gebleven. En er komen nieuwe vrienden bij. En daar ben ik superdankbaar voor.

26

WAAROM WORD JE NIET OUD GEBOREN?

Zoals baby’s een groeisprong maken en binnen een paar dagen ineens kunnen omrollen, kruipen, lopen langs een tafel, lopen met losse handen, brabbelen, woorden zeggen en uiteindelijk zinnen, zo lijken dementerende bejaarden ontgroeisprongen te maken. Steeds minder kunnen, steeds minder begrijpen, steeds een stapje dichter bij de dood. En soms kan ik daar prima mee omgaan, even lachen, liedje zingen en weer doorgaan, maar soms trek ik het gewoon slecht. En ik trok het vorige week slecht. "Ik hoor hier niet", zegt een dame zacht huilend. "Maar u bent nu toch hier… Wilt u misschien een kopje thee?", vraag ik in een poging haar gedachten ergens anders te brengen. "Nee, ik wil naar huis", zegt ze. "Maar u slaapt hier hoor", probeer ik. "Ik kan hier niet aarden", zegt ze nu hard snikkend en er volgt een onsamenhangend verhaal over de dingen die ze nog wel weet. Hoe ze hier gekomen is, dat weet ze niet meer, maar dat ze hier niet hoort of wil zijn, dat weet ze zeker. En ik kan niet anders dan naast haar zitten en even met haar meehuilen, want Godverdomme, wat een verdriet, en er is niets aan te doen! En dan zitten we even samen hand in hand en dan geef ik haar maar de Story om in te bladeren. En Thank God voor Story’s, Weekend’s en Privé’s, want ze zijn er als je ze nodig hebt! Halleluja! Doe mij nu maar vast een abonnement voor de rest van m’n leven! Stuur de rekening maar door, dan maak ik het geld meteen over! En de dame die altijd een goede eetlust had en binnen no time haar boterhammen naar binnen kon werken, is haar oog-handcoördinatie verloren. "Ik kan het niet meer", zegt ze terwijl ze steeds, en steeds, en steeds blijft proberen een stukje brood aan haar vork te prikken, "ik kan het niet meer." En dan prik je een stukje brood op haar vork en dan geef je die vork in haar hand en dan zeg je; "Zie je wel, u kunt het best nog wel", maar we weten allebei wel beter. Ik in ieder geval wel. En de dame met wie een leuk gesprek altijd nog mogelijk was raakt steeds afweziger en mist haar moeder en zegt regelmatig uit het niets: "Ik mis m’n moeder zo vreselijk." "Dat is een verdriet dat nooit meer weggaat hè?", zeg ik dan eerlijk. En dan wil een 83-jarige vrouw een tekening voor haar moeder maken en dan geef je haar een stuk papier en stiften en dan zegt ze even later terwijl ze naar het resultaat kijkt teleurgesteld: "Het lijkt wel een tekening van een kind van 3." En dan zeg je dat het niets uitmaakt. Maar je weet Godverdomme wel beter.

29

LUNA & FRANS DUIJTS

We hadden kaartjes voor Dance at the Park in Nijmegen. Een gezellig dance-feestje met o.a. dj’s Roog en Erick E., twee mannen waarbij ik in vroegere tijden regelmatig flink naar de klote stond te wezen terwijl zij hun plaatjes door elkaar mixten. En dat was ook eigenlijk het plan van gisteren; flink naar de klote gaan met allerhande drank, drugs, chemicaliën of gewoon alles wat er maar voor handen was, tijdens een lekkere nazomerdag en onder het genot van een flinke dosis lekkere beats.

In plaats daarvan stond ik gisteravond naast een dame van middelbare leeftijd in een scootmobiel met een mandje aan haar stuur en in dat mandje stond een asbak en in die asbak deponeerde zij regelmatig de as van haar sigaret.

Wij luisterden samen naar het gratis live-concert dat Frans Duijts gaf ter ere van het 50-jarige jubileum van het Tielse corso.

Gewoon Tielenaren onder elkaar.
Gewoon met z’n allen die handjes de lucht in.
Gewoon bij mij om de hoek.
Gewoon met z’n allen lekker gewoon gebleven.

Terwijl ik me stond te verwonderen om alles en iedereen om mij heen en laat ik nou maar gewoon eerlijk zijn, want Jesus Chistus, wat herbergt Tiel een hoop lelijke mensen! Of misschien zijn de fans van Frans Duijts over het algemeen gewoon lelijke mensen. Lelijke mensen met een lelijk gebit waarvan ik eigenlijk met zekerheid durf te zeggen dat hun IQ niet eens 2 cijfers heeft! En lelijke mensen met lelijke kleren en ook een lelijk loopje en een lelijke manier van staan en mensen waarvan ik zeker weet dat hun haar nog never nooit goed heeft gezeten en vrouwen die nog nooit een mascararollertje in hun handen hebben gehad en vrouwen die nog nooit hebben geneukt en die ook nooit geneukt zullen worden!

Maar terwijl ik me dus even 100 keer beter stond te voelen dan de rest zag ik een opa dansen voor z’n kleinzoon in een buggy. Opa zong mee met alle liedjes van Frans en keek met grote trots naar het kleine mannetje dat kirde van plezier en een poging deed tot bewegen.
Zijn kleinzoon zou later ook fan van Frans worden.
En als dat zo was, dan zou hij op feesten, partijen én verjaardagen zeggen: “Ik ben naar m’n eerste concert van Frans Duijts met opa geweest.”

Had zo’n lelijke Tielenaar me toch mooi even een prachtig moment van liefde gegeven.

1

LUNA EN HET EINDE VAN EEN TIJDPERK

"M’n tong doet een beetje pijn", had ik ’s ochtends tegen de verkering gezegd.
"Oh, dat is niet zo best liefie", zei hij.

Pas in de middag herinnerde ik me dat ik die nacht had gedroomd over m’n tongpiercing. Dat ik hem eruit had gehaald en ‘m weer verkeerd om terug had gedaan. En dat dat niet lekker zat, omdat dan het grootste bolletje boven zat in plaats van het kleine bolletje. En toen moest ik hem weer omdraaien. In werkelijkheid is er helemaal geen verschil tussen het bovenste en onderste bolletje.

’s avonds was er ineens het besef; ik haal dat ding eruit. Voor altijd.
"Ik haal ‘m eruit", zei ik tegen verkering.
"Je hoeft ‘m er voor mij niet in te laten", zei de verkering.
"Oh, vind je het niet lekkerder met pijpen dan"?’, lachte ik.
"Liefie, ik vind alles lekker wat je doet."

Dus na 13 jaar draaide ik de bolletjes los en friemelde wat met m’n tong langs m’n tanden en door de rest van m’n mond. En ik voelde dat het goed was.

Ik had die piercing genomen tijdens m’n studenten- en stapperiode. En oh, wat vond ik het leuk als er mannen waren die ‘m dan zo stiekem zagen zitten en dan vroegen of ik een tongpiercing had en dat ik dan heel stoer m’n tong kon uitsteken en lief kon lachen en oh, wat vond ik het dan spannend als die mannen gingen fantaseren over tongzoenen of pijpen en oh, wat vond ik het heerlijk als mannen na afloop zeiden dat ik de eerste was die ze had gepijpt met tongpiercing. Was ik toch bij heel veel mannen nog ergens de eerste mee en oh, wat vond ik het een prettige gedachte dat ze me nooit meer zouden vergeten.

Ik geloof dat ik daar nu wel klaar mee ben.
Het einde van een tijdperk.

Over een paar maanden laat ik een klitpiercing zetten.

10

BRUCE LEE IN FOXY

Deze maand, naast een aantal items van mijn hand en uiteraard de door mij geteste seksspeeltjes, ook… Dé Bruce Lee in de nieuwste FOXY!!!!

0

LUNA WIL GEEN TV OP DE SLAAPKAMER

Vanaf het begin van onze relatie heb ik tegen de verkering gezegd: "Ik wil geen tv op de slaapkamer! Ik wil het niet, nu niet, nooit niet." Dus gebeurt het ook niet. Een tv op de slaapkamer is killing voor je seksleven. Is wetenschappelijk onderzocht, want Oprah zegt het en Dr. Phil zegt het en daarnaast is het ook gewoon zo, want als je mag kiezen tussen het kijken naar Jurassic Park III of lekker even knuffelen met je partner, ja, dan snap ik dat iedereen kiest voor Jurassic Park III, want dat is een film die je gezien moet hebben! Ook voor een tweede of derde keer, want in een herhaling zie je toch altijd nét weer dingetjes die je de keer daarvoor niet zag.

En ja, na een keer of 2 seks ’s ochtends en nog een keertje ’s middags tussendoor, dan begrijp ik heus wel dat een man zoiets heeft van; nu even niet schatje!

Dus trof ik de verkering gisteravond in bed aan met z’n ogen gericht op het mini-schermpje van z’n iPhone.

"Wat ben jij aan het doen?"
"Spuiten en Slikken op Reis aan het kijken."
"Op zo’n kutschermpje?"
"Ik mag geen tv op de slaapkamer van mijn vrouw."
"Hmmmm."
"Maar het is heel interessant hoor."
"Hmmmm."
"Filemon is in Gabon en daar gebruiken ze een hallucinerende drug en als je die gebruikt, dan schijn je het antwoord op alles te weten."
"Hmmmm."
"Zou je daar niet naartoe willen om zo’n ritueel mee te maken?"
"Nee, been there done that."
"Maar dat je het antwoord op alles hebt, is toch gaaf?"
"Nee, ik heb het antwoord op alles al."
"Wat dan?
"Dat je geen tv op de slaapkamer moet hebben."

19

INTERVIEW LOVE2BEMAMA

Mocht je als lezer(es) van maanisch.com nog steeds niet alles van me weten, dan staat er een gezellig interview met mij, over mij en de PloesiePoesies natuurlijk op www.love2bemama.com! En je kan ook nog eens 2 Retro PloesiePoesies winnen (en wie wil dat nou niet)! Dus: KLIK!

1